‫آنچه گذشت...
‫توی جنگل پر از تاریکیه،
‫کابوس‌هایی که حتی تصورش رو هم نمی‌تونی بکنی.
‫خونِ من الان دیگه خونِ توئه.
‫هر بار یه چیز خیلی عجیب می‌بینم، ‫این نماد رو می‌بینم.
‫اینو قبلاً دیدم.
‫یعنی بهت الهامی چیزی شده؟
‫نه، روی دیوارهای تونل.
‫ویکتور گفت مادرش می‌خواسته بچه‌هایی که...
‫توی برج حبس شده بودن رو نجات بده،
‫و اینکه اون تنها راهی بوده ‫که همه رو ببره خونه.
‫کل این مدت ‫فکر می‌کردم بچه‌ها می‌خوان بترسوننم، ولی...
‫شاید فقط داشتن ازم تقاضای کمک می‌کردن!
‫می‌شنوید؟
‫کمکم کنید!
‫خواهش می‌کنم! ‫خواهش می‌کنم، کمک لازم دارم!
‫توی خواب داشت حرف می‌زد.
‫چی گفت؟
‫«لمس می‌کنن، می‌شکنن، می‌دزدن،
‫اینجا هیچ‌کس آزاد نیست.»
‫الان یه مسئله جدید پیش اومده.
‫یه چیز جدید.
‫امشب برای هیچ‌کس بی‌خطر نیست که بخوابه.
‫- تک‌تک‌تون... ‫- ببرش طبقۀ بالا.
‫- مثل سگ می‌میره! ‫- همین الان ببرش!
‫همین الان خوابم رو یادم اومد.
‫یه پسره‌ای بود که لباس‌های سفید بود
‫و مدام یه عبارت رو تکرار می‌کرد.
‫♪ اونا میان... ♪
‫♪ برای سه نفر میان ♪
‫♪ مگر اینکه ملودی رو قطع کنید ♪
‫اونو بلدم.
‫یه شعر قدیمیِ بچگونه‌ست.
‫«لمس می‌کنن، می‌شکنن، می‌دزدن،
‫اینجا هیچ‌کس آزاد نیست.»
‫«اونا میان، برای سه نفر میان،
‫مگر اینکه ملودی رو قطع کنید.»
‫جولی! بس کن.
ارائه شده توسط وبسایت سورن فیلم .:: sorenfilm.ir ::.
‫طبقۀ بالا هستن.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت سورن فیلم را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید @sorenfilme
‫مامانت و...
‫ویکتور، ایتن رو بردن غذاخوری.
‫ببین، بوید...
‫باید بری طبقۀ بالا ‫چون شاید به کمکت نیاز داشتن.
‫اون بچه، الان باید مشغول انتخاب لباسِ ‫جشنِ «پرام» می‌بود،
‫نه اینکه اونجا دراز به دراز افتاده باشه.
‫مشکل اونجاست که خیلی چیزا رو نمی‌دونیم.
‫عین این می‌مونه که یه کتاب رو باز کنی ‫و از وسط بخونیش،
‫یا سعی کنی تصور کنی یه پازل چه شکلیه...
‫در حالی‌که شانسی فقط چند تا تیکه‌اش رو داری. ‫خب؟
‫تازه نه اون تیکه‌های مفیدش، ‫یعنی اونایی که گوشه و لبه‌ها هستن نه.
‫همین‌جوری مبهم...
‫روشش اینه که دوتا تیکه‌ای پیدا کنی ‫که به هم ربط داشته باشن.
‫اون‌وقت حداقل می‌تونی از یه جایی شروع کنی.
‫هِی. هِی کجا میری؟
‫باید با سارا صحبت کنیم.
‫خب، اگه دیگه نمی‌تونم بخوابم،
‫پس فایده‌اش چیه؟
‫میگم که، ‫باید همه‌مون بریم.
‫بریم یه سری آذوقه پیدا کنیم، ‫راه بیفتیم و ببینیم چی پیدا میشه.
‫بوید قبلاً این روش رو امتحان کرد.
‫باشه خب، ‫ولی شاید بوید مهم‌ترین شخص...
‫و راه‌حل تمام مشکلات نیست.
‫اصلاً این بیرون چی‌کار می‌کنیم؟
‫رندال آدم لاشی‌ای بود.
‫آره، ولی تو هم لاشی‌ای.
‫تو رو که این بیرون ول نکردم تا بپوسی.
‫ای بابا.
‫بالأخره گذاشتن از اتاقم بیام بیرون
‫ولی اومدم سرِ وظایفِ جمع‌آوریِ جسد.
‫برو اون پایین رو چک کن.
‫الجین، از این‌طرف.
‫ممنون که اومدی.
‫حس خوبی داره که کار مفیدی بکنم.
‫خیلی کارهای مفید کردی.
‫تا جایی که می‌دونیم، ‫خوابی که دیدی
‫ثابت میشه که گره‌گشای این ماجراست.
‫البته می‌دونم حرفم خیلی عجیب به نظر میاد.
‫آره، شاید.
