ارائه شده توسط وبسایت سورن فیلم .:: sorenfilm.ir ::.
‫[سان‌فرانسیسکو - ۱۹۶۵]
‫قانون اساسی ‫فقط وقتی مردم رو به رسمت می‌شناسه
‫که کار غیرقانونی ‫یا غیراخلاقی‌ای بکنن.
‫بعدش دستگیر میشن
‫و شرف‌شون میره، ‫خلاصش همینه.
‫چهارسال گذشته رو ‫تو دادگاه‌‌ها گذروندم.
‫بعد از چهارسال،
‫فهمیدم چرا اینقدر
‫دستگیر شدم.
‫گوش کنین تا تعریف کنم...
‫من حدوداً هرشب ساعت ۸
‫اجرا دارم.
‫نمی‌دونستم که ساعت ۱۱ صبح روز بعدش،
‫جلوی هیئت منصفه‌‌ی یه جایی،
‫یکی دیگه داره نمایش من رو ‫اجرا می‌کنه
‫که عملاً... ‫جای لنی بروس اجرا می‌کرده.
‫«این شما و این لنی بروس، ‫عملاً.»
‫یه مامور اجرای قانون ‫که برای این آموزش داده شده
‫که خطرهای آشکار رو تشخیص بده،
‫نه این که تظاهر به چیزی کنه، ‫اجرا رو انجام میده.
‫هیئت منصفه کار رو نگاه می‌کنن ‫و میگن، «وای عجب کثافتی.»
‫اما من دستگیر میشم.
‫و بخش خنده‌دارش اینجاس ‫که من باید برم دادگاه
‫تا از اجرای اون دفاع کنم.
‫بذارین این رو نشون‌تون بدم.
‫بازم؟
‫دادگاه کیفری، ‫شهر نیویورک،
‫بخش 2B، ‫منطقه ویژه نیویورک.
‫«داوران محترم...» ‫چرت و پرت.
‫«...وکیل دادگستری.»
‫«با اطلاعات ارائه شده در تاریخ ‫۳ آپریل سال ۱۹۶۴،
‫متهمین، ‫لنی بروس و هارولد ال سولومن
‫به دو فقره اجرای ناشایست
‫و نقض بند ۱۱۴۸ حقوق کیفری نیویورک ‫متهم می‌شوند.»
‫خب، ‫این تصمیم هیئت منصفه بود.
‫اولین دستگیری این بود.
‫ام...
‫«در حین اجرای اول، ‫بروس میکروفون را
‫به شکلی که گویا در حال خودارضایی است، ‫نوازش می‌کند.
‫در اجرای دوم ‫که وی درحال تعریف عملی بی‌پرده است
‫به جمعیت پشت می‌کند
‫و دستش را ‫زیر کمرش بالا و پایین می‌کند
‫و با نمایشی آشکارا و ‫توهین‌آمیز
‫بی‌پرده خودارضایی را نمایش می‌دهد.»
‫خب، گفتم ‫«حتماً بهش بگو
‫این حرکتم به نشونه دعاس، ‫نه خودارضایی.»
‫چون هیچوقت ‫ژست خودارضایی به خودم نمی‌گیرم.
‫چون من نگران...
‫نگران آبرومم ‫و می‌دونم
‫چی برای در و داف‌ها توهین‌آمیزه.
‫چی براشون زشت و ترسناکه.
‫برای همین گفتم، ‫«بهش بگو کارم به نشونه دعا بوده.»
‫خیلی‌خب.
‫ام...
‫خب، ‫«سه...
‫پولس رسول دست از گاییدن برمی‌داره.»
‫خیلی‌خب، ‫حرفی که زدم این بود...
‫شوخیم رو اینطوری گزارش کردن.
‫اما گفتم...
‫یادم رفته، ‫خیلی وقته این جوک رو نگفتم.
‫ام...
‫گفتم...
‫چطوری اون جوک رو گفتم؟ گفتم...
‫ببینین...
...جوکش یادم رفته ‫نه، خیلی عجیبه.
‫چون نمی‌دونستم این جوک رو...
‫اونجا هم گذاشتن و...
‫یادم رفته چطوری شروع میشه.
‫فکر کنم درمورد این بود ‫که یهودی‌ها چطوری...
‫اه.
‫- هی، می‌خواین رقصم رو ببینین؟ ‫- نه!
‫آره بابا، ‫براتون می‌رقصم...
‫دفعه اوله که جلوی تماشاگرا
‫دارم می‌رقصم.
‫رقص محلی آمریکاییمه.
‫ام...
‫سلام.
‫سلام، .لنی بددهن در خدمت‌تونه
...لنی بددهن بزودی قراره که
‫پورن‌استار بشه.
‫ببینین، ‫واقعاً‌ از کار باهاتون لذت بردم.
‫جدی میگم... ‫ویل راجرز یه بار گفت،
‫«تاحالا نشده یه لزبین رو ببینم ‫و ازش خوشم نیاد.»
‫و... ‫شب‌تون بخیر.
‫♪ آهنگ Queen Jane Approximately ‫از Bob Dylan ♪
‫مترجمان: «محمدعلی sm و کیارش نعمت گرگانی»
‫لنی بروس.
‫- بله؟ ‫- من رو یادته؟
‫سوزی مایرسون.
‫همون فضول‌خانم برگ چغندر ‫از خیابون الرتون؟
‫نه، من یه مدیربرنامه‌ام. ‫مدیر برنامه‌ی میج میزلم.
‫قبلاً مرد نبودی؟
‫نه، ‫نبودم.
‫هی، ‫کسی سیگار داره؟
‫کارای... ‫نسبتاً جالبی اونجا می‌کنی.
‫آره، ‫رقصم رو دیدی؟
‫هی، ‫اگه اسلیم رو دیدی
‫بهش بگو اینجام ‫و باید یه ساعت کوفتی واسه خودش بخره.
‫- برنامه چندساعته تموم شده. ‫- حله لنی.
‫هی، لنی. ‫می‌خوای از اینجا بزنیم بیرون؟
‫بریم یه جا حرف بزنیم؟
‫تف بهش.
‫حالا یادم اومد.
‫از کافه «چراغ گازی»؟
‫آره. ‫«چراغ گازی». مال خیلی وقت پیشه.
‫حالا دیگه مدیر برنامه شدم.
‫- مدیربرنامه کافه «چراغ گازی»؟ ‫- نه.
‫یه مدیربرنامه استعدادیابم.
‫مدیربرنامه میج میزلم.
‫مدیربرنامه دیک گرگوری‌ام. ‫مدیربرنامه فیلیس دیلرم.
‫مدیربرنامه ارتا کیتم. ‫مدیربرنامه خیلی‌هام.
‫گوش کن، ‫بریم فقط یه غذایی بخوریم. یه قهوه‌ای بزنیم.
‫نه، ‫گشنم نیست.
‫خب بیا یه کاری کنیم ‫دوباره سرپا بشی.
‫- نظرت چیه؟ ‫- سرپا شم؟
‫چیزی که امشب دیدم ‫افتضاح خالص بود.
‫هیشکی نمی‌خواد کسشرهایی که ‫سر هم می‌کنی رو بشنوه.
.باید بامزه باشی
‫یادت رفته چطوری جوک تعریف کنی
‫یا بدون نگاه کردن به یه پرونده کوفتی ‫یه چیزی رو توضیح بدی؟
‫من از اونام که دوست دارم ‫یه چیزی رو تحت‌نظر بگیرم، خب؟
‫تحت‌نظر می‌گیرم ‫و گزارش می‌کنم. فقط همین رو بلدم.
‫- کارای بیشتری هم می‌تونی بکنی. ‫- مثل آواز خوندن؟
‫مثل نمایش‌های کلوبی.
‫- بس کن بابا. ‫- چی رو بس کنم؟
‫نمایش کلوبی چه کسشریه که میگی؟
‫نمایش‌های کلوبی دیگه مُردن.
.امشب فقط یه اتفاق بود
‫فکر کردن اومدن نمایش بروس‌لی.
‫می‌خوای بلند شی؟
‫نمی‌دونم چه گهی می‌خوام بخورم.
‫نمایش‌های کلوبی.
‫آره، ‫می‌خوام بلند شم.
‫نمی‌تونم پام رو تو هیچ کلوبی ‫تو شرق گرند کنیون بذارم.
‫اینقدر هلم دادن سمت غرب ‫که فقط کاتالینا برام مونده.
‫هفته بعد باید سوار یه دلفین شم ‫و کارم رو بکنم.
‫نمایش یونس و وال ‫برای یه بسته نیزه‌ماهی
‫- و یه گروه ساردین. ‫- من می‌تونم اوضاع رو تغییر بدم.
‫جدی؟ ‫چطوری؟
‫این ور اونور آشنا دارم. ‫بقیه باید لطفم رو جبران کنن.
‫می‌خوای جبران کردن لطف بقیه رو واسه من خرج کنی؟
‫چرا؟
‫چون تو لنی بروسی.
‫دیگه مثل تو هیچوقت به‌دنیا نمیاد.
‫باید برگردونیمش.
‫لنی؟
‫اسلیم اومده.
‫بدهکاری‌های بقیه رو ‫نگه دار.
‫واسه کسی خرج‌شون کن ‫که ارزشش رو داشته باشه.
‫بابت نمایندگی دیک کاپری بهت تبریک میگم.
‫کمدین خوبیه.
‫هی، ‫سوزی؟
‫میج اینجاس؟
‫نه. ‫فقط خودمم.
‫- خب؟ ‫- نه.
‫بهش گفتی ‫که با آلبرت گروسمن حرف زدی؟
‫اصلاً یه وضعیه میریام.
‫- می‌خوای بری... ‫- نه.
‫نه.
‫ببین. ‫ماه دیگه من باید لس‌آنجلس باشم.
‫اگه اون دور و بر بود، ‫یه بار دیگه زورم رو می‌زنم.
‫بیا، ‫بریم مست کنیم.
‫[خانم میزل شگفت انگیز] ‫«فصل پنجم - قسمت نهم»
‫[نیویورک‌سیتی - ۱۹۶۱]
‫♪ همه‌چیز نیویورک رو دوست دارم ♪
‫♪ ‌همه‌چیز این شهر رو دوست دارم ♪
‫♪ به‌قدری عاشق هوای این شهرم ‫که دوست دارم ازش بنوشم ♪
‫♪ هرچی بیشتر نیویورک رو می‌شناسم ‫بیشتر بهش فکر می‌کنم ♪
‫♪ عاشق منظره و صدا ‫و حتی بوی گندشم ♪
‫هی، داداش. ‫بیدار شو.
‫بلند شو، ‫بقیش رو تو خونه بخواب.
‫خب دیگه. ‫تکون بخور.
‫هی، ‫بس کن!
‫- خودت بس کن! ‫- هی. هی!
‫گوش کن! ‫آخ! چرا گوش نمی‌کنی؟
‫آخ!
‫♪ آهنگ I Happen To Like New York ‫از Harold Lang ♪
‫اون‌وقت آزادش می‌کنین؟
‫با رئیس پوکر می‌زنه.
‫خب، ‫خیلی احساس امنیت می‌کنم.
‫- فقط اینجا رو امضا کنین. ‫- مرسی.
‫- خیلی‌خب. ‫- مچکرم.
‫- ممنون. ‫- سلام علیکم.
‫ممنون که اومدی.
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫فقط سلامتی مهمه دیگه، ‫نه؟
‫بریم.
‫♪ همه‌چیز نیویورک رو دوست دارم ♪
‫♪ عاشق همه‌جای نیویورکم ♪
‫[کیک شکلاتی]
‫- بیا. ‫- مرسی.
‫چیز دیگه نمی‌خوای؟
‫می‌خوای بگی چه‌خبره؟
‫خیلی‌خب.
‫اوه!
‫هوی! ‫گندش بزنن.
‫ببخشید.
‫ازش خواستم ‫تو رو بیاره برنامه.
‫چی؟
‫از هدی درخواست کردم،
‫بهم لطف کنه، ‫و تو رو بیاره به برنامه.
‫اوه.
‫مرسی.
‫نمی‌دونم این کار رو بکنه یا نه، ‫اما گفتم دیگه.
‫آخه قبلاً بهش لطف کردم، ‫باید این کار رو بکنه.
‫شاید درمورد همه‌چیز ‫احساس گناه کنه.
‫بعضی‌وقتا آدما احساس گناه می‌کنن.
‫حتی اگه نشونش ندن، ‫مگه نه؟
‫معلومه. ‫بعضی‌وقتا.
‫ببین، می‌دونم هیچوقت دلت نمی‌خواد ‫درمورد مسائل شخصی حرف بزنی.
‫درسته. ‫نمی‌خوام.
‫اما خیلی ناراحتی.
‫خب افتاده بودم زندان میریام، ‫باشه؟
‫این آدم رو عوض می‌کنه.
‫آدم به زندگیش ادامه میده.
‫احساساتت رو دفن می‌کنی ‫و انتظار داری که مجبور نشی
‫دوباره باهاشون سر و کله بزنی، ‫اما برمی‌گردن.
‫یه راست پاشون رو می‌ذارن وسط زندگیت،
‫سرزده میان ‫و سرجاشون وایمیسن.
