‫آنچه گذشت...
‫توی جنگل، تاریکی هست؛
‫کابوس‌هایی که حتی نمی‌تونی تصورشون کنی.
‫انگ‌کویی. انگ‌کویی.
‫- نه، نه، نه، نه، نه، نه. ‫- انگ‌کویی.
‫بهم دست نزنید. بهم دست نزنید. ‫نه، نه!
‫- انگ‌کویی. ‫- دست نزنید!
‫آهای، آهای! حالت خوبه؟
‫- دیدی‌شون؟ ‫- چیو دیدم؟ کیو دیدم؟
‫الوییز گفت مامان‌مون اون شب رفت اونجا.
‫شبی که اتفاقات بد افتاد.
‫رفت ببینه بچه‌ها توی برج زندانی شدن یا نه.
‫این خیلی برات ارزش داره؟
‫- نکن. لطفاً. ‫- عه؟ ریدم دهنت!
‫اگه دوباره نزدیکِ مامانم بشی،
‫تو لامصبِ روان‌پریش رو می‌کِشم روی زمین ‫و می‌برمت توی اون جعبه.
‫از اون جونوره یه چیزی کشیدیم بیرون.
‫تنها مشکل اینه که باید ببینم چطور میشه اینو
‫وارد بدنِ یکی دیگه‌شون بکنیم،
‫بدونِ این‌که خودمون رو به کُشتن بدیم.
‫پس گلوله‌های نقره درست کنید.
‫خب، تو فکر می‌کنی اینجا ‫یه آزمایش بزرگه، مگه نه؟
‫اون‌وقت تا حالا به ذهنت خطور نکرده
‫که شاید یه عده از افرادِ اینجا، ‫توش دست داشته باشن؟
‫یعنی باید دست داشته باشن.
‫وگرنه چطور این آزمایش‌شون رو ‫درست پیش می‌برن؟
‫رندال، چه غلطی داری می‌کنی؟
‫نقشۀ جدیده.
‫الجین خواب دید که داره غرق میشه
‫و شروع کرد به بالا آوردنِ آب
‫و تو توی خوابت جیرجیرک دیدی و...
‫وقتی جعبۀ موزیکال شروع به پخش‌شدن کرد،
‫یکی‌شون پرید بیرون و دستم رو سوزوند.
‫الان واقعاً داری میگی خواب‌های کیری‌مون هم
‫می‌تونن بهمون آسیب بزنن؟
‫صدا رو می‌شنوید؟
‫کمکم کنید!
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم. ‫به کمک نیاز دارم!
ارائه شده توسط وبسایت سورن فیلم .:: sorenfilm.ir ::.
‫اون گفت...
‫گفت می‌خواد یه چُرت بزنه.
‫من طبقۀ پایین بودم.
‫و صدای جیغش رو شنیدم.
‫اومد داخل و دیدم...
‫شروع کردم به تکون‌دادنش و...
‫سعی کردم بیدارش کنم ولی بیدار نشد.
‫توی خواب داشت صحبت می‌کرد،
‫یه چیزی رو بارها و بارها تکرار می‌کرد.
‫بعدش هم که...
‫یه چیزی در درونش شکست،
‫و بدنش و صورتش...
‫وای خدا. عجب!
‫چی می‌گفت؟
‫چی؟
‫گفتی داشت حرف می‌زد. ‫چی می‌گفت؟
‫نمی... نمی‌دونم.
‫ببین، ببین، رجی.
‫نمی‌تونم. نه.
‫رجی، رجی، هِی، گوش کن، رجی.
‫لازمه...
‫لازمه بهم بگی چی گفت.
‫گفت... آممم...
‫«لمس می‌کنن، می‌شکنن...
‫می‌دزدن...»
‫«اینجا هیچ‌کس آزاد نیست.»
‫بعدش هم...
‫صورتش همین‌جوری...
‫یعنی هنوز خواب بود؟
‫مطمئنی خواب بوده؟
‫آره، مطمئنم بابا!
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫باشه. ‫خیلی‌خب.
‫باید...
‫آره. آممم... خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫نه.
‫همه چی روبه‌راهه؟
‫آره، مرد کوچولو. ‫همه چی عالیه.
‫ببین، یه لطفی در حقم بکن.
‫میشه لطفاً بری خونه؟ خب؟
‫اشکالی نداره خواهرت یه کم همینجا بمونه؟
‫ممنون، رفیق.
‫آره.
‫برو خونه. ‫منم الان پشت سرت میام.
‫باشه.
‫بیا.
‫می‌ریم.
‫بیا کمکم کن شام درست کنم.
‫باشه.
‫کِنی.
‫ببین، باید...
‫باید به تک‌تک خونه‌ها سر بزنیم ‫و به مردم خبر بدیم.