‫بهتره بیاید اینو ببینید!
‫فکر نمی‌کنم مُرده باشه.
‫گوه توش.
‫لامصب.
‫اوه.
‫مگه نگفتید این بیرون هیولاهای مُرده هستن؟
‫گلوله‌های نقره هم به هیچ دردی نخوردن.
‫خب، سوارِ وَن بکنیدش.
‫اه، گوه توش.
‫- سوار وَن بکنیدش! ‫- باشه.
‫یا خدا!
‫ضربان قلبش منظم و قویه،
‫و داره نفس‌های عمیق و بزرگ می‌کِشه.
‫بذار ببینم.
‫وای خدا. وای خدا.
‫وای خدا. چی شده؟ چی شده؟
‫- اوه، چی شده؟ ‫- نمی‌دونم!
‫- چه خبره؟ ‫- چی شده؟
‫نمی‌دونم... نمی‌دونم!
‫یه کاری بکن! یه کاری بکن!
‫عه، عه، عه!
‫- جولی! جولی! ‫- وای خدا!
‫- این دیگه چیه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ماریل!
‫هِی، هِی.
‫هِی، منو ببین.
‫ماریل، ماریل، باهام صحبت کن.
‫حالا این چه کمکی بهمون می‌کنه؟
‫وقتی توی جنگل بودیم،
‫گفتی یه پسربچه با لباس سفید ‫بهت گفته وارد اون درخته بشی.
‫همون درختی بود ‫که منو وارد سالنی کرد...
‫که همه چی ازش شروع شد.
‫- خب؟ ‫- از قرار معلوم...
‫الجین یه خواب در مورد ‫پسربچه‌ای سفیدپوش دیده،
‫که یه بخش از یه شعر بچگونه رو براش خونده.
‫همونی که پاولا قبل از مرگش تکرار می‌کرده.
‫«لمس می‌کنن، می‌شکنن، می‌دزدن،
‫اینجا هیچ‌کس آزاد نیست.»
‫«اونا میان، برای سه نفر میان،
‫مگر اینکه ملودی رو قطع کنید.»
‫از این سر در میاری؟
‫نه.
‫نکتۀ دیگه‌ای نیست که ‫بتونی در مورد پسربچه‌هه بهم بگی؟
‫داشت سعی می‌کرد کمک‌مون کنه.
‫خیلی‌خب، پس یه بچۀ کوچولوی ناشناس ‫توی یه جنگل جادویی...
‫برای خودش از اینور به اونور میره ‫و کار خوب می‌کنه؟
‫و توی خوابِ مردم ظاهر میشه.
‫فکر نمی‌کنم واقعاً پسربچه بوده باشه.
‫بیا.
‫سارا، گوش کن چی میگم.
‫الان وقتشه.
‫اون‌موقع که بهت گفتم فرصتی هست ‫که هنوز...
‫کارِ خوبی بکنی ‫که می‌تونه به مردم اینجا کمک کنه...
‫همین الان وقتشه. فهمیدی؟
‫خیلی‌خب.
‫همونجاست.
‫بسیار خب. همینه.
‫کل ماجرا... کل ماجرا این بود که...
‫یه بابایی به یه دیوار غل و زنجیر شده بود ‫که همینجا بود.
‫همینجا. ‫بعدش یه چاه بود...
‫که ۱۰ - ۱۵ متر عمق داشت.
‫منم که...
‫چی شده؟
‫صداش رو می‌شنوم.
‫موزیک رو میگم.
‫همینجاست.
‫چیو میگی؟ ‫جعبۀ موزیکال.
‫- همینـ... همینجاست. ‫- کجا؟
‫اونجا.
‫اینجاست.
‫اینجا جعبۀ موزیکالی نیست، سارا.
‫چرا، هست. ‫هست.
‫صداش... صداش رو می‌شنوم. ‫دارم میگم می‌شنوم...
‫چی شده؟
‫صدای جیغ و دادشون رو می‌شنوم.
‫چی؟
‫یه... یه چیزی هست.
‫یه چیزی هست.
‫اینجاست.
‫داره دردشون میاره.
‫بوید، اینجا چه خبره؟
‫سارا، سارا. باهام صحبت کن. باهام صحبت کن.
‫«اونا میان، برای سه نفر میان.»
‫بهشون نیاز داره!
‫نیاز به موندن‌شون داره. ‫نیاز به...
‫باشه.
‫خیلی‌خب، باید از اینجا ببریمش. یالا.
‫- کنی، کنی، یالا! ‫- باشه.
‫یالا، یالا، یالا رفیق.
‫بلندش کن. برو بریم.
‫یالا.
‫چیزی نیست. چیزی نیست. ‫ببخشید، ببخشید.
‫نه، نرید! وایستید! وایستید!
‫باشه. باشه.
‫خیلی‌خب.
‫داره بهت می‌خنده.
‫چی؟
‫که برش گردوندی توی شهر.
‫برای آزاد کردنش.
‫می‌خواد بهمون آسیب بزنه.
‫می‌خواد عذاب‌مون بده.