‫حتی اونقدر شعور ندارن
‫که چاق یا زشت ‫یا احمق یا کودن بشن.
‫حالا هم بلوند شدن. ‫بلوندای کیری!
‫تو...
‫...قبلاً تو رابطه بودی؟
‫تو پمبروک بورسیه تحصیلی داشتم.
‫مجبور بودم تو غذاخوری‌ها کار کنم، ‫سر میزهای اتوبوس
‫هرروز یه دختر پول‌دار ‫با دوستش می‌اومدن.
‫همیشه هم تو قسمت من می‌نشستن.
‫واسم دست تکون می‌داد ‫تا بهش قند بدم.
‫اما قند همونجا بود،
‫جلوی خودشون، ‫براش مهم نبود.
‫من رو صدا می‌زد ‫و ازم قند می‌خواست.
‫هرروز خدا.
‫خب، ‫یه بار دیگه به اینجام رسیده بود.
‫بهش گفتم گالشو ببنده.
‫اصلاً حال و حوصله ‫نمایش‌های سر شام رو نداشتم.
‫یه نگاه بهم انداخت و گفت
‫«اما من فقط می‌خواستم باهات حرف بزنم.»
‫همین.
‫همین ۷ تا کلمه زندگیم رو نفرین کرد.
‫فقط برای این که قضیه کامل روشن بشه، ‫شما دونفر... با هم بودین؟
منظورت اینه من چیزی کم دارم؟
‫نه، ‫معلومه که نه.
‫می‌دونم ‫که چی دقیقاً توت دیده.
‫بهم نمی‌خوردیم، خب؟ ‫خودم می‌دونم.
‫خیلی چرت بود.
‫کنار همدیگه مسخره بودیم.
‫یه کلاه گرم داشتم.
‫پشمالو بود، ‫گوشام رو هم می‌پوشوند.
‫وقتی سرم می‌کردمش، ‫مثل سگش می‌شدم.
‫انگار داشت من رو می‌برد بیرون ‫یه قدمی بزنیم.
‫حرفت کاملاً اشتباهه.
‫همیشه دعوا می‌کردیم.
‫از دوستاش بدم میومد، ‫اون هم بدش میومد بره کلوب.
‫هیچوقت خونوادش رو ندیدم. ‫اون هم هیچوقت خونوادم رو ندید.
‫عجیب و غریب می‌جوید.
‫هروقت حواسم نبود
‫نقاشیم رو می‌کشید.
‫چندساعت با موهاش ور می‌رفت.
‫سرم رو با حرفاش درمورد هنر می‌‌خورد، ‫ولی...
‫خیلی هم باهوش...
‫و بامزه بود.
‫واقعاً حرفش رو باور کرده بودم
‫که گفته بود هروقت درس‌مون تموم شد، ‫میریم مصر
‫و به توریست‌های وضع‌خوب ‫شتر اجاره میدیم.
‫می‌خواستیم چهارتا از زشت‌ترین بچه‌های دنیا رو ‫به سرپرستی بگیریم،
‫و یه مشت بچه افاده‌ای ‫و سرکش بارشون بیاریم.
‫همه رو گیج کنیم.
‫سال سوم،
‫مامانش بردش پاریس.
‫و وقتی برگشت نامزد کرده بود.
‫باهاش ازدواج نکرد ‫اما همین کافی بود.
‫دانشگاه رو ول کردم، ‫اومدم نیویورک.
‫اون کلاه کیری رو هم سوزوندم.
‫وای سوزی. ‫واقعاً ناراحت شدم.
‫نمی‌دونستم. ‫وگرنه هیچوقت نمی‌گفتم
‫که درموردش حرف بزنی.
‫نه. ‫من مدیربرنامه‌هاتم.
‫حق با تو بود. ‫کاری بود که باید انجام میشد.
‫فقط همین یه بار بود ‫که عاشق شدی؟
‫کی از عشق حرف زد؟
‫خیلی‌خب.
‫اما آره.
‫و آخریش.
‫به‌نظرم باز هم عاشق میشی.
‫آهان. ‫مطمئنم آخرش مثل دفعه قبل فاجعه میشه.
‫چرا این حرف رو می‌زنی؟
‫تاحالا بلوند بودی؟
‫بودم.
‫دانشکده. ‫واسه یه مدت کوتاه.
‫آره.
‫معلوم بود.
‫رُز، ‫فکر کنم رودست خوردیم.
‫هیچکدوم‌شون مریض نیستن.
‫چی داری میگی؟
‫همین حالا صدای خنده‌هاشون رو شنیدم
‫که گول‌شون رو خوردیم.
‫بهمون می‌گفتن اسکل ‫و مغز فندقی.
‫به سر ایتن دست زدم. ‫خیلی داغ بود.
‫ظاهراً ده‌دقیقه‌ی تمام
‫- سرش رو گرفته زیر شیر آب داغ. ‫- چی؟
‫ایده‌ی استر بود. ‫تمام این اتفاقا زیر سر اون بوده.
‫خب این که خیلی بده. ‫باید تنبیه‌ بشن.
‫موافقم. ‫من برم «ویس».
‫تنبیه‌شون نمی‌کنی؟
‫درمورد سرمقاله جلسه دارم.
‫نمیگی که من تنبیه‌شون کنم؟
‫خودت که می‌دونی، ‫یه تنبیه کوچیک کافیه. بچه‌ان.
‫اما بهمون گفتن مغز فندقی.
‫خوب شد، ‫بسپار به مامان‌شون.
‫- چه کاری رو؟ ‫- بچه‌هات رو ادب کن.
‫- واسه چی؟ ‫- خودشون رو زدن به مریضی و رومون اسم گذاشتن.
‫- جلوی خودتون؟‌ ایول. ‫- ها ها ها!
‫حالا هم هی دارن یادآوری می‌کنن.
‫به همکارات هم بگو
‫که اینجا خونه‌اس، ‫نه مخابرات.
‫منظورت رو نمی‌فهمم مامان.
‫کل صبح رو داشتن زنگ می‌زدن.
‫دقیق بخوام بگم، ‫شش بار.
‫به آلوین که گفته بودم ‫بعدظهر برمی‌گردم.
‫- می‌دونست. ‫- راستی،
‫میگن بچه‌های دروغگو ‫در آینده مجرمای خشنی میشن.
‫- باید لباس عوض کنم مامان. ‫- نگرانت نمی‌کنه؟
‫- اونقدر نه. ‫- گفتم شاید به‌عنوان مادرشون
‫بخوای یه کاری بکنی.
‫- مثلاً؟ ‫- من از کجا بدونم؟
‫خب دیگه. ‫الگوی من بهترین‌هان.
‫- آلوین؟ ‫- بله؟
‫می‌خوام بدونی ‫که من همیشه سروقت میام اینجا.
‫- خب... ‫- به موقع. هرروز.
‫هیچوقت زنگ نمی‌زنم ‫بگم مریضم.
‫وقتی میام پاتیل نیستم.
‫- چرا داره به من نگاه می‌کنه؟ ‫- واسه همه برنامه‌ها وایمیسم.
‫همه‌ی رویدادها رو میرم.
‫از توتس شور ‫براتون بادوم‌زمینی تازه می‌خرم.
‫شکم‌تون رو پر می‌کنم.
‫چک می‌کنم ببینم ‫خامه واسه همین قرن باشه.
‫وقتی پیش دلال شرط‌بندی‌تونین ‫جاتون وایمیسم...
‫پس اگه یه بعدظهر
‫چندساعت کار شخصی داشتم، ‫باید قبول کنین نه این که مثل زن آدام
‫مدام زنگ بزنین.
‫من دوتا بچه دارم. ‫پدر و مادرم پیرن.
‫مسئولیت‌هایی دارم ‫که باید حواسم جمع‌ باشه.
‫بچه‌هات مشکلی دارن؟
‫اگه این که دارن تبدیل به انگل‌های جامعه تبدیل میشن رو ‫درنظر نگیریم، نه.
‫منظورم این نبود.
‫اتفاقی برای پدرمادرت افتاده؟
‫پدرمادرم هیچی‌شون نیست. ‫منظورم اینه اصلاً ملاحظه نمی‌کنین
‫که بچه ‫یا پدرمادر خیلی پیر دارم.
‫- رفتی خرید؟ ‫- چطور، مل؟
‫چون زنم؟ ‫زنا فقط بلدن برن خرید؟
‫نه، ‫چون لباست با صبح فرق داره
‫و روش مارک هست.
‫خیلی‌خب. ‫آره.
‫لباسم جدیده. ‫اما نرفتم خرید.
‫من هم بهت زنگ نزدم.
‫پس کی زده؟
‫میج، ‫صدبار بهت زنگ زدم.
‫گوردون کارت داره.
‫اوه.
‫حتماً.
‫گفت بچه‌هاش انگل جامعه‌ان؟
‫اوهوم.
‫گوردون؟ ‫میج رو پیدا کردم.
‫یه دقیقه تنهامون می‌ذاری مایک؟
‫ام... ‫حتماً.
‫پار چیشد؟
‫- چی؟ ‫- ازت شکایت کرد؟
‫- نه‌. ‫- اونجا بود؟
‫آره.
‫- پس تو رو دیده. ‫- آره.
‫- تحسینش نکردی؟ ‫- خیلی کارم خوب بود.
‫پس به گمونم این ‫«حالا بعداً نشونت میدمی» که تو چهرته
‫رو الان نمی‌تونی بگی.
‫اشکالی نداره.
‫صبورم.
‫صبور؟
‫خنده‌داره.
‫واسه همین سگ‌های شکاریت رو صدا کردی؟
‫کدوم سگ‌ها؟
‫آره. ‫حتماً.
‫خیلی‌خب.
‫تو بردی، ‫میای تو برنامه.
‫برنامه؟ ‫این برنامه؟
‫فقط همینه.
‫وای.
‫واقعاً؟
‫خب... ‫وای.
‫- امشب. ‫- امشب؟
‫امشب تو برنامه‌ای.
‫اوه...
‫- مشکلی هست؟ ‫- نه.
‫- مشکلی نیست. ‫- راحت نیستی؟
‫- من همچین حرفی نزدم. ‫- می‌خوای با منشیت هماهنگ کنی
‫- که بعد جوابش رو به منشی من بده؟ ‫- نه.
‫اگه بخوای کل برنامه رو نگه می‌داریم
‫تا تو تصمیمت رو بگیری ‫کی وقتت خالی میشه.
‫امشب عالیه. ‫بهترین شب عمرم.
‫- عاشق امشبم. مطمئنم. ‫- مطمئنی؟
‫- دل تو دلم نیست. ‫- معلومه.
‫این که دل تو دلم نیست ‫اذیتت می‌کنه؟
‫دلم تو دلم نیست ‫که دل تو دلت نیست.
‫خب پس، ‫به گمونم دیگه چیزی باقی نمونه.
‫گوردون.
‫بله؟
‫- شب می‌بینمت. ‫- شب می‌بینمت.
‫می‌خوای در رو ببندم؟
‫آره، ‫وگرنه وقتی این لیوان رو پرت می‌کنم سمتش
‫می‌پره تو اتاق کارمندا ‫و می‌خوره تو سر یکی.
‫- می‌کشوننم به دادگاه. ‫- همینطوره.
‫آره، ‫باید فکر این چیزا رو بکنی.
‫برای همینه شما رئیسی.
‫بله، رئیس. ‫منم.
‫- خیلی مبهمه. ‫- نه، نیست، اگه از مامانم بپرسم...
‫آلوین. ‫باید برم خونه.
‫- تو که تازه اومدی. ‫- می‌دونم. باید لباس عوض کنم.
‫- لباس هم تازه عوض کردی. ‫- مارکش رو دیدیم.
‫- یه لباس دیگه می‌خوام. ‫- واسه چی؟
‫قرار امشب تو برنامه باشم.
‫- چی؟‌ چطوری؟ ‫- پس قانون چیشد؟
‫- قانون رو عوض کردن؟ ‫- آلوین! خیلی چرته آلوین!
‫- یعنی چی؟ ‫- اصلا یعنی چـــی؟
‫وای پسرا، ‫اینقدر برام خوشحال نباشین، جدی میگم.
‫گریه می‌گیره‌ها. ‫امشب قرار تو برنامه باشم.
‫الان هم لباس کاری تنمه. ‫لباس برنامه می‌خوام.
‫- خیلی فرق دارن. ‫- چطوری؟
‫می‌تونم برات توضیح بدما، ‫اما یه عبارت‌هایی
‫مثل «ساسون» و «پارچه چین‌دار» ‫رو باید به زبون بیارم.
‫برو تو رو خدا.
‫اگه من می‌رفتم تو برنامه ‫لازم نبود لباس عوض کنم.
‫- بکشش! ‫- دارم می‌کشم.
‫تکون نمی‌خوره.
‫- تکونش بده. ‫- اگه تکونش بدی می‌افته.
‫- تکون نمی‌خوری. ‫- فقط یه سنجاب می‌خوایم.
‫که چی‌کار کنه مگی؟
‫تا بره اونجا ‫و بسته رو بیاره.