‫خب؟ ۳۰ دقیقه از روشناییِ روز باقی مونده.
‫تو و جولی به مردم توی شهر بگید.
‫من میرم به مردم خونۀ گروهی میگم.
‫رجی هم با من میاد.
‫نباید هیچ‌کس رو تنها بذاریم.
‫سارا چی؟
‫بوید، چه خبره؟
‫اونجا چه اتفاقی افتاد؟
‫یه چیزی پائولا رو کُشته.
‫ولی هنوز هوا تاریک نشده. ‫نمی‌فهمم.
‫الان یه چیز دیگه اومده. ‫یه چیز جدید.
‫امشب برای هیچ‌کس امن نیست که بخوابه.
‫خب؟
‫بابام...
‫توی کاروانه. ‫(ماشینِ کاروان یا آر.وی)
‫باشه.
‫رندال، چه غلطی داری می‌کنی؟
‫نقشۀ جدیده.
‫مثل سگ می‌کُشمت.
‫جدی؟
‫چی‌کار... چی‌کار می‌کنی؟
‫دانا، واقعاً شرمنده‌ام.
‫ازش عذرخواهی نکن. ‫حق با ما بود.
‫اون بخشی از این ماجراست.
‫بخشی از چه ماجرایی؟
‫دمِ درمانگاه دیدمت.
‫آره، درسته. تعقیبت کردم.
‫داشتن یکی از هیولاهاشون رو ‫از درمانگاه می‌بردن بیرون.
‫حالا چی هستن؟ یه جور رُبات پویانما؟
‫یه مدل خراب توشون بود؟ هان؟
‫اون یه جسد بود، لاشیِ کودن.
‫حتماً!
‫بوید یکی‌شون رو کُشت.
‫چی؟
‫یکی از هیولاها رو کُشت.
‫پس حالا می‌تونن بمیرن؟
‫خنده‌داره که به محض این‌که یه نفر ‫متوجه کسشرهاتون شده...
‫قوانین چقدر یهویی تغییر کردن.
‫گرفتی ما رو؟
‫فکر می‌کردم مشتاق‌تر باشی.
‫این ایدۀ تو بود.
‫نه. این؟!
‫این کار آخرتِ دیوونگیه.
‫این جزو نقشه نبود.
‫اون بخشی از دلایلیه که هنوز اینجاییم.
‫کُس عمه‌اش!
‫این کار رو نمی‌کنیم.
‫می‌دونی کم‌کم داره چی به ذهنم می‌رسه، جیم؟
‫که شاید این اراجیف رو توی ذهن من فرو کردی
‫تا ببینی چی‌کار می‌کنم.
‫از کجا بدونم تو هم بخشی از این ماجرا نیستی؟
‫چون خونه‌ام ریخت روی سرم.
‫چه مرگته آخه؟
‫بیا. این یکی.
‫لاشی!
‫جیم؟
‫می‌خوای دعوا کنی، جیم؟
‫چاقوی تخمی رو بنداز!
‫بهم شلیک می‌کنی؟
‫باشه.
‫حالا برو اونجا وایستا.
‫حالت خوبه، جیم؟
‫آره. واقعاً شرمنده‌ام.
‫قرار نبود این‌طور بشه.
‫بازش کن.
‫منو از این درختِ کیری باز کنید.
‫حدود پنج دقیقه وقت داریم
‫تا سوار اون وَن بشیم و برگردیم تو شهر.
‫کلیدش دستِ کیه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- جیم؟
‫منظورت این کلیدهاست؟
‫هِی، نکن!
‫کیر توش.
‫عقل وامونده‌ات رو از دست دادی؟
‫به گمونم مجبوریم شب رو بمونیم
‫و ببینیم چی میشه، نه؟
‫♪ وقتی یه پسر بچه بودم ♪
‫♪ از بابام پرسیدم ♪
‫♪ در آینده چی میشم؟ ♪
‫♪ خوشتیپ میشم؟ ♪
‫♪ پولدار میشم؟ ♪
‫♪ جوابی که بهم داد این بود: ♪
‫♪ هرچه باداباد ♪
‫♪ هر چی که قراره بشه میشه ♪
‫♪ آینده برای ما قابل رؤیت نیست ♪
‫♪ هرچه باداباد ♪
‫♪ هر چی بشه میشه ♪
‫♪ الان خودم بچه دارم ♪
‫♪ از باباشون می‌پرسن ♪
‫♪ در آینده چی میشن ♪
‫♪ «خوشگل میشم؟» ♪
‫♪ «پولدار میشم؟» ♪
‫♪ من با نرمی و ملایمت بهشون میگم: ♪
‫♪ هر چه باداباد ♪
‫♪ هر چی که قراره بشه میشه ♪
‫♪ آینده برای ما قابل رؤیت نیست ♪
‫♪ هر چه باداباد ♪
‫♪ هر چی بشه میشه ♪
‫♪ هر چه باداباد ♪
‫⚡️ ترجمه از محمد سید ⚡️ ‫Telegram: @GoodBadUgly
‫جولی، برگرد داخل، عزیزم.