‫وقتی دستت رو لمس کرد، خیلی هیجان‌زده شده.
‫چطور جلوی این قضیه رو بگیرم؟ سارا؟
‫چطور جلوش رو بگیرم؟
‫- جولی. ‫- جولی؟
‫جولی.
‫- جولی؟ ‫- جولی.
‫جو...جولی.
‫آخ! جولی.
‫- جولی و بقیه. ‫- خب؟
‫دارن می‌میرن.
‫و وقتی بمیرن،
‫دیگه کار از کار می‌گذره.
‫باید قطعش کنی.
‫باشه. چیو قطع کنم؟
‫موزیک! موزیک!
‫باید موزیک رو قطع کنی!
‫باشه، چطور؟
‫چطور چیزی رو قطع کنم که نمی‌بینمش؟
‫- نمی‌دونم! ‫- باشه، باشه، باشه.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫باشه.
‫نفس عمیق بکِشید.
‫همینه.
‫نفس عمیق بکشید.
‫چشم‌هاتون رو ببندید.
‫بیاید دعا کنیم.
‫«بلی، اگر چه قدم می‌گذارم...
‫در درّه‌ی سایۀ مرگ...
‫اما از هیچ شرارتی نمی‌هراسم،
‫چرا که تو همراه منی.
‫میله و عصای تو به من آرامش خاطر می‌دهند...»
‫ماتایاس؟
‫تفنگ‌ها رو بردار و بریزشون توی کلبه و ‫درش رو قفل کن.
‫نمی‌خوام توی خونه باشن.
‫تونستیم شب رو با موفقیت پشت سر بذاریم.
‫حالا فقط باید امروز رو یه جوری سر کنیم.
‫باشه.
‫جیم.
‫بیا.
‫یه کاری هست که باید بکنم
‫و می‌خوام بگی که اشکالی نداره.
‫آخرین باری که ویکتور مامانش رو دیده،
‫بهش گفته یه سری بچه توی برج حبس شدن،
‫و اینکه اگه کمک‌شون کنه، ‫اون‌وقت همه می‌تونن برن خونه.
‫نمی‌فهمم.
‫کل بچه‌هایی که این مدت می‌دیدم،
‫خواب‌هایی که در مورد یه برج می‌دیدم...
‫اگه حق با مادرش بوده باشه چی؟
‫اگه تنها راه نجاتِ جولی ‫پیدا کردنِ اون برج باشه چی؟
‫- تابیتا... ‫- عزیزم، می‌دونم،
‫- می‌دونم احمقانه به نظر میاد. ‫- من یه فرضیه در مورد اینجا داشتم
‫که نزدیک بود به کُشتنم بده.
‫- خب، این فرق داره. ‫- چه فرقی؟
‫فرق داره دیگه.
‫جیم،
‫دخترمون جوری توی اون اتاق دراز کشیده
‫که انگار داریم کابوسش رو می‌بینیم.
‫دیشب منو صدا می‌زد...
‫و هیچ کمکی از دستم برنمی‌اومد.
‫همین‌جوری وایستاده بودم بالای سرش...
‫و تنها چیزی که می‌دیدم ‫و به ذهنم می‌رسید،
‫توماس بود که روی زمین افتاده بود.
‫تحملش رو ندارم، جیم.
‫نمیشه اینجا بشینیم و ‫آرزوی بهترین‌ها رو داشته باشیم.
‫مادر ویکتور از اینجا رفت و دیگه هیچ‌وقت برنگشت.
‫هر کاری که رفته بکنه،
‫دیگه ازش برنگشته.
‫ویکتور مجبور شده تنهایی اینجا بزرگ بشه.
‫اگه همین اتفاق برای تو هم بیفته چی؟
‫می‌دونم.
‫واسه همین ازت می‌خوام بهم بگی ‫اشکالی نداره برم.
‫باید امتحانش کنم، جیم. ‫خواهش می‌کنم.
‫وقتی جولی بیدار بشه، ‫حسابی گرسنه‌اش میشه.
‫غذای مورد علاقه‌اش رو درست می‌کنیم.
‫- سلام. ‫- غذا آوردیم خونه.
‫عه، چه خوب.
‫ویکتور، میشه یه دقیقه باهات صحبت کنم لطفاً؟
‫ویکتور توی دردسر افتاده؟
‫نه، نه.
‫تو بیا کمکم کن.
‫آممم...
‫گفتی مادرت می‌خواسته بچه‌هایی که...
‫توی برج حبس شده بودن رو نجات بده.
‫راهِ رسیدن به برج رو بلدی؟
‫آممم.
‫ولی راهِ رسیدن...
‫به درختِ بطری‌ای رو بلدم.
‫چی؟
‫این‌جوری میشه رفت برج.
‫باید به درختِ بطری‌ای سر بزنی.
‫می‌تونی منو ببری اونجا؟
‫آره فکر کنم.
‫میشه چند لحظه تنهامون بذاری؟
‫جیم، باید این کار رو امتحان کنم.
‫باید حداقل امتحانش کنم.
‫فقط...