‫پس یه سنجاب آموز‌ش‌دیده؟ ‫یعنی میگی که
‫یه سنجاب‌ آموزش‌دیده می‌خوایم. ‫درست متوجه شدم؟
‫- خب، ضرری که نداره. ‫- اصلاً تکون‌بخور نیست.
‫گه توش. ‫یادتون نیست نامه از طرف کی بود؟
‫نامه‌رسون فقط گفتش که
‫یه بسته واسه سوزی مایرسون ‫و شرکا اومده.
‫به ذهنت خطور نکرد ‫که بهش بگی
نیم‌متر بیاد سمت چپ ‫و بعد واقعاً
‫به سوزی مایرسون ‫و شرکاش تحویلش بده؟
‫- نه. ‫- واسه چی؟
‫چون سطل داریم.
‫سطل خیلی حال میده.
‫نکته ترسناک اینجاس ‫که ما سه‌نفر
‫جزو باهوش‌های صنعت نمایشیم.
‫لباسم چطوره؟
‫چرا سر کار نیستی؟
‫- دوستش داری؟ ‫- میریام، خواهش می‌کنم.
‫هرکاری یه وقتی داره.
‫به‌نظرت این لباسی هست که بگه،
‫«امشب قراره تو برنامه گوردون فورد باشم»؟
‫معلومه.
‫چی؟ ‫کیر تو دهنت.
‫نه، ‫کیر تو دهن خودت.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- شدم ‫«آنتیگونه» بدون خنده. ‫(دختری در اساطیر یونانی)
‫باورم نمیشه. ‫چیشد؟
‫گوردون بهم زنگ زده ‫و گفته بیام دفتر
‫- گفت امشب قراره تو برنامه باشم. ‫- وای، کاش دم آخری نمی‌ذاشت.
‫- کفری بود. ‫- واسه چی؟
‫- خودت چی فکر می‌کنی؟ ‫- ازش خواسته.
‫- به‌نظر من هم اون ازش خواسته. ‫- خب، فاتحه‌م خونده‌س.
‫- فکر نکنم دلش می‌خواست دور و برش بپلکیم. ‫- گور باباش.
‫وقتی یه گوزن شمالی گنده ‫وسط جاده دراز کشیده
‫باید این کار رو بکنی. ‫زیرش می‌گیری
‫تیکه تیکش می‌کنی ‫و باهاش خورش می‌پزی.
‫- قراره برم برنامه! ‫- قراره بری برنامه!
‫خیلی‌خب، ‫برم مامانم رو پیدا کنم.
‫این‌دفعه دیگه نباید طفره بره.
‫باید بیاد تو استودیو
‫و همونجا بشینه ‫و قبول کنه.
‫♪ به این میگن سرگرمی ♪
‫- داینا، با کدوم خط زنگ بزنم؟ ‫- خط دو.
‫- میرم تو دفترت. ‫- خیلی‌خب. تو!
‫دفترچه تلفنت رو در بیار ‫و به هرکی که می‌شناسی
‫یا نمی‌شناسی زنگ بزن ‫و بهشون بگو امشب برنامه رو ببینن.
‫تو هم برو سراغ اون سنجاب ‫ که گفتی.
‫حله.
‫- حواست پرت نشه. ‫- نمیشه. بله.
‫واسه گرفتن ۱۲ تا یونیفورم ‫برای کاباره اومدیم.
‫فقط ۱۲ تا. ‫و فقط همون یونیفرم‌هایی که هفته پیش سرش توافق کردیم.
‫- عکسش رو آوردم. ‫- هیچوقت زود جواب مثبت نده.
‫آت و آشغال‌هاشون رو بهمون می‌ندازن
‫مثل سری قبل.
‫می‌دونم، ‫هنوز هم ناراحتم که گول خوردم.
‫اصلاً به خودم نگفتم
‫که قراره با این همه دامن ژوپن چی‌کار کنیم؟
‫مامانم یه کلاه‌بردار بالفطره‌اس.
‫نذار باهاش تنها شم.
‫یونیفرم‌ها رو پیدا کردم.
‫اون پشت قایمش کرده بود. ‫معلومه دیگه.
‫مطمئنم که تاحالا ‫ترفندهای جدید پیدا کردن.
.خبرای دیگه‌ای هم هست
‫یه چندنفر دارن همه‌چیزای اینجا رو ‫دسته‌بندی می‌کنن.
‫چی؟ ‫چرا؟
‫نمی‌دونم. ‫اما می‌فهمم.
‫مامان؟ بابا؟ ‫من اومدم.
‫وایسا جولی.
‫آره، ‫داریم میایم!
‫راستش، ‫هنوز هم می‌تونیم بریم مغازه میسی.
‫- خدایا. ‫- گول نخوری.
‫اما عصا دارن.
‫هرکسی می‌تونه عصا بگیره دستش.
‫سلام جول.
‫از همون دور بوسم کن جولی. ‫خیلی ضعیف شدم.
‫- اینجا چه‌خبر بوده؟ ‫- قضیه‌اش طولانیه.
‫وقت دارم.
‫خیلی‌خب...
‫منی برای دیدن خواهرش رفته فلوریدا.
‫مویش هرروز صبح‌ زود بیدار میشه
‫- تا کارخونه رو باز کنه. ‫- خلاصه که بیدار میشم،
‫میرم زیر دوش، ‫صابون از دستم میفته.
‫خم میشم برش دارم ‫که یهو...
‫- وای! ‫- بوم. می‌خورم زمین.
‫- یا عیسی مسیح. ‫- محکم می‌خورم زمین.
‫- بعدش شرلی رو صدا می‌زنم. ‫- شرلی!
‫- من هم روی تختم. انگار مُردم. ‫- عین جنازه‌ها.
‫یه دفعه صداش مویش رو می‌شنوم ‫که دارم صدام می‌کنه.
‫هوا تاریکه.
‫سرده. ‫هیچی تنم نیست.
‫- لخت مادرزاد. ‫- مامان، خواهش می‌کنم.
‫برای همین اولین چیزی که ‫ پیدا می‌کنم رو برمیدارم
‫- و میدوم داخل. ‫- مویش!
‫اما وقتی افتاده ‫آب رو کل کف حموم پخش شده
‫مثل سنگ می‌خورم زمین.
‫و این سنگ ‫صاف افتاد رو من.
‫فکر کردم همه‌چی رو شکوندم.
‫کُتم مثل موش آب‌کشیده شده بود.
‫انگار یه گاو خیس افتاده بودم روم.
‫خانم نظافت‌چی صبح دیروقت میومد.
‫همینطوری دراز کشیده بودیم.
‫و حرف می‌زدیم.
‫درمورد همه‌چیز ‫فقط حرف می‌زدیم.
‫تو یه همچین موقعیتی ‫جز مُردن چی‌کار می‌تونی بکنی؟
‫چندسالی میشد ‫ اونطوری حرف نزده بودیم.
‫و واسه اولین بار ‫واقعاً گوش می‌کردم.
‫من هم گوش می‌کردم.
‫لحظه فوق‌العاده‌ای بود.
‫خیلی دوستت دارم!
‫خلاصه مامانت قانعم کرد ‫که داشتم حماقت می‌کردم.
‫زندگی فقط این کارخونه نیست.
‫و از اون‌جایی که ‫ این کار رو به تو‌ نمی‌سپرم...
‫مویش داره بازنشست میشه.
‫چی؟ ‫جداً؟
‫همه‌چی رو می‌فروشم.
‫- همه‌چی پر. ‫- به همین راحتی؟
‫بعضی وقتا باید تو حموم بخوری زمین
‫تا از یه سری چیزا سر در بیاری.
‫زندگی باارزشه.
‫و فقط هم زندگی خودت نیست.
‫باید به بقیه کسایی که ‫توی زندگیت هستن هم فکر کنی.
‫کارگرا چی میشن؟
‫گور باباشون.
‫لب کلام اینه که دارم بازنشست میشم.
‫به محض این که ‫بتونیم دوباره راه بریم
‫خونه رو می‌فروشیم ‫و یه مجتمع تو بوکا می‌خریم.
‫خب، ‫جا خوردم.
‫اما خوشحالی؟
‫- اگه شما خوشحال باشین، منم هستم. ‫- آقای میزل!
‫ببخشید آقای میزل، ‫تلفن با شما کار دارن.
‫من؟
‫خیلی‌خب.
‫زود برمی‌گردم.
‫خیلی‌خب، ‫آرچ، آرچ. بیا اینجا ببینم.
‫بیا درمورد اون یونیفرم‌ها حرف بزنیم.
‫ببین، ‫می‌دونم...
‫الو؟
‫سلام. ‫شرمنده مزاحمت شدم.
‫نه بابا. ‫تو رو خدا حواسم رو پرت کن.
‫امشب قراره برم برنامه گوردن فورد.
‫چی؟
‫میج، ‫این که خیلی معرکس.
‫می‌دونم.
‫خودم هم باورم نمیشه.
‫می‌ترسم اینقدر بلند داد بزنم
‫که بره.
‫نه، نه. ‫هیچ‌جا نمیره.
‫خیلی مهمه.
‫همون فرصتیه که انتظارش رو می‌کشیدم.
‫آماده‌ای؟
‫بهتره باشم، ‫بد میگم؟
‫گوش کن، ‫اگه لازم بود درمورد من حرف بزنی،
‫اصلاً هرچی، ‫نترس.
‫- ناراحت نمیشم. ‫- اوه.
‫- جول... ‫- جدی میگم.
‫دوست دارم هنوز هم بتونم ‫توی نیویورک زندگی کنم.
‫اما اگه نشد هم ‫اشکالی نداره.
‫تاحالا بهت گفتم چقدر خوبی؟
‫آره.
‫زیاد.
‫بیشتر از چیزی که حقم بوده.
‫هی.
‫می‌خوای بیای استودیو؟
‫ببینی که توی تلویزیون ملی ‫تخریبت می‌کنم؟
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫دوست دارم باشی.
‫آسمون به زمین بیاد هم ‫خودم رو می‌رسونم.
‫۸:۳۰.
‫بلیط‌هارو می‌ذارم زیر ‫«اونی که قسر در رفت.»
‫موفق باشی.
‫خدافظ جول.
‫خیلی‌خب.
‫دارم میرم استودیو.
‫وایسا. ‫منم میام.
‫گوشی لطفاً. ‫میج. آرنجت.
‫چی؟ ‫گندش بزنن.
‫- گندش بزنن. ‫- چیه؟
‫گنده. ‫گندش بزنن.
‫- گند کبوتره. ‫- چی؟
‫کیر توش. ‫به طاقچه تکیه دادی؟
‫تو که هیچوقت ‫ به طاقچه تکیه نمی‌دادی میریام.
‫اون طاقچه مال کبوترهاس.
‫باید دوباره لباس عوض کنم.
‫چی بپوشی؟ ‫کت و شلوارهای من رو؟
‫خب اینطوری که نمی‌تونم برم.
‫میشه دم برجدورف وایسیم؟
‫نمی‌تونی بری خرید.
‫هیشکی اینقدر وقت نداره.
‫مجبورن نمایش رو یه هفته بندازن عقب.
‫یه چندتا لباس برام نگه داشتن.
‫شاید یکیش به‌ درد خورد.
‫من میارم‌شون. ‫تو برو استودیو.
‫- جدی؟ ‫- برو، برو، برو!
‫چرا می‌ذاری کبوترها ‫رو طاقچه‌ات چلغوز کنن؟
‫چون کبوترن.
‫دنیاشون کوچیکه میریام.
‫بهشون حق بده.
‫«بهترین نصیحت واسه دخترهایی
‫که یه روز می‌خوان بچه‌دار بشن دارم
‫اینه که با پدرمادرتون زندگی کنین ‫تا بتونن بزرگش کنن.»
‫بد نیست.
‫«بچه‌هام دیگه کوچیک نیستن، .و برای یه مادر ناراحت‌کنندس
‫چون باید نظرات‌شون ‫درمورد لباس‌های چرتی
‫...خیلی نارنجیه. ‫«که بهشون می‌پوشونم رو بشنوم.»
‫نه.
‫«پسرم فکر می‌کنه بامزه‌ام.
‫دخترم فکر می‌کنه ‫سرراهی بوده.» خیلی تاریکه.
‫- شوخی رو میگی؟ ‫- خط چشم رو میگم.
‫مطمئنی دوست نداری؟
‫خواهش می‌کنم. ‫خودت که دستت تو کاره.
‫«خیلی‌ها ازم می‌پرسن ‫چرا وقتی دوتا بچه کوچیک دارم
‫«شب‌ها میرم بیرون و استندآپ کمدی اجرا می‌کنم.» ‫نه.
‫«بهشون میگم چون زشت می‌خندن.» ‫نه.
‫آره، ‫اصلاً نمی‌دونم اسمی از بچه‌ها بیارم یا نه.
‫همم، خب‌‌ بچه‌ها رو میشه به هرچیزی ربط داد. ‫توله‌سگا همه‌جا نفوذ کردن.
‫می دونم، ‫اما نکنه مردم بدشون بیاد که یه مادر
‫- درمورد بچه‌هاش شوخی کنه؟ ‫- نه. واسه چی؟
‫چون مادر باید عاشق بچه‌هاش باشه
‫ملایم و دلسوز ‫و از اینجور کسشرا باشه،
‫- کسشر، کسشر... بده خودم. ‫- خیلی‌خب.