‫نباید می‌ذاشتم بره.
‫باید جلوش رو می‌گرفتم.
‫- مشکلی براش پیش نمیاد. ‫- آهای.
‫اینجا چه خبره؟
‫ویکتور میگه نباید بخوابیم.
‫جولی، بیا داخل، عزیزم. ‫یالا.
‫نمیشه همین‌جوری اون بیرون ولش کنیم.
‫نمیشه بریم دنبالش؟
‫نه، نه،
‫مامان راست میگه.
‫مشکلی برای بابا پیش نمیاد.
‫فقط...
‫- باید داخل بمونیم. ‫- آره.
‫می‌خوام برم بابا رو بیارم.
‫هِی...
‫بوید نمی‌ذاره هیچ بلایی سرِ پدرت بیفته.
‫بهترین کاری که می‌تونیم برای بابا بکنیم...
‫اینه که یه جای امن باشیم.
‫ممنون که داری این کار رو می‌کنی.
‫می‌دونم دلت نمی‌خواد اینجا باشی.
‫این کار رو برای تو نمی‌کنم.
‫دیگه اوضاع اینجا حسِ متفاوتی داره.
‫حس می‌کنم یه جای کار می‌لنگه.
‫توی جنگل هم همین حس رو داشتم.
‫بوید بهت گفت اونجا دقیقاً چی شد؟
‫هر چی می‌رفتیم جلوتر، بیشتر حس می‌کردیم...
‫بوید گفت انگار این مکان ‫داره از دردمون تغذیه می‌کنه.
‫ولی اگه فراتر از این کار رو بکنه چی؟
‫منظورت چیه؟
‫نیتن همیشه از جیرجیرک‌ها وحشت می‌کرد.
‫بچه که بودیم، ناپدری‌مون می‌بردمون...
‫اردوهای چادرزنیِ یک هفته‌ای.
‫و کل شب...
‫جیرجیرک‌ها بیرونِ چادرمون جیرجیر می‌کردن.
‫نیتن تا خودِ صبح گریه می‌کرد.
‫فکر می‌کرد اونا هیولان.
‫شاید آدمایی که اینجا مُردن...
‫شاید ترس‌هاشون بخشی از جنگل شده باشه.
‫شاید اون واقعاً کابوس نیتن باشه ‫که الان اون بیرونه.
‫[مسافرخانه]
‫اون اینجاست.
‫بگو چی شده دیگه.
‫خب... رفت بخوابه و...
‫یه چیزی...
‫بدنش رو شکست.
‫دانا کجاست؟
‫روالش اینه که با دانا صحبت کنم.
‫دانا در حال حاضر اینجا نیست.
‫چند ساعت پیش از درمانگاه رفت.
‫نگفت داره کجا میره؟
‫چرا، گفت داره میاد اینجا.
‫همه‌مون مثل سگ می‌میریم.
‫نه، هِی، رجی، منو ببین. گوش کن.
‫باید بهم بگی بوید دقیقاً چی گفت.
‫نباید بخوابیم.
‫هیچ‌کس نخوابه.
‫باشه. باشه، عالیه.
‫پس روی همین تمرکز می‌کنیم. باشه؟
‫دانا هر جا که هست،
‫با بوید سر از این قضیه در میارن.
‫پس نظرتون چیه که الان فقط...
‫روی انجام‌دادنِ وظیفۀ خودمون تمرکز کنیم؟ خب؟
‫چطوره من و تو ‫بریم یه دست لباس تمیز برات پیدا کنیم؟
‫هر کسی یه هم‌گروهی پیدا کنه. ‫حواس‌تون باشه کسی خوابش نبره.
‫- باشه؟ ‫- خب، تا کِی؟
‫وقتی فهمیدیم چی به چیه بهتون می‌گیم. خب؟
‫اوهوم.
‫الجین، یه هم‌گروهی پیدا کن.
‫زود باشید بچه‌ها. بجنبید.
‫شماها مشکلی ندارید؟
‫احیاناً اتاقی نیست که بتونیم ازش استفاده کنیم؟
‫- چرا. چرا. ‫- ممنون.
‫- بیاید. ‫- پاشو.
‫- خوبی؟ ‫- می‌بریمت طبقۀ بالا.
‫منظورت چیه که...