‫می‌دونم. می‌دونم. ‫می‌دونم عزیزم. می‌دونم.
‫خب، باید چی‌کار کنیم؟
‫برمی‌گردیم شهر.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن، چی؟
‫همین الان گفت جعبۀ موزیکال اینجاست.
‫اینجاست. باید پیداش کنیم، باید...
‫انتظار داری چطور این کار رو بکنیم؟
‫نمی‌دونم،
‫ولی مطمئنم با برگشتن به شهر نمیشه.
‫پای جونِ مردم در میونه!
‫لازم نیست به من یادآوری کنی ‫که پای چی در میونه!
‫هیچ کاری نیست که اینجا بتونیم بکنیم. ‫فعلاً که نیست.
‫ببین، با چیزایی طرفیم که
‫فراتر از درک و...
‫الان اطلاعات‌مون بیشتر از امروز صبحه.
‫این خودش یه بُردـه.
‫- باشه. ‫- حله.
‫پس، حالا...
‫حالا به مردم چی بگیم؟
‫به مردم می‌گیم داریم روش کار می‌کنیم.
‫بهترین کاری که الان می‌تونیم بکنیم
‫اینه که به مردم کمک کنیم ‫یه مقدار آروم‌تر بشن،
‫کمک کنیم ترس‌شون کمتر بشه.
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫آره. آره.
‫آفرین.
‫سلام.
‫خوبی؟
‫چرا ملت همیشه این سؤال رو می‌پرسن ‫وقتی جوابش مشخصه؟
‫ببین پسر، شرمنده بابت دیشب.
‫قصدمون از اینکه انداختیمت توی اون اتاق...
‫تقصیر خودم بود.
‫قات زدم.
‫اونی که توی بحران‌ها خوب عمل می‌کرد پاولا بود.
‫هیچ‌وقت نمی‌دونستم انقدر شکننده‌ایم.
‫که چقدر راحت می‌شکنیم.
‫مثل احمقا رفته بودم طبقۀ پایین ‫و داشتم غذا درست می‌کردم.
‫هیچ کاری از دستت برنمی‌اومد.
‫این قضیه تقصیر کسی نبوده.
‫آره.
‫تقصیر کسی نبوده.
‫آره.
‫اوضاعش چطوره؟
‫حتی نمی‌تونم تصورش کنم که اگه ‫همچین اتفاقی می‌افتاد چی‌کار می‌کردم.
‫اگه مثلاً برای تو پیش می‌اومد.
‫بیا جلو.
‫برای من پیش نیومد.
‫بیا ازدواج کنیم.
‫امروز.
‫خب.
‫ببین، اصلاً نمی‌دونیم چه اتفاقی قراره بیفته،
‫یا اینکه بابات راهی پیدا می‌کنه یا نه.
‫اگه این آخر کاره...
‫پس می‌خوام با تو تمومش کنم.
‫می‌خوام ازدواج کنم.
‫باشه.
‫باشه؟
‫باشه، آره، حله. باشه.
‫آممم...
‫پس داری با بارِ من این کار رو می‌کنی؟
‫یه چالش ذهنی‌ـه.
‫اه...
‫قدیما این روش برام جواب می‌داد،
‫اون‌موقع که نرم‌افزارهام رو توسعه می‌دادم.
‫تو مُردی دیگه؟
‫درسته.
‫خیلی‌خب.
‫فقط می‌خواستم بدونم هم‌نظریم یا نه.
‫خب، نمی‌خوای ازم بپرسی واقعی‌ام یا نه؟
‫به گمونم این یه جور ‫ روان‌پریشیِ استرس‌محور باشه.
‫تو هم به زودی خودت غیبِت می‌زنه.
‫حالا این چیزا چیه؟
‫روشی برای جهت‌دادنِ مجدد ‫به دیدگاه‌هامه.
‫دارم سعی می‌کنم...
‫دارم سعی می‌کنم یه راه متفاوت ‫برای نگاه‌کردن به این نماد پیدا کنم.
‫چرا؟
‫چرا...
‫چون این مدت داشتم اشتباه بهش نگاه می‌کردم.
‫باید یه جوابی اینجا باشه، فقط...
‫فقط نمی‌بینمش.
‫می‌دونی پیش خودم گفتم...
‫چی؟ چیه؟
‫دستگاه تقطیر رو عوض کردی.
‫قابلت رو نداشت.
‫به نظرم زیادی داری بهش فکر می‌کنی.
‫عه، جدی؟ آقای تامِ مُرده!
‫از چه نظر؟ هوم؟
‫خودت می‌دونی باید چی‌کار کنی.
‫تابیتا بهت گفت توی تونل ‫این نماد رو دیده.
‫سؤال اینجاست که...
‫برای پیدا کردنِ جواب‌هات ‫تا کجا حاضری بری؟
‫رفتن به اون تونل‌ها، دیوونگیه.
‫حتی اگه جونِ جولی رو نجات بده؟
‫کیر توش!
‫حتی نمی‌دونم اون پایین چیزی پیدا می‌کنم یا نه.
‫معلومه که پیدا می‌کنی. ‫یه طراحیِ طبیعیه.