‫گرفتم‌شون. ‫گفتم همه دندونه‌ها و دکمه‌هاش رو محکم کنن
‫تا تو تلویزیون ملی ‫غافلگیری‌ای پیش نیاد.
‫بعدش هم نمی‌دونستم چه جورابی بگیرم،
‫برای همین یه چند جفت اضافی واست خریدم.
‫داینا، ‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫با کمدین ازدواج نمی‌کنم.
‫منطقی بود. ‫پولش چقدر شد؟
‫هیچی.
‫نمی‌ذارم پولش رو بدی.
‫من پولش رو نمیدم.
‫- من هم پولش رو نمیدم. ‫- هیشکی پولش رو نمیده.
‫بهشون گفتم ‫قراره یکی از این لباس‌های خوشگل رو
‫امشب تو برنامه «گوردون فورد» بپوشی.
‫برای همین ‫اگه اسم برجدورف‌ رو بیاری،
‫کاملاً رایگان حساب میشه.
‫داینا، ‫مطمئنی باهام ازدواج نمی‌کنی؟
‫میشه خواهش کنم ‫برگردیم به همون ترتیب جوک‌ها؟
‫وقت کمه.
‫فکر کنم باید برگردم ‫ سر همون قضیه بچه‌ها.
‫خیلی‌خب، اما خودت هم می‌دونی، ‫به محض این که دهنت رو باز کنی
‫اولین چیزی که در میاد اینه، ‫«از بچه‌ها بدم میاد.
‫می‌تونین بیاین سرش رو بخورین.»
‫فکر نکنم اولین چیزی که ‫از دهنم بیاد بیرون
‫- این باشه. ‫- میج!
‫موفق شدیم!
‫عالیه.
‫رو خط میلیه.
‫- این یکی که اینجاس. ‫- بیا.
‫- سلام. ‫ - خدایا چقدر سخته میشه شما رو پیدا کرد.
‫منظورت چیه؟
‫همش دنبال‌تون بودم.
‫- سر کارم. ‫- حالا دیگه فهمیدم.
‫خب پس معما حل شد. ‫خدافظ میریام.
‫خیلی سعی کردم به مامان زنگ بزنم،
‫اما چهارساعته پشت خطه
‫و وقتی زودتر خونه بودم ‫اونجا هم نبود.
‫قبلش خونه چی‌کار می‌کردی؟
‫رفتم لباس عوض کنم.
‫- بازم؟ ‫- آره.
‫می‌دونستی که امروز دومین بارت شد؟
‫آره. ‫خب، سومین بار،
‫چون داینا هم از برجدورف با لباس اومد.
‫یه جوون باید حرفات رو بفهمه ‫و بهم توضیح بده.
‫گوش کن، .یه خبر خیلی خوب دارم
‫قراره امشب ‫ تو برنامه «گوردون فورد»‌ باشم.
‫- چی‌کار کنی؟ ‫- استندآپ.
‫مهمون برنامه‌ای؟
‫- مهمون برنامه‌ام. ‫- خدایا.
‫همش می‌خوام به مامان زنگ بزنم
‫چون دوتا بلیط واسه‌تون جور کردم ‫که بیاین تماشا کنین.
‫امشب ساعت ۹ پخش زنده داریم،
‫برای همین تا ۸:۳۰ ‫باید رو صندلی‌هاتون باشین.
‫۸:۳۰. ‫خیلی‌خب.
‫- خودمون رو می‌رسونیم ‫- عالیه.
‫باید برم...
‫با لباس زیر نشستم تو اتاق کارمندها...
‫- نمی‌خوام دیگه بشنوم. ‫- اما من...
‫حتی یه کلمه. ‫شب می‌بینمت.
‫وایسا! ‫میریام.
‫بله؟
‫این...
‫خیلی محشره.
‫ممنون بابا.
‫اوه...
‫مونولوگ‌ها که خودشون نمی‌نویسن بچه‌ها.
‫رُز!
‫نه. ‫وایسا سر جات.
‫تازه همه‌چی رو گذاشتم سر جاش.
‫بیا. ‫باید راه بیفتیم.
‫- کجا؟ ‫- میریام زنگ زد.
‫قراره امشب تو برنامه «گوردون فورد» باشه.
‫می‌خواد اجرا کنه.
‫چه خوب. ‫آفرین.
‫باید تا ۸:۳۰ اونجا باشیم.
پس همه‌ی کارهات رو قبل رفتن بکن
‫چون باید راه بیفتیم.
‫من نمیام.
‫منظورت چیه که نمیای؟
‫میریام قراره تو تلویزیون باشه.
‫اگه می‌خواست من هم باشم ‫بهم زنگ می‌زد
‫و خودش ازم درخواست می‌کرد.
‫به تو زنگ زده ‫و از تو خواسته.
‫تو برو ‫بعدش برام تعریف کن.
‫گفت همش داشته بهت زنگ می‌زده
‫و خط واسه چهارساعت اشغال بوده.
‫تو هم باور کردی؟
‫چرا باید دروغ بگه؟
‫چون کنترلی رو دروغ‌هاش نداره،
‫مثل بچه‌هاش.
‫- فکر نکنم حقیقت داشته باشه. ‫- تا کی
‫درمورد استند‌آپ‌کمدی کردن بهمون دروغ گفت؟
‫همم؟ ‫درمورد این که سوزی لوله‌کش بوده؟
‫وقتی موقع جشن‌تولد قلابی ایتن ‫بهمون زنگ زد،
‫گفت تو پراگه، ‫درحالی که واقعاً برگشته بود به نیویورک.
‫من هم مطمئنم ‫که چهارساعت پای تلفن نبودم.
‫مگه یه دختربچه‌ی ۱۴ سالم
‫که بخوام با معشوقه‌م الویس، .فرار کنم
‫شاید تلفن یه مشکلی داشته.
‫تلفن هیچ مشکلی نداره.
‫کل روز رو تو خونه .و پیش تلفن بودم
‫اگه مشکلی پیش می‌اومد ‫می‌فهمیدم.
‫شاید تلفن رو قطع نکرده بودی.
‫معلومه که قطع کردم...
‫خب، ‫هنوز هم ثابت نمی‌کنه کسی خواسته زنگ بزنه.
‫- الو؟ ‫- خداروشکر رُز.
‫چهارساعته دارم بهت زنگ می‌زنم.
‫میج قراره امشب ‫تو برنامه «گوردون فورد» باشه.
‫- واست هم بلیط گرفته. ‫- اوه.
‫خب، ‫ممنون که زنگ زدی جول.
‫باید ۸:۳۰ اونجا باشی. ‫نمایش ساعت ۹:۰۰ شروع میشه.
‫خیلی‌خب جول.
‫- ۸:۳۰. ‫- ممنون جول.
‫باید بشنوم که میگی ‫خودت رو می‌رسونی اونجا.
‫- الو. ‫- بالاخره جواب دادی رُز.
‫چندساعته دارم بهت زنگ می‌زنم.
‫گوش کن، ‫میریام گفت زنگ بزنم تا مطمئن شم که بفهمی
‫امشب تو برنامه «گوردون فورد» اجرا داره.
‫- می‌دونم شرلی. ‫- گفتن تا ۸:۳۰ باید اونجا باشی،
‫اما به‌نظر من که ۸:۱۵ مطمئن‌تره.
‫ساعت ۸:۱۵ کلی چیز مفتی هم میدن.
‫فریزبی، ‫دستگیره،
‫جام شراب ‫با عکس لپرکان.
‫خدافظ شرلی.
‫الو.
‫سلام، ‫خانم وایسمن؟
‫خدایا، ‫چقدر با تلفن حرف می‌زنین.
‫- با تلفن حرف نمیـ... ‫- الان وقتش نیست.
‫خانم میریام می‌خواستن باهاتون تماس بگیرن.
‫امشب قراره تو برنامه «گوردون فورد» ‫مسخره‌بازی دربیاره.
‫- واسه‌تون بلیط گرفته. ‫- چرا آروم حرف می‌زنی؟
‫یانوش گفته دیگه نباید باهاتون حرف بزنم.
‫گفته شما خون‌آشام‌هایی هستین ‫که دارین خون‌مون رو می‌مکین.
‫زلدا، ‫با کی داری حرف می‌زنی؟
‫شتر دیدین ندیدین. ‫خدافظ.
‫خب دیگه...
‫رُز وایسمن، ‫بفرمایین.
‫- هیس! جواب داد. ‫- چندساعته داریم زنگ می‌زنیم.
‫میج خواست بهتون زنگ بزنیم ‫تا بگیم...
‫- که قراره تو برنامه باشه. ‫- بله. و خودتون رو تا...
‫اگه فریزبی می‌خوام ‫تا ۸:۱۵ خودم رو برسونم.
‫می‌دونم. ‫شنیدم. مچکرم.
‫- چقدر وقت داریم؟ ‫- یه ساعت.
‫بریم.
‫نمی‌فهمم چرا نذاشتی
‫آنتونیو تاکسی بگیره.
‫چون هیچ تاکسی‌ای نیست رُز.
‫معلومه که نیست. ‫نذاشتی سوت بزنه.
‫- چی؟ ‫- سوت تاکسی‌ها دیگه.
‫وقتی سوت می‌زنی، ‫تاکسی‌‌ها پیداشون میشن.
‫خب باید از قبل اونجا باشن ‫تا صدای سوت رو بشنون.
‫مگه جادو جمبله؟
‫آنتونیو که جادوگر نیست.
‫اینجا هم نارنیا نیست.
‫- وای خدا. ‫- خب، حالا فهمیدیم
‫چرا چرا روبروی خونه ‫هیچ‌ تاکسی‌ای نبود.
‫همه‌شون اینجان.
‫یه نور پیدا کن.
‫من که نوری نمی‌بینم. ‫سوت داری؟
‫سلام؟ ‫آقای تاکسی؟
‫- آهای؟ ‫- ببخشید؟
‫- ساختمان ۳۰ راکفلر سنتر. ‫- کار نمی‌کنم.
‫- واسه چی؟ ‫- تغییر شیفته.
‫- چی گفت؟ ‫- گفت کار نمی‌کنه.
‫چون سوت نزدی.
‫جات بودم با مترو می‌رفتم رفیق!
‫- ببخشید؟ شما کار می‌کنین؟ ‫- نه،‌ تغییر شیفته.
‫ببخشید، ‫یه تاکسی می‌خواستیم.
‫هی، ‫داشتی از روم پام رد می‌شدی‌ها.
‫- ببخشید، شما کار می‌کنین؟ ‫- نه.
‫- ببخشید؟ ‫- تاکسی!
‫- بخشید، تاکسی می‌خواستیم. ‫- تغییر شیفته‌، خانم.
‫نمی‌فهمم چرا همه‌شون همزمان ‫شیفت عوض می‌کنن.
‫خب مردم چطوری برن این‌ور اونور؟
‫سلام آقا، ‫کار می‌کنین؟
‫- می‌خوایم بریم ساختمون ۳۰ راکفلر سنتر. ‫- موفق باشی.
‫ببخشید،‌ یه تاکسی می‌خواستیم. ‫سوت نداریم!
‫- ببخشید، خانم. ‫- ببخشید.
‫ببخشید، ‫یه تاکسی می‌خواستیم. می‌دونم زمان تغییر شیفته...
‫ببخشید!
‫دخترم قراره بره تو تلویزیون...
‫ده دلار میدم
‫- که شیفتت رو عوض نکنی. ‫- نه‌خیر.
‫بهم زنگ زده ‫و تلفن قطع بوده،
‫که اصلاً فکرش رو هم نمی‌کردم.
‫اما نوه‌‌هام دیگه دست‌شون بهش می‌رسه...
‫اگه شیفتت رو عوض نکنی ‫ده‌دلار بهت میدم.
‫نه‌خیر، ‫شرمنده.
‫از وقتی شوهرش ترکش کرده
‫و کمدین شده، ‫رابطه‌مون داغون شده برای همین گفتم...
‫۲۰ دلار میدم تا ما رو برسونی!
‫به‌علاوه هرچقدر که پول مسیر میشه.
‫و اگه کسی توی خونوادت
‫جبر پیشرفته ‫یا معادلات دیفرانسیل
‫یا یه نقد تئاتری مثبت
‫تو روزنامه «ویلج ویس» لازم داشت ‫می‌تونم برات فراهم کنم.
‫صنعت تاکسیرانی چرا اینطوریه؟
‫کلی پول و خدمات بهش پیشنهاد کردم.
‫به اون یکی گفتم حلقه ازدواجم رو میدم ‫اما انگار نه انگار.
‫اون‌وقت هنوز... ‫وایسا ببینم، چی گفتی؟
‫یه‌جوری بهم نگاه کرد ‫انگار دیوونم.
‫چطوری حلقه ازدواجت رو بهش پیشنهاد دادی؟
‫اون مال مادر-مادربزرگم بود.
‫ایب، ‫موضوع رو عوض نکن.
‫چی؟ ‫اون یه میراث خانوادگیه. نمیشه روش قیمت گذاشت.
‫حتی خودش هم دستش نمی‌کرد.
‫دوخته بودش به کلاه‌گیسش ‫تا کسی ندزدتش.
‫اتوبوس! ‫اتوبوس رو نگاه.
‫کاش اون سوته رو داشتیم.
‫- اوه، لطفاً اتوبوس رو نگه‌دار! ‫- وایسا!
‫- وایسا سر جات! وایسا!
‫- تکون نخور! ‫- ببخشید؟
‫- ببخشید آقای راننده! ‫- ببخشید!
‫دخترم قراره بره تو تلویزیون!
‫[اعداد شانست: ‫۴۶، ۲۴، ۱۱، ۶ و ۵]
‫این هم از این، ‫ترتیب جوک‌هات.
‫قشنگ و واضح. ‫می‌تونی بخونیش؟
‫- می‌تونم. ‫- الان بهشون میگم.
‫سوزی، می‌تونم شامت با شل رو ‫بذارم واسه فردا. بذارم؟
‫چرا با شل قرار شام دارم؟
‫چون خودت گفتی ‫ می‌خوای با شل شام بخوری.
‫از شل بدم میاد. ‫قرار شام رو با شل کنسل کن.
‫مطمئنم این بهترین ترتیب ‫ برای شوخی‌هاته....
‫داری بهترین ترتیب رو بهم می‌ریزی
‫گفتم که، ‫همون بهترین ترتیب بود.
‫این ترتیب بهتریه. ‫وایسا!
‫مدار مجتمع دست شله.
‫باید با شل برم شام بخورم.
‫دوباره با شل قرار شام بذار.
‫آلن شپارد.
‫یه قهرمان آمریکایی.
‫- واقعاً از دیدنت هیجان‌زده شدم... ‫- من هم هیجان‌زدم که اینجام، گوردون.
‫- می‌بینم که سبدمون به دستت رسیده. ‫- بله. خیلی بزرگه.
‫خب، ‫می‌خواستیم یه سبد داشته باشی
‫که بتونی از فضا ببینینش.
‫جلو جلو معذرت‌خواهی کنم که اگه
‫درمورد آدم‌کوچولوهای سبزرنگ شوخی شد ‫یا وسط نمایش
‫یکی داد رد ‫«پرتاب به سمت بالا».
‫یه عکس برای زنم امضا کن، ‫همش رو می‌بخشم.
‫قبوله. ‫اونجا می‌بینمت.
‫- میزل. ‫- گوردون. سلام.
‫واقعاً بابت امشب هیجان دارم.
‫این چیه پوشیدی؟
‫چی؟ ‫لباس؟
‫سوال انحرافیه؟
‫فقط یکم باکلاسه.
‫خب چی بگم. ‫من که می‌خوام
‫تو برنامه «گوردون فورد» اجرا کنم. ‫کار خیلی باکلاسیه.
‫- لطیفه‌هات رو اجرا کنی؟ ‫- آره.
‫قرار نیست لطیفه‌هات رو اجرا کنی.
‫خب، پس قراره لطیفه‌های کی رو اجرا کنم؟
‫بهتره لطیفه‌های بادی هکت نباشه.
‫آخه افرادش زود ناراحت می‌شن.
‫بذار روشنت کنم. ‫قرار نیست بیای اجرا کنی.
‫قراره به عنوان نویسنده حضور پیدا کنی.
‫نویسنده؟
‫ببین می‌تونی از اونجا ‫پلیور قرض بگیری یا نه.
‫سوزی.
‫آقای فورد؟ آقای فورد.
‫آقای فورد، سوزی مایرسون هستم. ‫مدیر برنامه میجم.
‫خودم می‌شناسمت.
‫ببینین، طرف قراردادم خیال می‌کرد...
‫قراره امشب تو برنامه‌تون اجرا کنه.
‫واقعا؟ ‫واسه چی چنین خیالی کرده بود؟
‫خودتون این‌طور رفتار کرده بودین.
‫من گفتم قراره تو برنامه حضور پیدا کنه...
‫و قراره حضور پیدا کنه.
‫- ولی به عنوان کمدین حضور پیدا نمی‌کنه؟ ‫- نه‌خیر.
‫- اما اون که کمدینه. ‫- اینجا که نیست.
‫اینجا نویسنده است، پس به عنوان نویسنده ‫حضور پیدا می‌کنه.
‫یعنی چی؟
‫قراره بیاد جلوی دوربین بواسیر بگیره؟
‫یعنی به ملت می‌گم ‫از نویسندگان برنامه است...
‫و یکی دو سوال ازش می‌پرسم.
‫اون هم جواب می‌ده و تمام.
‫- واسه چی؟ ‫- چی واسه چی؟
‫واسه چی به عنوان نویسنده میارینش؟
‫نویسنده به چه دردی می‌خوره؟
‫جنبه انسانی داره دیگه.
‫عین گزارش تولد پاندا تو باغ‌وحش می‌مونه.
‫- ولی تولد پاندا نازتره. ‫- اون که پاندا نیست.
‫ببین، اصلا لزومی نداره تو برنامه ‫حضور پیدا کنه.
‫می‌تونم مل رو بیارم.
‫اون شبیه پاندا هم هست...
‫و بیشتر بهش میاد.
‫- گوردون... ‫- باید برم سر صحنه.
‫پشت‌صحنه می‌بینمت. ‫شاید هم ندیدمت.
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫مایک! مایک!
‫مایک!
‫مایک! مایک!
‫مایک!
‫مایک! مایک!
‫وای خدایا! چیه؟! چیه سوزی؟
‫چه مرگته؟!
‫گفته بود قراره تو برنامه اجرا کنه.
‫- ولی الان قرار نیست اجرا کنه. ‫= قرار نیست اجرا کنه؟
‫- اسمش که رو تخته نوشته. ‫- مگه تو تهیه‌کننده برنامه نیستی؟
‫چرا از هیچی خبر نداری؟
‫اگه قرار نیست حضور پیدا کنه، ‫واسه چی اومده؟
‫حضور که پیدا می‌کنه؛ ‫ولی در نقش پاندا حضور پیدا می‌کنه.
‫عذر می‌خوام، جانم؟ ‫یعنی لباس پاندا می‌پوشه؟
‫پاندا استعاره است مایک.
‫متوجه منظورت نمی‌شم.
‫چرت و پرت محضه.
‫ببین، تصمیمات مهم همیشه رو دوش گوردونه.
‫می‌گه می‌خواد به عنوان نویسنده ‫باهاش مصاحبه کنه.
‫یعنی چی؟
‫قراره جلوی دوربین بواسیر بگیره؟
‫- من هم همین رو گفته بودم! ‫- وای.
‫به نظرم حرف نویی بود.
‫درستش کن مایک.
‫- ببینم چه کاری از دستم برمیاد. ‫- زود باش درستش کن!
‫گفتم ببینم چه کاری از دستم برمیاد.
‫یه دقیقه مونده حضار گرامی.
‫- این چیه؟ ‫- پیشنهاد دقیقه نودی شروع برنامه است.
‫بهتره. بدش به تدی.
‫ظاهرا عده‌ای بابت حضور میزل گیج شدن.
‫وای، تو دخالت نکن.
‫من دخیلم گوردون. من تهیه‌کننده‌ات هستم.
‫به بخش جنبه انسانی تبدیلش کردم، ‫مصاحبه کوتاهی می‌کنم.
‫خیلی‌خب، ولی...
‫- برنامه داره شروع می‌شه مایک. ‫- اگه هنوز سر جاتون ننشستین...
‫یکی باید پشت تریبون وایسته.
‫پخش زنده کمتر از یه دقیقه دیگه شروع می‌شه!
‫قراره امشب شاهد برنامه خیلی خوبی باشین.
‫خب، قراره شروع کنین، ‫پس پرانرژی بمونین.
‫این برنامه زنده است،
‫- پس ممکنه هر اتفاقی رخ بده... ‫- رز! ایب!
‫ایب، اینجام، اینجام!
‫وای، سلام شرلی.
‫مویش کجاست؟
‫وای، داروی ضد درد خورده. ‫خیال می‌کرد اوا پرون شده،
‫واسه همین نیاوردمش.
‫- بیاین، براتون فریزبی برداشتم. ‫- فقط چند نکته رو به یاد داشته باشین...
‫- رز، ایب! ‫- خوردن و نوشیدن ممنوعه.
‫- سلام! سلام! ‫- لطفا آب‌نبات باز نکنین،
‫تو راهروها واینستین ‫و لطفا اگه مجبور شدین برین،
‫سریع‌تر استودیو رو ترک کنین.
‫دو در خروج اظطراری پشت جایگاه حضار هست.
‫در غیر این صورت، کلی تشویق کنین...
‫که گوردون بفهمه ‫از شرکت تو برنامه‌اش خوشحالین.
‫بزنین ببینم، کلی تشویق کنین!
‫خب، پنج، چهار،
‫سه...
‫حضار گرامی،
‫به برنامه گوردون فورد خوش اومدین.
‫مهمانان امشب:
‫آلن شپاردِ فضانورد،
‫کارول برنت، ستاره تئاتر برادوی...
‫و حضور افتخاری...
‫یکی از نویسندگان گوردون فورد!
‫خب، مجری برنامه تشریف آورد:
‫گوردون فورد!
‫- آقای شپارد؟ ‫- خیلی‌خب، آماده‌ام.
‫- موفق باشین خانم. ‫- ممنون.
‫چه خوب که برگشتین رو زمین.
‫گوردون فورد نابغه است!
‫♪ یکی خجالتی شده ♪
‫♪ جلوی من نباید خجالتی باشی ♪
‫♪ مگه معلوم نیست؟ ♪
‫♪ معلوم نیست من هم عین خودت خجالت کشیدم؟ ♪
‫♪ معلوم نیست درکت می‌کنم؟ ♪
‫♪ من از اولش... ♪
‫♪ خجالتی بودم ♪
‫♪ اعتراف می‌کنم، خجالتی‌ام ♪
‫♪ یعنی حدس نزدی ظاهر پر اعتماد به نفسم... ♪
‫♪ نقابیه که موقع خجالت می‌زنم؟ ♪
‫♪ خیالت راحت باشه... ♪
‫♪ که در واقع آدم مؤقری‌ام ♪
‫♪ البته ممکنه برخی از آشنایانم انکار کنن ♪
‫♪ من در واقع سرسنگین و مؤقرم... ♪
‫با این که امشب خیلی افتضاحه،
‫آجیل آلن شپارد خیلی خوشمزه بود.
‫میج؟
‫سلام، میج؟ میج شمایین؟
‫میج ایشونه.
‫عه. چه عالی. مرسی.
‫میج؟ سلام. من پلام هستم. خودم می‌دونم.
‫فامیلی مسخره‌ای دارم، ‫ولی فامیلیمه دیگه.
‫کمکی از دستمون برمیاد پلام؟
‫نه. من اومدم کمکتون کنم.
‫من امشب مدیر صحنه‌ات هستم.
‫«مدیر صحنه‌ام هستی» دیگه یعنی چی؟
‫مدیر صحنه اصلی درگیر برنامه اصلیه،
‫واسه همین مدیریت صحنه تو رو ‫به من سپردن.
‫وایستا ببینم، تو مسئول اشیاء گمشده ‫پیست یخی نیستی؟
‫امروز نیستم.
‫بریم؟
‫- ♪ من نیستم جناب ♪ ‫- ♪ پس کیه جناب؟ ♪
‫♪ کی و کجاست جناب؟ ♪
‫♪ اعصابم خیلی خرده، ♪
‫♪ پس بیا تمومش کنیم ♪
‫♪ این‌قدر دنبال عشق و حال نباش ♪
‫♪ من یه نفر بیشتر نیستم ♪
‫♪ این خانم یه نفر بیشتر نیست ♪
‫♪ خجالتی‌ام ♪
‫بزنین به افتخار کارول برنت.
‫واقعا حرف نداشت کارول. ‫مشتاق تئاتر بعدیت هستم.
‫خب، خیلی زود ‫پس از تبلیغ حامی مالیمون...
‫برمی‌گردیم تماشاچیان عزیز.
‫خب، پخش زنده قطع شد.
‫اینجا وایستا.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، از این طرف.
‫باید رو چهارپایه بشینی؟
‫مگه مبل ندارن؟
‫مبل واسه مهمامان واقعی ‫برنامه واقعیشونه.
‫من حق ندارم تکیه بدم.
‫خب، چهارپایه هم جلوی دوربینه دیگه.
‫رو چهارپایه هم می‌تونی بخندونیشون.
‫- لزومی نداره خیلی افتضاح باشه، پس سینه... ‫- نچ.
‫- باشه. ‫- دختر نویسنده رو چهارپایه بشینه.
‫باید سمت چپ بشینی ‫که گوردون بتونه...
‫سریع پشت میزش برگرده.
‫فهمیدم.
‫باشه، ممنون.
‫- ببینین، اونجاست. ‫- اونجا رو، میریامه.
‫ما اینجاییم.
‫میریام، مادرت رو پیدا کردم!
‫تلفن قطع شده بود!
‫رفتم خونه دنبالش!
‫با اتوبوس اومدیم! وحشتناک بود!