‫مثل مغزت که توی جمجمه‌ته...
‫یا قلبت پشت دنده‌هاته.
‫طبیعت همیشه ارزشمندترین چیزها رو...
‫توی غیرقابل دسترس‌ترین مکان‌ها قرار میده.
‫این شهر هیچ چیزش طبیعی نیست.
‫اشتباه می‌کنی.
‫هیچ چیزِ این شهر آشنا به نظر نمیاد.
‫این دوتا با هم فرق دارن.
‫اگه قرار باشه به جواب‌هات برسی...
‫و در حقیقت، احتمالش خیلی زیاد نیست...
‫اونجا بهشون می‌رسی.
‫خیلی‌خب، انتظار داری چی‌کار کنم؟
‫انتظار داری به نصیحت کسی گوش کنم که...
‫تو رفتی توی خونه‌ای که داشت فرو می‌ریخت...
‫تا تابیتا رو نجات بدی ‫ولی خودش اصلاً اونجا نبود.
‫می‌دونی چیه؟
‫اگه دوباره بهم فرصتش داده بشه، ‫باز هم همون کار رو می‌کنم.
‫خب پس، یه کودنِ دیوثی! انگار...
‫تصمیم‌های اخلاقی رو بر اساسِ...
‫نتایجی که انتظار داری نمی‌گیری.
‫بر اساس این می‌گیری که...
‫به نظرت درسته یا غلطه.
‫وقتی رفتم توی اون خونه، ‫به «مسئله تراموا»...
‫یا «جبرگرایی» فکر نمی‌کردم.
‫به هیچ‌کدوم از این چیزا فکر نمی‌کردم.
‫یه دخترِ شونزده ساله اونجاست ‫که به کمکت نیاز داره.
‫پاولا رو خاک کردین؟
‫چی؟
‫هنوز پاولا رو خاک نکردین؟
‫ای خدا.
‫من می‌کنم.
‫میرم چند نفر رو پیدا می‌کنم که کمک کنن.
‫بوید؟
‫بله.
‫داری نهایت تلاشت رو می‌کنی.
‫کیر توش!
‫داری تفنگ‌ها رو می‌ذاری کنار؟
‫آره. دانا نگران بود که ‫توی خونه خطرناک باشن.
‫نه، عاقلانه‌ست. ‫کمک می‌خوای؟
‫نه، دیگه تقریباً تمومه.
‫چیزی نیست.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫فقط یه کم زودتر از بقیه‌مون میری.
‫همه چیز یه سیستمه.
‫همه چیز مرتبطه.
‫هیچ مشکلی پیش نمیاد.
‫ریدم تو وضعیتِ زندگی‌ام!
‫نه، نه، نه، نه!
‫گوه‌مصّبِ تخمی! ‫یالا!
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، از پسش برمیام.
‫مثل آب خوردنه.
‫کسی اون بالاست؟ ‫(خدا رو میگه)
‫بذار یه چیزی رو بگم...
‫اگه واقعاً اون بالایی...
‫خیلی عوضی هستی، می‌دونی؟
‫داری از این وضعیت لذت می‌بری؟
‫اگه کاتری اینجا بود، کاتری می‌گفت:
‫«خدا روش‌های پیچیده و اسرارآمیزی داره.»
‫آره آره. ‫چون کاتری یه برنامه داشت.
‫فکر می‌کرد یه دلیلی داشتی که گذاشتیش اینجا. ‫اون...
‫اون فکر می‌کرد ما از اون جنگل می‌ریم بیرون،
‫مثل فیلم «بوچ کسیدی و ساندنس کید».
‫ذهنیتش همین بود، تا وقتی که...
‫یکی از اون هیولاها گلوی لامصبش رو بُرید!
‫با آخرین نفس‌هاش چی‌کار کرد؟
‫دعا کرد.
‫به زور اون دعای وامونده رو می‌خوند
‫تا تو مطمئن بشی.
‫تا بتونه بهت نشون بده ‫که هیچ‌وقت ایمانش رو از دست نداد.
‫می‌دونی چیه، لامصب؟
‫نیومدم اینجا که دعا کنم.
‫اگه چیزی بجز یه قصۀ قبل از خواب هستی
‫که برای خودمون تعریف می‌کنیم،
‫پس باید بهم بگی چرا...
‫چرا این فکر رو بهم قبولوندی که ‫می‌تونم این وضع رو درست کنم؟
‫یه جور قهرمانِ کیری که ‫این مردم رو رهبری می‌کنه تا به خونه‌شون برن،
‫در صورتی که من صرفاً یه کودنِ مادرجنده‌ام...
‫که هِی ملت رو به کُشتن میده!
‫عن توش!
‫لامصب! فکر کردی خنده‌داره؟
‫هان؟ یه جایی اون بالاها داری می‌خندی؟
‫هان؟ هان؟
‫جواب بده! جوابم رو بده!
‫هان؟ یه چیزی بگو!
‫می‌دونی...
‫صدمه‌زدن به صندوق پست، ‫یه جرم واقعیه.