‫آهای!
‫خب، شمارش معکوس پخش زنده:
‫پنج، چهار، سه...
‫خب، برگشتیم تماشاچیان گرامی.
‫با برنامه گوردون فورد در خدمتتونیم، ‫من هم هنوز گوردون فوردم.
‫خب، با این که خیلی دوست دارم...
‫بگم کل کارهای این برنامه با خودمه،
‫نمی‌شه. ‫ارتشی متشکل...
‫از مردان و زنان زحمتکش ‫تو دفاترمون حضور دارن...
‫که من بتونم اینجا زرنگ جلوه کنم.
‫خب، با خودم گفتم شاید دلتون بخواد...
‫امشب با یکیشون آشنا بشین. ‫خوشتون میاد؟
‫پس بزنین به افتخار نویسنده خانم...
‫برنامه گوردون فورد.
‫حضار گرامی، این شما و این میج.
‫- سلام میج. ‫- سلام.
‫خب، الان پنج ماهه ‫که نویسنده این برنامه‌ای.
‫پس باید سوالی که به ذهن همه ‫خطور کرده رو ازت بپرسم.
‫نظرت راجع به رئیست چیه؟
‫رئیسم حرف نداره گوردون.
‫- خوش‌تیپه؟ ‫- خیلی.
‫- دلرباست؟ ‫- عین شاهزاده‌ها دلرباست.
‫ژانگولرباز ماهریه؟ ‫با بچه‌ها مهربونه؟
‫همه حرف‌هات صادقه.
‫میج یکی از شش نویسنده برنامه است.
‫خب، شاید بخواین بدونین...
‫کار نویسنده تلویزیون چیه؟
‫خب، هر روز صبح تو اتاق نویسندگان جمع می‌شن،
‫قهوه و بیگل می‌خورن، ‫روزنامه‌ها رو می‌خونن،
‫وانمود می‌کنن فوتبال آمریکایی بلدن...
‫و تقریبا همین ساعات...
‫به مونولوگ برنامه فکر می‌کنن.
‫همیشه آماده‌ان، مگه نه؟
‫حس می‌کنم نگاهت داره سرم رو سوراخ می‌کنه.
‫شانس آوردی به تخمت نگاه نمی‌کنم.
‫خب میج، حالا که نویسنده خانم برنامه‌ای،
‫بذار ازت بپرسم فرق...
‫نویسنده آقا و خانم چیه؟
‫عجب. اِم...
‫تا به جواب سوالم فکر می‌کنی، بیاین...
‫با باقی نویسندگانم آشنا بشین.
‫جری، اون دوربین رو بچرخون سمتشون.
‫حضار گرامی، با رالف امرسون،
‫سیسل گرین، آدام پورتنوی،
‫مل روبنز و نویسنده اصلیم،
‫آلوین بلنک آشنا بشین. ‫این شما و این نویسندگان برنامه گوردون فورد.
‫یاران عزیزم هستن.
‫سلام! سلام!
‫خیلی‌خب، دوباره خودم رو بگیر.
‫خیلی‌خبف کجا بودیم؟
‫آها، آره، داشتیم از فرق...
‫نویسندگان آقا و خانم می‌گفتیم.
‫گوردون، نویسندگان خانم ‫خیلی بیشتر راجع به اسب‌ها...
‫و مسموم کردن شوهرهاشون لطیفه می‌نویسن.
‫ضمنا، خوشمون میاد ‫بعد از اجرای لطیفه‌مون، بغلمون کنن.
‫خیلی‌خب.
‫خب، تبلیغ حامی مالیمون رو پخش می‌کنیم.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫- تبلیغ پخش کنین. ‫- تبلیغ کجا بود؟
‫یه تبلیغ جور کنین دیگه.
‫همین؟
‫این‌جوری تشنه‌تر می‌مونن.
‫خب، داریم تبلیغ پخش می‌کنیم...
‫حضار گرامی.
‫از جات بلند نشو. ‫چیکار می‌کنی؟
‫- هنوز چهار دقیقه از این بخش مونده بود. ‫- این بخش تموم شده بود.
‫- گفتم تبلیغ پخش کنین. ‫- خودم می‌دونم.
‫قرار نبود بگی تبلیغ پخش کنیم.
‫- باید چهار دقیقه دیگه می‌گفتی. ‫- خب، زودتر گفتم.
‫چهار دقیقه زودتر گفتی!
‫ببین، برنامه رو بعد از تبلیغ تموم می‌کنم.
‫بعد از تبلیغ، چهار دقیقه از برنامه مونده.
‫اصلا گوش می‌دی؟ ‫من که هی دارم تکرار می‌کنم.
‫- خودم حرف می‌زنم. ‫- چهار دقیقه حرف می‌زنی؟
‫- مگه می وستی؟ ‫- چی از جونم می‌خوای؟
‫می‌خوام چهار دقیقه محتوا تولید کنی!
‫یه نویسنده دیگه بیار. ‫با مدیر صحنه مصاحبه کن.
‫با پلام مصاحبه کن. ‫پلام اینجا چه غلطی می‌کنه؟
‫هیچ‌وقت این‌قدر زود تبلیغ پخش نمی‌کنن.
‫هنوز سه دقیقه و ۵۶ ثانیه...
‫از این بخش مونده. خودم زمان گرفتم.
‫واسه چی رو چهارپایه نشسته؟
‫- همه‌چی خراب شد. ‫- چیکار کردی؟
‫چرا همه‌چی درجا سر من خراب می...؟ ‫باشه، خیلی‌خب، کار من بود.
‫به یکی از دوستانم گفتم ‫گوردون رو راضی کنه...
‫تو برنامه حضور پیدا کنه، ‫ولی از اون‌جایی که...
‫خیلی بچه، مغرور و شکننده است،
‫به جای استندآپ، رو چهارپایه نشوندش.
‫بعدش حضار رو خندوند...
‫و حس می‌کنم گوردون ‫پوشکش رو خراب کرد.
‫قبوله.
‫چهار دقیقه دیگه رو چهارپایه ‫مصاحبه می‌کنیم. راضی شدی؟
‫دختره بامزه است گوردون.
‫خودت استخدامش کرده بودی.
‫آخه به نظرت بامزه بود.
‫بعد از تبلیغ چهار دقیقه دیگه برنامه داریم.
‫- ولی... ‫- میج، خواهش می‌کنم.
‫چهار دقیقه دیگه برنامه داریم، ‫بعدش همگی می‌تونیم بریم مست کنیم...
‫یا بخوابیم یا ماشین بریم تو دل دیوار.
‫- شاید خودم هر سه‌تاش رو عملی کردم. ‫- قبوله.
‫ممنون.
‫- آرچی، من اومدم! ‫- بالاخره اومدی!
‫ببخشید. دیر کردم؟ ‫چیکار کرد؟
‫- رو چهارپایه نشست. ‫- عه، خوبه.
‫می‌تونه بشینه. ‫سلام. ما زن و شوهریم.
‫- میریام! میریام! ‫- میریام، ما اینجاییم!
‫میریام، باید بگم با این که...
‫هیچ حرف جالبی نزدی،
‫باز هم مشاهده نشستنت...
‫رو اون چهارپایه خیلی هیجان‌انگیزه.
‫ممنون بابا.
‫میریام.
‫اگه اون شکی چمباتمه بزنی، ‫ممکنه باردار بشی‌ها.
‫یه بار بهت چنین حرفی زدم،
‫ولی اصلا بی‌خیالش نشدی.
‫آخه حرفت معرکه بود.
‫فقط می‌خوام بدونی ‫خیلی تحت‌تأثیر قرار گرفتم...
‫که به این همه آدم گفتی ‫ازم بخوان امشب بیام اینجا.
‫خب، قرار بود شب مهمی باشه.
‫نمی‌خواستم شاهدش نباشی.
‫قرار بود؟
‫هست.
‫واقعا شب مهمیه.
‫اِم...
‫می‌خوان برگردی سر جات؟
‫سوالی بود پلام؟
‫نه.
‫می‌بینمت مامان.
‫میج!
‫کلاه بره گذاشتم!
‫خب، پخش زنده دو دقیقه دیگه ‫شروع می‌شه دوستان.
‫لطفا از سر جاتون بلند نشین.
‫می‌تونیم فردا دعوا کنیم.
‫چهار دقیقه دیگه...
‫رو چهارپایه بشین، رو چهارپایه بشین.
‫مایک، می‌شه یه لحظه ‫با سوزی صحبت کنم؟
‫یه لحظه بیشتر طول نکشه‌ها.
‫جریان چیه؟ ‫داری فکر می‌کنی؟
‫آخه انگار یا داری فکر می‌کنی، ‫یا سنگ کلیه دفع می‌کنی.
‫سوزیف چهار دقیقه دیگه برام مونده.
‫- چهار دقیقه مونده. ‫- خیلی‌خب.
‫چهار دقیقه مونده. شنیدی چی گفتم؟
‫- آره. چهار دقیقه مونده. ‫- چهار دقیقه مونده.
‫- چهار دقیقه مونده.
‫با مشت می‌زنم تو دماغت‌ها. ‫مهم نیست...
‫- جلوی دوربین چه شکلی بشی. ‫- تو فکرشم کاری بکنم.
‫سوزی، می‌خوام کار بی‌باکانه‌ای بکنم...
‫که ممکنه به ضرر جفتمون تموم بشه.
‫خب؟
‫ممکنه بدبخت بشیم.
‫ممکنه خودم و خودت بدجوری بدبخت بشیم.
‫خیلی‌خب.
‫اصلا...
‫شصت ثانیه تا پخش زنده مونده.
‫نظرت چیه؟
‫ببین، از همون اول بدون اجازه کسی ‫رو صحنه رفتی...
‫و بدون اجازه کسی اجرات رو کردی...
‫که کارت شروع شد، پس...
‫سینه سپر کن.
‫آماده باش مایکی.
‫سی ثانیه تا پخش زنده مونده.
‫لطفا همگی سر جاشون بشینن.
‫می‌خوام بدونی قصد نداشتم مجبورت کنم.
‫امیدوار بودم یه روزی خودت بخوای ‫تو برنامه حضور پیدا کنم.
‫خصومت شخصی ندارم، ولی...
‫- خوب پیش نرفتیم. ‫- اوهوم.
‫- قانونمون رو هم که بلدی. ‫- بلدم.
‫خب، شمارش معکوس تا پخش زنده:
‫پنج، چهار، سه...
‫ولی من اصلا پیروی از قوانین رو بلد نیستم.
‫با نویسنده خانممون برگشتیم.
‫خب میج، از وقتی نویسنده برنامه‌مون شدی،
‫مسئله‌‎ای خیلی ذهنم رو درگیر کرده.
‫چرا قهوه اتاق نویسندگان...
‫خیلی از قهوه اتاق استراحت خوشمزه‌تره؟
‫نمی‌دونم گوردون، ‫آخه جالبه بدونین...
‫که من در واقع نویسنده نیستم.
‫چی؟
‫در واقع کمدینم. ‫ادای نویسنده‌ها رو درمی‌آوردم...
‫که بتونم تو میدتاون منهتن مستراح پیدا کنم.
‫پس نظرتون چیه بلند بشم...
‫و کار اصلیم رو بکنم، ها؟
‫نه، کجا می‌ری؟
‫الان می‌فهمیم.
‫شبتون به خیر حضار گرامی.
‫شاهد سرقت یه یهودی هستین.
‫منظورم هواپیماربایی نیست، ‫قرار نیست بریم کوبا.
‫فقط می‌خوام چهار دقیقه ‫اجرام رو پخش کنین...
‫و وقتی پیر شدم، تا مطب دکتر برسونینم.
‫خصوصیت مثبت یهودی‌ها همینه.
‫فقط مکالمه‌رباییم.
‫خب، راستش، قرار نبود ‫الان اینجا باشم...
‫و باهاتون صحبت کنم. ‫با بلند شدن از اون چهارپایه...
‫قانون مهمی رو زیر پا گذاشتم.
‫ولی اخیرا...
‫کارهای نابه‌جای زیادی می‌کنم.
‫مثلا کمدین شدم. ‫همه غافلگیر شده بودن.
‫خودم که خیلی غافلگیر شدم.
‫من همسر و مادری عادلی...
‫ساکن آپر وست ساید بودم...
‫اهل آپر وست سایدین؟ واقعا؟
‫امشب والدینم هم تماشاچی برنامه هستن.
‫راجع به معضل جای پارکش بحث کنین.
‫پدرم تئوری توطئه پیچیده‌ای ارائه داده...
‫تئوری نیست.
‫بخش اعظم ساکنین آپر وست ساید یهودی‌ان...
‫و جای پارک کافی نداریم. ‫خودتون ربطش رو تشخیص بدین.
‫خب، همسر و مادری عادی بودم،
‫ولی یه روز شوهرم ولم کرد.
‫روز یوم‌کیپور ولم کرد.
‫جشن مذهبی روزه و آمرزش یهودیان رو می‌گم.
‫چنین روزی تصمیم گرفت ولم کنه.
‫ولم کرد که با منشیش باشه.
‫البته واقعا گناهی نداشت.
‫دختره تو کیفش آدامس نعنایی داشت.
‫اعتراف می‌کنم، مدتی خیلی بد بود.
‫ولی غروب که شد، ‫تونستم باز غذا بخورم.
‫یهو مجرد شده بودم.
‫واسه زندگی مجردی ‫تربیتم نکرده بودن.
‫واسه همین قدر هیکلم ‫محصولات «مانیشویتس» خوردم،
‫به صحنه‌ای رسیدم، ‫میکروفون رو برداشتم...
‫و همه‌چی همون لحظه عوض شد.
‫فهمیدم گوش دادن ملت به حرف‌هام ‫چه حسی داره.
‫خب، مردها رو نمی‌گم، ‫بقیه رو می‌گم.
‫خب، مادرم رو هم نمی‌گم، ‫ولی بقیه گوش می‌دادن.
‫خیلی‌خب، بچه‌هام، دوست‌پسرهام،
‫صاحب‌کارهام، همکارهام ‫و قصاب جدید محله رو نمی‌گم،
‫ولی غریبه‌ها گوش می‌دادن. ‫غریبه‌ها عاشقمن.
‫ایول.
‫تو از کجا پیدات شد؟
‫من سحرآمیزم.
‫راستش، باید شاکر باشم...
‫که شوهرم با چنین آدمی ‫بهم خیانت کرد.
‫آخه از اون آدم‌هاست...
‫که تو مجله طبی آمریکا...
‫احمق خطابش می‌کنن.
‫ضمنا، صرفا چون با شوهرم سکس کرده...
‫چنین حرفی نمی‌زنم. ‫چون خودم شاهد بودم...
‫از یکی از گل‌های مصنوعی دفترشون ‫پرسیده بود...
‫آب می‌خواد یا نه می‌گم.
‫بعدش هم منتظر موند جواب بده.
‫ده دقیقه تمام منتظر موند.
‫بعدش رفت از قهوه‌جوش پرسید...
‫واسه چی گله از دستش ناراحته.
‫خلاصه وقتی شوهر آدم ‫به خاطر چنین کسی ولش می‌کنه،
‫کمتر اذیت می‌شه.
‫وقتی بعد از اولین حضورشون ‫تو مهمونی، ملت به آدم زنگ می‌زنن...
‫و می‌گن «با خودش چه خیالی کرده بود؟» ‫حال آدم جا میاد.
‫می‌گفتن: «هر بار که سیگار خاموش می‌کرد،»
‫«از زیرسیگاری عذرخواهی می‌کرد.»
‫واقعا چنین کاری کرده بودین؟
‫- آره. ‫- تو مهمونی کرده بودیم.
‫الان مدتیه که مجردم.
‫مدت قابل توجهیه.
‫اگه دوباره ازدواج کنم، ‫مادرم مجبوره دوباره...
‫باهام «حرف‌های خاص» بزنه ‫که یادم بیاد باید چیکار کنم.
‫حتی دیگه مطمئن نیستم ‫بتونم رابطه دائمی...
‫داشته باشم یا نه.
‫آخه شب‌کارم.
‫وقتی میام خونه بوی سیگار و الکل می‌دم...
‫و یقه‌ام رژ لبی شده... ‫رژ لب خودم رو می‌گم.
‫مردان زندگیم هم دیگه دوست‌پسر ‫یا معشوق محسوب نمی‌شن.
‫حکم پرکننده اجرام رو پیدا کردن.
‫اگه پرسروصدا ماچ کنن ‫یا واسه اعضای بدنشون...
‫اسم گذاشته باشن... ‫مثلا پاشون رو می‌گم.
‫ای بابا، حامی برنامه‌مون صابونه‌ها.
‫اگه جمعه دعوامون بشه،
‫شنبه شب واسه تماشاچی‌هایی ‫که همیشه طرف خودمن...
‫و به نظرشون لیاقتم ‫بیشتر از این حرف‌هاست، تعریفش می‌کنم.
‫تازه، بچه هم دارم. دو بچه دارم.
‫یه پسر و یه دختر دارم.
‫اسمشون نوک زبونمه.
‫خانواده‌مون یهودیه، ‫واسه همین پسرم رو...
‫یه هفته بعد از تولدش ‫ختنه کردیم.
‫دخترم باید فعلا صبر کنه ‫تا بزرگ‌تر بشه و با مادرم...
‫بره خرید لباس ‫تا روانش آسیب ببینه.
‫خبف منصفانه بود.
‫مطمئنم به خاطر شرایط من،
‫دخترم متفاوت از خودم بزرگ می‌شه.
‫قراره سرسخت‌تر باشه.
‫مستقل‌تر باشه. ‫چه کلمه وحشتناکی.
‫استقلال.
‫واسه زنان که خیلی وحشتناکه.
‫قرار نبود با چنین کلمه‌ای آشنا بشیم.
‫من که آشنا نبودم. ‫مادرم هم آشنا نبود.
‫ولی الان تک و تنهام.
‫واسه همین اگه بخوام ‫لاستیک پنچرم رو عوض کنم...
‫خب، مسلما یکی دیگه باید عوضش کنه.
‫مستقلم، احمق که نیستم.
‫چندین ماهه با گل مصنوعی صحبت نکردم.
‫بچه‌هام، ای خدا، قول می‌دم ‫اسمشون رو به خاطر بیارم.
‫به نظرم قطعا وقتی بزرگ بشن،
‫ازم متنفر می‌شن.
‫من هم عین باقی والدین، ‫شب‌ها بی‌خوابی کشیدم...
‫و تصور می‌کردم بچه‌هام ‫قراره از من به روان‌پزشکشون...
‫چی بگن.
‫درست نمی‌گم؟ ‫شما هم تجربه داشتین.
‫«خونه نبود.»
‫«مسابقه بیسبالم رو تماشا نکرد.»
‫«یه هفته قبل از اجراش تو تولیدو،»
‫«اجرای ده دقیقه‌ایش ‫رو برامون اجرا می‌کرد...»
‫«و مجبورمون می‌کرد سه ساعت ‫مسخره‌اش کنیم که جواب آماده داشته باشه.»
‫«الکل مشروبمون هم کم بود.»
‫واسه همین باید خیلی مشهور بشم.
‫اگه آدم خیلی مشهور بشه، ‫همه دوستش دارن.
‫حداقل تا قبل از خوندن ‫وصیت‌نامه‌اش دوستش دارن.
‫داستانی از مری مارتین، ‫ستاره تئاتر برادوی...
‫خونده بودم. ‫راننده‌اش مریض شده بود،
‫واسه همین باید با تاکسی ‫تا سالن تئاترشون می‌رفت.
‫سوار شد، راننده تاکسی ازش پرسید کجا بریم؟
‫اصلا بلد نبود.
‫نه آدرس سالن تئاتر رو بلد بود، ‫نه اسمش رو می‌دونست.
‫این‌قدر مشهوره که نمی‌دونه.
‫این‌قدر مشهوره که بالاخره...
‫یکی می‌فهمه گم شده ‫و میاد پیداش می‌کنه.
‫کافیه یه‌جا وایسته.
‫من دنبال چنین شهرتی‌ام.
‫نمی‌خوام بدونم کی هستم ‫و قراره کجا برم.
‫می‌خوام یه روزی باب هوپ ‫تو رستوران بیاد جلوم...
‫و بگه: «سلام، باب هوپ هستم.»
‫«احتمالا دیدارمون رو به خاطر نداشته باشی.»
‫من هم بگم: «معلومه که یادمه. ‫خوراک مرغتون رو سفارش می‌دم.»
‫می‌خوام زندگی بزرگی داشته باشم.
‫می‌خوام همه‌چی رو تجربه کنم.
‫می‌خوام تک‌تک قوانین رو زیر پا بذارم.
‫می‌گن بلندپروازی زنان ‫خصوصیت جذابی نیست.
‫شاید نباشه.
‫ولی می‌دونین چه خصوصیتی ‫اصلا جذاب نیست؟
‫دست رو دست گذاشتن.
‫زل زدن به منظره پنجره ‫و تصور زندگی مد نظر آدم...
‫که ممکنه در حالاتی بهش برسه، ‫ولی حاضر نباشه...
‫در رو باز کنه و به دستش بیاره.
‫حتی اگه کسی به آدم بگه ‫از پسش برنمیاد، باید بره.
‫بزدل بودن فقط تو «جادوگر شهر از» بامزه است.
‫ایتان و استر. می‌دونستم بالاخره یادم میاد.
‫وای!
‫عجب.
‫ایول.
‫تماشاچیان شگفت‌انگیزی بودین!
‫می‌خوام ازتون تشکر کنم،
‫از گوردون فورد تشکر کنم...
‫و مهم‌تر از همه، می‌خوام ‫از صمیم قلبم...
‫از فروشگاه برگدورف گودمن تشکر کنم.
‫ممنون، شب خوبی داشته باشین!
‫فقط کاش پیراهن دیگه‌ای پوشیده بود.
‫موفق شدی میج، یوهو!
‫- پشم‌هام. ‫- پشم‌هام.
‫خب، همون‌جا واینستا! ‫بیا اینجا دیگه میزل. بجنب!
‫- وای. ‫- نگاهش کن.
‫وای!
‫بشین.
‫زود باش.
‫پوف.
‫چطوری چنین اجرایی کردی؟
‫از اولش بلد بودم گوردون. ‫کافی بود بخوای اجرا کنم.
‫خب، واقعا حرف نداشت.
‫واقعا حرف نداشت. ‫راستی، باید بگم باهات موافقم.
‫اصلا نویسنده نیستی.
‫تا حالا چنین تعریف قشنگی نشنیده بودم.
‫تو چاهی که خودم کندم افتادم دوستان.
‫می‌دونستم این خانم بامزه است، ‫ولی نمی‌دونستم این‌قدر بامزه است.
‫همین که دوربین‌ها رو خاموش نکردین ‫مایه خوشحالیه.
‫خاموش کردیم بابا. ‫می‌تونی دوباره اجرا کنی، مگه نه؟
‫شک نکن. اوهوم.
‫دوستان، گمون نکنم این خانم خیلی بامزه رو...
‫درست معرفی کرده باشیم.
‫ولی همین الان جبران می‌کنم.
‫حضار گرامی، شاهد اولین حضور ایشون...
‫تو برنامه گوردون فورد بودیم...
‫که قطعا آخرین حضورش نخواهد بود،
‫این شما و این خانم میزل...
‫شگفت‌انگیز،
‫شکوهمند و بی‌نظیر.
‫اوناهاش. دختر خودمه.
‫- همسر سابقمه. ‫- همسر سابق بهترین دوستمه.
‫همسر سابقمه!
‫اخراجی.
‫[شش ماه پیش]
‫آها، یادت باشه، ناخوانا باشه.
‫اصلا منطقی نیست.
‫می‌خوای شهرت رو یادت بدم یا نه؟
‫شاید بهتر باشه اول خودت یاد بگیری.
‫خیلی‌خب، چنین رفتاری ‫از کسی که کل شب...
‫میگوی مفتی خورده بعیده.
‫ولی اگه کسی از آدم امضا بخواد،
‫باید بتونه اسمش رو بخونه دیگه.
‫نه‌خیر. اشتباه می‌کنی.
‫اگه بتونن اسم آدم رو بخونن، ‫حس می‌کنن سرشون کلاه رفته.
‫می‌فهمن طرف آدم واقعیه. ‫می‌فهمن تحصیل کرده.
‫می‌فهمن می‌تونه چک بنویسه.
‫خیلی‌خب. بیا.
‫نظرت چیه؟
‫این چیه؟
‫امضامه دیگه.
‫حداقل سه حرفش کاملا مشخصه.
‫دوباره امضا کن.
‫کی به خودت شهرت رو یاد داده؟
‫من از بدو تولد مشهور بودم.
‫که این‌طور.
‫با سبدی از رود نیل اومدم...
‫و تو سبده پر از وسایل گریم ‫و اصول کاری بود.
‫چه خاطره خفنی.
‫از خودم درآوردم.
‫می‌خوای خاطره ملخ‌های رقصان رو ‫برات تعریف کنم؟
‫چیز دیگه‌ای میل نداری؟
‫چیز دیگه‌ای هم دارن؟
‫صورت‌حساب مونده.
‫ممنون که مهمونم کردی.
‫خواهش می‌کنم.
‫امشب خیلی خوش گذشت.
‫موافقم.
‫هنوز داره برف میاد؟
‫خب، اگه بیاد...
‫تاکسی پیدا نمی‌شه.
‫قطار بگیر و نگیر داره.
‫احتمالا مجبور بشی همین حوالی پناه بگیری...
‫تا هوا صاف بشه.
‫خودم امروز پناه گرفته بودم...
‫و صبح باید برم اعتراف کنم.
‫کشیش آخرین باجه سمت چپ عبری بلده.
‫خب؟ این چطوره؟
‫وای، ایول.
‫- عین زبان سانسکریت می‌مونه. ‫- ایول!
‫خیلی‌خب، حالا باید نادیده گرفتن...
‫آشناهای تابلوت رو ‫وقتی نیم‌متری خودت وایستادن...
‫تمرین کنی.
‫کل افراد مشهور همین کار رو می‌کنن.