‫بیا تو.
‫حالش چطوره؟
‫داره بدتر میشه.
‫داره... داره سرد میشه.
‫واقعاً این آخرشه؟
‫این‌جوری تموم میشه؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌دونی، از وقتی که از اون اتوبوسه اومد پایین،
‫به خودم این باور رو قبولوندم...
‫که یه نقشه‌ای پشت تمام این قضایا هست.
‫که مقدّر شده بوده ‫اینجا یه کاری بکنیم.
‫ولی هیچ...
‫هیچ برنامه و طرح بزرگی در کار نیست.
‫همه‌مون اینجا می‌میریم.
‫و تمام این تلاش‌هامون برای هیچ و پوچ میشه.
‫می‌دونی، بابام قدیما می‌گفت:
‫«وقتی فقط یه نخِ ساده‌ای...
‫سخته برات که گرمکن رو ببینی.»
‫تا الان نمی‌دونستم واقعاً منظورش چیه.
‫تمام آدمایی که اینجا گیر افتادن...
‫شاید ما اون دسته‌ای نباشیم که ‫می‌تونیم بریم خونه.
‫ولی شاید کارهایی که ما اینجا کردیم...
‫راه آدمایی که بعد از ما میان رو مسطح‌تر کنه.
‫شاید ما دلیلِ خونه‌رفتنِ اونا باشیم.
‫صرفاً چون یه نخِ ساده‌ایم ‫دلیل نمیشه اهمیت نداشته باشیم.
‫اینم از این.
‫الان فقط کم مونده که کاتری...
‫وسط این اوضاع، روح‌زده‌ات کنه.
‫دیگه برای این حرفا دیر شده.
‫جولی و ماریل.
‫رندال.
‫سارا میگه همه‌شون دارن می‌میرن.
‫و وقتی اونا بمیرن، ‫این‌طور نیست که بشه...
‫اوضاع رو به روال سابق برگردوند.
‫نمی‌دونم این چیزه دقیقاً چیه...
‫ولی منتظر می‌مونه خواب‌مون ببره و بعد...
‫مثل پاولا.
‫آره.
‫سارا گفت جعبۀ موزیکال اونجاست،
‫همونجا وسطِ فضای بازِ لای درخت‌ها.
‫ولی اونجا نبود.
‫عین این می‌مونه که دفترچه راهنما رو بخونی
‫ولی کلی از صفحاتش کَنده شده باشن.
‫من چطور... چطور باید...
‫دیشب زنم رو دیدم.
‫سرحال بود؟
‫باید یه سری قانون وجود داشته باشه، دانا.
‫باید یه چیزی باشه ‫که بتونم توی دستام بگیرمش و ملموس باشه.
‫باید یه...
‫تقصیر من بود.
‫این چیزه رو من برگردوندم.
‫آره، درست میگی.
‫ولی از طرفی به کلی آدم، ‫یه عالمه فرصت بیشتر برای زندگی‌کردن دادی
‫که اگه تو نبودی، ‫این فرصت رو نداشتن.
‫به من فرصت بیشتری دادی.
‫پسرت در آستانۀ ازدواج‌کردنه.
‫به گمونم نشه رسمی‌اش کرد.
‫آخه ما که دیگه کشیش نداریم.
‫دارن نهایت استفاده‌شون رو ‫از هر چی عمر که براشون مونده می‌کنن.
‫تو هم باید همین کار رو بکنی.
‫باهام برگرد خونۀ اشتراکی.
‫تسلیم نمیشم.
‫گفتم تسلیم شو؟
‫بوید، این ممکنه آخرین ساعت‌های ‫زندگیِ همه‌مون باشه.
‫پس چطوره انقدر ازخودگذشتگی نکنی...
‫و بیای و ازدواجِ پسرت رو ببینی؟
‫وقتی مراسم تموم شد...
‫باز هم به آخرالزمان سرِ جاشه.
‫انگ‌کویی.
‫- انگ‌کویی. ‫- انگ‌کویی.
‫انگ‌کویی.
‫انگ‌کویی. انگ‌کویی.
‫انگ‌کویی. انگ‌کویی. انگ‌کویی. انگ‌کویی.
‫انگ‌کویی. انگ‌کویی.
‫انگ‌کویی. انگ‌کویی...
‫انگ‌کویی!
‫مامانت چیزِ دیگه‌ای در مورد بچه‌ها نگفت؟
‫چطور می‌خواست نجات‌شون بده؟
‫نمی‌دونم. فقط گفت بهش نیاز دارن.
‫باید... همینجاها باشه.
‫نه، نه، نه، نه. ‫این... این درخت‌ها نبودن.
‫ببین، ببین، خیلی وقته که گذشته، ویکتور.
‫شاید... شاید یه جا اشتباه پیچیدیم.
‫اینجاست.
‫کی بطری‌ها رو آویزون کرده؟
‫نمی‌دونم.
‫اینجا پیداش کردم.
‫مامانت رو؟
‫آره، بعد از اینکه همه مُردن، ‫اومدم دنبالش بگردم.
‫جسدش...
‫نتونسته بود خودشو برسونه داخلِ درخت.
‫منظورت از «داخل درخت» چیه؟
‫عه.
‫بیا.
‫یه درختِ جادویی‌ـه.
‫شبی که هیولاها وارد خونۀ اشتراکی شدن،
‫جولی گفت با بالا اومدن از یه درخت فرار کردین.
‫هر بار می‌برنت یه جای متفاوت،
‫و هیچ‌وقت نمی‌دونی سر از کجا در میاری،
‫ولی مامانم گفت این یکی خاصه.
‫گفت می‌برتش توی برج،
‫پیش بچه‌ها.
‫بعدش چی؟
‫آممم...
‫بیشتر از این چیزی یادم نمیاد.
‫عه. اینم بگیر.
‫من...
‫یه سری خوراکی برات گذاشتم توی این.
‫بیا.
‫- ممنون، ویکتور. ‫- خواهش می‌کنم.
‫رد شدن از اینجا درد داره؟
‫نه، مثل رد شدن از یه در می‌مونه.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫ممنون.
‫حالا برگرد توی شهر.
‫مواظب باش.
‫باشه.
‫وای خدا.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫آقاتون می‌خواست سورپرایزت کنه.
‫می‌خواست با چی سورپرایزم کنه؟
‫همیشه می‌گفتی این ویو ‫باعث میشه که اینجا...
‫شبیه یه خواب باشه، ‫برای همین با خودم گفتم...
‫اشکالی نداره؟
‫حرف نداره!
‫ببین، چطوره بریم بابات رو بیاریم؟
‫الان خیلی ذهنش درگیره. می‌دونی؟
‫کلانتر استیونز!
‫اومدی!
‫چی؟ شوخی‌ات گرفته؟
‫اسب‌های وحشی هم نمی‌تونستن جلوم رو بگیرن.
‫خیلی‌خب.
‫بیاید این مراسم رو شروع کنیم.
‫خیلی‌خب، صبر کنید. هوم...
‫می‌دونم اینجا راهروی طولانی‌ای نداره ولی...
‫میشه افتخارش رو بهم بدی؟
‫(رسمه که پدر عروس یا دوماد، دست عروس رو بگیره ‫و در راهروی رسیدن به محراب عروسی همراهی‌اش کنه)
‫- خیلی‌خب، حاضری؟ ‫- آره.
‫دیگه هم لازم نیست کلانتر استیونز صدام کنی.
‫خیلی‌خب.
‫بریم؟
‫خانم‌ها مقدمن.
‫خیلی‌خب.
‫بابام یه جملۀ قشنگ داشت.
‫خب، جملاتِ قشنگ زیاد داشت ولی...
‫اونی که بیشتر از همه دوستش داشتم همیشه این بود:
‫«زندگی، سفری در بین ناشناخته‌هاست
‫و گرچه چشم‌ها و ذهن‌مون ‫گاهی اوقات ممکنه فریب‌مون بدن،
‫ولی قلب‌مون هیچ‌وقت دروغ نمیگه.»
‫از همون لحظه‌ای که دیدمت، ‫قلبم متعلق به تو بوده.
‫تو عشق زندگی‌ام هستی،
‫مادامی که زندگی‌ام ادامه داشته باشه.
‫پس، الیس استیونز...
‫بهم افتخار اینو میدی که شوهرم بشی؟
‫بله.
‫یه چیزی برات درست کردم.
‫نوبت توئه.
‫سخته که بخوام در سطح تو انجامش بدم.
‫هوم...
‫روزی که من و خانواده‌ام ‫اون درخت وسط جاده رو دیدیم،
‫زندگی‌مون برای همیشه عوض شد.
‫ولی روزی که دیدم از اون ماشین اومدی بیرون،
‫روزی بود که زندگی‌ام واقعاً شروع شد.
‫بارها و بارها...
‫احساس کردم که...
‫انگار توی تاریکی دارم به زور راه میرم.
‫ولی تک‌تکِ اون دفعات...
‫تو نوری بودی که ‫راه رو بهم نشون دادی.
‫تو عشق منی.
‫تو خونۀ منی.
‫تو نورِ من در مکان‌های تاریکی.
‫پس...
‫فاطمه حسن رستمی، بهم...
‫افتخارِ اینو میدی که زنم بشی؟
‫بله.
‫خب، قوانین میگن الان باید همدیگه رو ببوسیم.
‫بوید؟
‫حواست کجاست؟
‫حالت خوبه، بابا؟
‫نور توی مکان‌های تاریک.
‫باید برم. شرمنده.
‫- هِی. ‫- اشکالی نداره
‫خیلی‌خب.
‫وای خدا.
‫دوست‌تون دارم.
‫خب؟
‫ما هم دوستت داریم.
‫دوباره می‌تونیم توماس رو ببینیم؟
‫- چی؟ ‫- اگه بمیریم...
‫دوباره می‌تونیم توماس رو ببینیم؟
‫آره.
‫آره، می‌بینیمش.
‫بابابزرگ هم همین‌طور؟
‫بابابزرگ هم همین‌طور.