‫از کجا این‌قدر مطمئنی ‫که قراره خیلی مشهور بشم؟
‫هوم، یه حسی بهم می‌گه می‌شی.
‫اجرات رو دیدم.
‫فرارت از دست حمله پلیس‌ها رو ‫تماشا کردم.
‫یعنی فرار کردن و صحبت کردن بلدم.
‫مهارت‌‎های زیادی داری.
‫گمون کنم کرست اجرام چشمت رو گرفته.
‫خیلی وقته چشمم رو گرفتی.
‫واسه همین مدام حواسم رو جمع می‌کنم.
‫چه بدونم.
‫امیدوارم درست بگی، ‫آخه برنامه دیگه‌ای ندارم.
‫خودم رو کاملا وقف همین کار کردم.
‫هوم، بده من بخونمش.
‫ای خدا، عاشق مردانی‌ام ‫که غذام رو می‌قاپن.
‫«قراره وسط صحنه در مرکز توجه باشی.»
‫«کافیه بری رو صحنه و جات رو پر کنی.»
‫- وای. ‫- «وقتی بری بالا،»
‫«همه می‌شناسنت.»
‫«با ذکاوت، هوش و لبخندت...»
‫«آشنا می‌شن.»
‫«با چشمان بی‌نظیرت آشنا می‌شن.»
‫«دل تک‌تکشون رو می‌بری.»
‫حتما خیلی ریز نوشته.
‫«به پات می‌افتن...»
‫«و درگاه خودت و کرست اجرات رو می‌پرسن.»
‫می‌شه فاله رو ببینم؟
‫نه بابا. ‫اگه کسی ببینه سواد داری،
‫اصلا نمی‌ذارن مشهور بشی.
‫ـعداد شانس شما ۴۶،»
‫«۲۴، ۱۱، شش و پنج است.»
‫به نوع خوانش بستگی داره.
‫از من بشنو.
‫خیلی زود، در آینده نزدیک،
‫خودت غذای چینی رو حساب می‌کنی.
‫[۲۰۰۵]
‫بیست و چهارم تا یه هفته...
‫به ارولاندو و پام بیچ می‌ری.
‫تاریخش تثبیت شده. ‫بعدش تا دو هفته...
‫می‌ری شیکاگو، مینیاپولیس و احتمالا وگاس.
‫چقدر دورن. کلی راهه.
‫چارو گفته می‌تونی با هواپیماش بری.
‫آها، خب پس مشکلی نیست.
‫اجرای کاخ چی شد؟
‫داریم اجرای کاخ رو ردیف می‌کنیم.
‫هنوز می‌گن دسامبر بیاین.
‫نمی‌خوام عید لندن باشم.
‫- خودم می‌دونم. ‫- می‌خوام عید نیویورک باشم.
‫بهشون گفتیم.
‫هیچ‌وقت عید نیویورک نیستم، ولی امسال...
‫می‌خوام عید نیویورک باشم.
‫متوجهم.
‫عید نیویورکی. ‫ختم کلام.
‫البته اگه تاریخ دیگه‌ای جور نشد،
‫دسامبر هم اشکالی نداره.
‫مدیریت ساختمون می‌گه ‫بابت سروصدا...
‫- کاری از دستشون برنمیاد. ‫- چندین ساعته...
‫دارن بالا و پایین می‌پرن.
‫انگار با روبی کیلر همسابه شدیم.
‫درشون رو می‌زنم که ببینم چه خبره.
‫بهشون بگو یوکو شاکی شده.
‫این‌جوری خفه می‌شن.
‫خب،
‫قبل از اتمام جلسه بگین ‫سه‌شنبه چیکار می‌کنم؟
‫هیچی.
‫عجب.
‫- خب، نمی‌خوایم کاری بکنیم؟ ‫- نه.
‫ولی یکشنبه، دوشنبه و چهارشنبه کار می‌کنی.
‫پنج‌شنبه می‌ری سفر.
‫ولی سه‌شنبه چیکار می‌کنم؟
‫می‌تونی سه‌شنبه استراحت کنی.
‫بذار با چند نفر تماس بگیرم.
‫این دکمه رو که بزنی، ‫منوش باز می‌شه،
‫می‌ری رو علامت پاکت نامه، کلیک می‌کنی،
‫- بعدش پیامت رو می‌نویسی. ‫- واسه چی با طرف تماس نگیرم؟
‫آدم گاهی اوقات می‌خواد پیام بده.
‫- مثلا کی؟ ‫- مثلا وقتی دیرش شده.
‫می‌تونم وقتی دیرم شده تماس بگیرم.
‫از قابلیت‌های باحال گوشیه دیگه.
‫- مثلا عکس هم می‌گیره. ‫- دوربینم هم عکس می‌گیره.
‫اگه دوربینت دستت نباشه چیه؟
‫تصویرش رو به خاطر می‌سپارم.
‫فیلم هم می‌گیره.
‫کدهای هسته‌ای هم توش هست؟
‫- می‌شه یکی رو بمباران کنم؟ ‫- نه، نمی‌شه.
‫فضایی‌ها چی؟ ‫می‌تونم با فضایی‌ها صحبت کنم؟
‫با گوشی نمی‌شه. ‫می‌شه پیام نوشتن رو یادت بدم؟
‫می‌تونی تلاشت رو بکنی.
‫خب، یه شماره رو انتخاب می‌کنی، ‫بعدش فشارش می‌دی...
‫تا حرف مد نظرت رو بنویسه،
‫- بعدش... ‫- کار با گوشی خوش بگذره فرنکلین!
‫مترجمان: «محمدعلی sm و کیارش نعمت گرگانی»
‫وایستا. ‫همه‌جا رو به گه کشیدم.
‫گه واقعی یا استعاری؟
‫اِم، خدمتکار عوضی همه‌چی رو جابه‌جا کرده.
‫عینک تلویزیونم رو پیدا نمی‌کنم.
‫جعبه رو میز گل‌ها رو ببین.
‫وانمود نکن همه‌چی رو بلدی.
‫تو جعبه رو میز گل‌هاست.
‫تو که همه‌چی رو بلد نیستی.
‫جابه‌جاش نکرده. ‫اصلا جابه‌جاش نمی‌کنه.
‫- جعبه رو میز گل‌ها رو ببین. ‫- راستش،
‫یه قاره فاصله هم بینمون کافی نیست.
‫پیداش کردی؟
‫نه.
‫خوب جوشش دادی؟
‫آره، دادم تعمیرش کنن.
‫خودت هم بررسیش کردی؟
‫بررسیش کردم. سالمه.
‫خب، بگو ببینم دیروز چی شد؟
‫آها. اِم، اونی رو که شخصت...
‫دنی بونادوس رو ‫تو «خانواده پارتریج» بلد نبود...
‫حذف کردن.
‫خب، من هم بلد نبودم.
‫اسمش دنیه دیگه. ‫ای خدا.
‫خیلی‌خب، پیداش کردی؟
‫پیداش کردم. ‫تو هم پیداش کردی؟
‫پیداش کردم.
‫دارم می‌ذارمش.
‫- هنوز دارم می‌ذارمش. ‫- من گذاشتم.
‫- من هم گذاشتم! ‫- خب، زودتر از من نزن.
‫هر دفعه همین وضعه.
‫آخه باید جواب‌هاشون رو همزمان بشنویم.
‫خودم می‌دونم!
‫ولی اگه زودتر بزنی،
‫زودتر از من جوابشون رو می‌شنوی.
‫خودم می‌دونم بابا!
‫همزمان می‌زنیم.
‫ای خدا.
‫تا الان برنامه تموم شده بودها.
‫راستی! سوزی، پرنده‌ام به دستت رسید؟
‫قرمزه رو می‌گی؟
‫حرف نداره.
‫به عمرم چنین پرنده‌ای ندیده بودم.
‫اسمش رو «فاحشه» گذاشتم.
‫ازت تشکر نکرده بودم؟
‫قابلت رو نداشت. آماده‌ای؟
‫آماده‌ام.
‫خیلی‌خب. یک،
‫دو، سه،
‫- بزن. ‫- بزن.
‫چه آهنگ خوش‌آیندی داره.
‫هوم، واقعا آهنگ خوش‌آیندی داره.
‫مسابقه تمام‌عیاران قهرمانان.
‫آیا کریس میلر، مشاور املاک...
‫اهل کنتاکی، لویی‌ویل ‫که دیروز...
‫ده هزار دلار برد برنده می‌شه؟
‫آیا تحللگر مالی...
‫اینجا جلسه گذاشتن، ‫تاریخ اجراها رو مرور کردیم...
‫و وقتی بررسی کردم، ‫دیدم سه‌شنبه بیکارم.
‫ای وای.
‫- دلم واسه دلیا می‌سوزه. ‫- یعنی...
‫هیچ کاری ندارم سوزی.
‫وقتی هم سوال کردم،
‫جوری نگاهم کرد انگار دیوانه‌ام.
‫می‌خوای باهاش تماس بگیرم؟
‫می‌خوام برگردی سر کارت.
‫من دیگه کارم رو کردم.
‫فردا باهاش تماس می‌گیرم.
‫گمون کنم طرفدار قهرمان قبلی باشم.
‫خیلی‌خب. من طرفدار ریشوئه‌ام.
‫خب، مرحله خطیر رو آغاز می‌کنیم.
‫مسابقه خوبی می‌شه.
‫کمی جالب‌تر بکنیمش؟
‫چهل و پنج ساله که جالبه.
‫گمون نکنم دیگه از این جالب‌تر هم بشه.
‫بیاین...
‫میلیاردهای فوربز رو ‫واسه جایزه دویست دلاری حدس بزنیم.
‫ماه مارس خیلی براش خوب بود:
‫برای اولین بار وارد فهرست فوربز شد...
‫- مارتا استوارته. ‫- آها. همون دختره است...
‫که به خاطر زن بودن زندانی شد،
‫ولی کل مردان دارن همون کارها رو می‌کنن...
‫و راست‌راست می‌چرخن.
‫- مارتا استوارته؟ ‫- آره.
‫به جایزه ششصد دلاری رسیدیم.
‫به نظرم جایزه رو به من می‌داد.
‫... ولی این عضو هفتاد ساله...
‫خانواده دیزنی هنوز هم عضوشه.
‫- جان؟ ‫- روی دیزنیه؟
‫- روی دیزنیه. ‫- وای، آدم خوبیه.
‫- جایزه ششصد دلاریه. ‫- می‌خوایم باز هم...
‫به نظرت من با ریش پروفسوری چه شکلی می‌شم؟
‫اصلا چرا باید چنین فکری بکنی؟
‫خب، اگه تناسخ واقعی باشه،
‫ممکنه مرد بشم ‫و می‌خوام خوش‌تیپ باشم.
‫- در اون صورت کچلی؟ ‫- چطور مگه؟
‫آخه به نظرم اگه آدم کچل باشه...
‫و کل موهاش زیر چونه‌اش باشه، غیرعادیه.
‫هوم؟ ریش پروفسوری به افراد پرمو بیشتر میاد.
‫خیلی مسخره است.
‫حرف من مسخره است؟
‫کل مکالمه‌مون مسخره نیست؟
‫خودت تصور نکردی ‫بعد از تناسخ...
‫- چه شکلی می‌شی؟ ‫- نه.
‫همچنان زرنگ و باهوش می‌مونم.
‫من همیشه بهش فکر می‌کنم.
‫یعنی کی می‌شم؟ ‫ساکن کجا می‌شم؟
‫- اگه حیوان بشم چی؟ ‫- ای وای.
‫به نظرم سنجاب نازی بشم.
‫شاید هم قو بشم.
‫شاید هم اسب وحشی بشم.
‫اسب وحشی خفنی می‌شم. ‫تو چی؟
‫من اصلا تناسخ پیدا نمی‌کنم.
‫اذیت نکن دیگه.
‫با مرگ مشکلی ندارم. ‫مرگ رو ترجیح می‌دم.
‫اگه می‌تونستی هر حیوانی بشی، ‫چی می‌شدی؟
‫- گندراسو می‌شدم. ‫- واسه چی؟
‫هوم، پشمش حرف نداره. چهره نازی داره.
‫کونش هم سلاح محسوب می‌شه.
‫واقعا بهت میاد.
‫دقیقا.
‫اگه کسی تو خیابون بهم تنه بزنه،
‫برمی‌گردم، دمم رو بالا می‌دم... بنگ!
‫- می‌تونم تصورش کنم. ‫- آره.
‫تازه، در همون حین بهش نگاه می‌کنم.
‫کلاهت رو هم می‌ذاری.
‫درسته رفیق.
‫بوی خودته.
‫حالا برو تو وان آب‌گوجه.
‫وان آب‌گوچه.
‫آره، آب‌کرفس هم توش بریز.
‫طول می‌کشه بوت بره.
‫آب کرفس.
‫دفعه بعدی جلوی پات رو نگاه می‌کنی.
‫مگه نه؟
‫نسخه یهودی پپه شدم، مگه نه؟
ارائه شده توسط وبسایت سورن فیلم .:: sorenfilm.ir ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت سورن فیلم را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید @sorenfilme
‫وای، فکم درد گرفت. بس کن.