‫پس شاید اون‌قدرها هم بد نباشه.
‫اون دوست داره با دوتا متکا بخوابه.
‫بذار کمکت کنم.
‫سلام، رجی؟!
‫تقصیر تو بود. ‫همه چی خوب بود...
‫تا اینکه رفتی توی جنگل.
‫- هِی! ‫- به‌خاطر توئه که
‫- تمام این اتفاق‌ها داره می‌افته. ‫- باشه. ببین، ببین...
‫گوش کن، گوش کن چی میگم.
‫گوش کن چی میگم.
‫می‌دونم این قضیه رو درک نمی‌کنی، می‌دونم.
‫ولی فکر می‌کنم این مشعل که الان دستمه...
‫فکر می‌کنم کمکم کنه اوضاع رو درست کنه.
‫ببخشید بوید.
‫همیشه ازت خوشم می‌اومد.
‫خدا!
‫اه، کیر...
‫ریدم توش!
‫گوه توش!
‫بی‌خیال! لامصب!
‫لعنتی! لعنتی!
‫یالا.
‫چی؟
‫جولی! سلام. جولی!
‫آهای جولی. آهای جولی.
‫صدامو می‌شنوی؟
‫صدامو...
‫از اینجا می‌برمت بیرون.
‫همین الان از اینجا می‌برمت بیرون.
‫از اینجا می‌ریم بیرون.
‫بوید!
‫خواهش می‌کنم! ‫از بین بردنِ اون جعبه...
‫به عذاب‌شون پایان نمیده.
‫فقط طولانی‌ترش می‌کنی.
‫نه.
‫مردم این شهر عذاب می‌کشن،
‫به روش‌هایی که حتی نمی‌تونی تصورش رو بکنی.
‫همه‌شون در حالی که جیغ می‌کشن، می‌میرن.
‫چِش شده؟
‫هِی! چیزی نیست.
‫چی شده؟
‫چِش شده؟
‫عزیزم! ‫عزیزم، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫فکر می‌کنی باید قهرمان باشی.
‫فکر می‌کنی باید مسئولِ نجات‌دادن‌شون باشی.
‫دیگه لازم نیست عذاب بکِشی.
‫لازم نیست بترسی.
‫چیزی نیست. ‫هیچ‌کدوم از اینا اهمیتی ندارن.
‫می‌تونیم با هم باشیم.
‫خیلی دلم برات تنگ شده.
‫صبر کن، ببین، بس کن.
‫نمی‌دونم این چیزه دقیقاً چیه...
‫ولی گذاشته بیای اینجا که با من گپ بزنی؟
‫می‌دونه به حرفش گوش نمی‌کنی. ‫ازت می‌خواد بجنگی.
‫ازت می‌خواد امید داشته باشی ‫که واقعاً می‌تونی برنده بشی.
‫چرا؟
‫چون امید باعث میشه ‫حاضر به عذاب‌کشیدن باشی.
‫امید باعث شد اون روز بری توی جنگل.
‫امید باعث شد اون‌موقع که بیشتر از هر زمان ‫بهت نیاز داشتم، تنهام بذاری.
‫این ترست نیست که جنگل رو تغذیه می‌کنه، بوید.
‫امیده.
‫ولش کن، بوید.
‫اگه امروز نَمیرن،
‫فردا می‌میرن.
‫نه.
‫جولی.
‫عه، حالت خوبه. سلام.
‫ماریل. سلام.
‫سلام!
‫چه خبره؟
‫عزیزم.
‫حالش خوبه.
‫- وای خدا. ‫- حال خواهرت خوبه.
‫سلام عزیزم. چیزی نیست.
‫چیزی نیست. آره.
‫گور بابات، پدرسگ!
‫نمی‌تونی روحیۀ منو خراب کنی.
‫می‌شنوی؟
‫نمی‌تونی روحیۀ لامصب منو خراب کنی.
‫اینو بخور.
‫خوبم.
‫می‌دونم خوبی.
‫به‌خاطر من بخور.
‫دیگه صدای جیر جیر نمیاد.
‫یعنی تموم شد؟
‫واقعاً امیدوارم همین‌طور باشه.
‫بابا؟
‫مامان کجاست؟
‫انگ‌کویی.
‫سلام؟
‫انگ‌کویی.
‫شرمنده.
‫واقعاً شرمنده‌ام.
‫این تنها راهه.
‫عه.
‫یه لحظه.
‫آخ.
‫حالت چطوره؟
‫اینجا کجاست؟
‫بیمارستان «سنت آنتونی». ‫من دکتر برودی هستم.
‫سه روز پیش، دوتا طبیعت‌گرد ‫توی جنگل پیدات کردن.
‫کنار یه راهِ مالرو بیهوش افتاده بودی.
‫نه.
‫یادته اونجا داشتی چی‌کار می‌کردی؟
‫نه.
‫نه، نه، نه، نه.
ارائه شده توسط وبسایت سورن فیلم .:: sorenfilm.ir ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت سورن فیلم را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید @sorenfilme