‫نباید بخوابیم؟
‫جیم، فکر می‌کنی من چرا اومدم بیرون؟
‫دخترت حسابی ترسیده.
‫اونو بذار اونجا دیگه.
‫لطفاً.
‫ناموساً شوخی‌ات گرفته؟
‫تکلیف خودتو مشخص کن، جیم.
‫واقعاً نمی‌فهمی قضیه چیه؟
‫- الان نه. ‫- اومدیم اینجا...
‫و افسارشون رو گرفته بودیم دست‌مون،
‫اون‌وقت کلانترِ همیشه حاضر در صحنه،
‫با یه داستان جدید اومد...
‫ و تو خیلی راحت قبول کردی.
‫بی‌خود نیست که خانواده‌ات انقدر داغونن.
‫- حرومزا... ‫- هِی، هِی، هِی!
‫- چیه؟ ‫- جیم!
‫هِی، هِی، هِی، چه غلطی...
‫لعنتی!
‫صبر کن، صبر کن. ‫حالا وایستا. آره، آره.
‫فقط یکبار اینو میگم، خب؟
‫هر فکرِ احمقانه‌ای که توی اون کلۀ پوکت...
‫پردازشش می‌کنی، ‫آخرش به کُشتن میده‌ات.
‫یا بدتر از اون، ‫یکی از ماها رو به کُشتن میده.
‫منم که برنامه ندارم امشب اینجا بمیرم.
‫خفه‌خون بگیر و بشین.
‫بله قربان.
‫حالا تو...
‫بعد از تمام مصیبت‌هایی که اینجا کشیدی،
‫فکر می‌کنی این یه بازیِ کوفتیه؟
‫- داشتم سعی می‌کردم که... ‫- اَه!
‫قرار نبود این‌طور بشه.
‫یه خوک رو رسوندی به یه گِل...
‫و بعدش تعجب کردی گَندِکاری کرده؟
‫هِی، ریدم دهنت.
‫برین دهن خودت.
‫باید برگردم پیش خانواده‌ام.
‫جیم...
‫این وَن‌های قدیمی...
‫یه سیستم احتراق خیلی ابتدایی دارن.
‫حتی بدون کلید هم فکر کنم احتمالاً بتونم...
‫نمی‌خوام یه نفر دیگه رو
‫سرِ «احتمالاً» از دست بدم. فهمیدی؟
‫الان به زور داریم زنده می‌مونیم.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫آهای! گفتم بشین.
‫نمی‌خوام تا صبح به این مزخرفات گوش کنم. خب؟
‫بگیر بشین.
‫خیلی‌خب. نمی‌دونم قضیه‌ات چیه.
‫این‌که توی این قضیه دست داری
‫یا این‌که احمق‌تر از اونی هستی که...
‫من همسرم رو اینجا از دست دادم.
‫دوستم توی بغلم از شدت خونریزی مُرد،
‫اون‌وقت هنوز فکر می‌کنی دارم دروغ میگم؟
‫مدرک می‌خوای؟
‫نظرت چیه تنِ لشت رو ‫به یکی از اون درخت‌های بیرون ببندم
‫تا خودت از نزدیک مطلع بشی؟
‫توی این اتاق سکسِ چندش‌آور؟
‫شب اول برای بعضی‌ها سخته.
‫ممکنه کارهای غیرقابل پیش‌بینی بکنن.
‫میرم یه سری وسایل بیارم، خب؟
‫در حد یه دقیقه، مشکلی نداری تنهات بذارم؟
‫کمکم می‌کنی؟
‫آره.
‫انگار خیلی داره اذیت میشه.
‫آره. امشب سخت‌ترین شبش میشه.
‫یه قابلمه، یه حوله...
‫و احتمالاً چند تا ملافۀ اضافه می‌خوام.
‫باشه، باشه حتماً.
‫خیلی‌خب، ببین.
‫نمی‌دونم چطور اینو بپرسم
‫ولی این قضیۀ نخوابیدن...
‫موضوعیه که باید نگرانش باشیم؟
‫مثلاً بچه‌مون رو میگم.
‫آخه توی شکم مادرشون می‌خوابن دیگه؟ نه؟
‫خب، اگه بزرگ‌تر بود، آره خب، شاید.
‫ولی الان شش هفته‌شه، ‫در بیشترین حالت هفت هفته‌شه.
‫خیلی‌خب.
‫از بین تمام چیزایی که امشب باید نگران‌شون باشی،
‫بهت قول میدم این یکی از اون چیزا نیست.
‫آره خب.
‫ولی آخه عجیبه.
‫می‌دونی، انگار...
‫ماجرا اینه که یه آدم...
‫داره داخل بدنِ نامزدم رشد می‌کنه،
‫و اگه هر جای دیگۀ دنیا بودیم
‫اینو عالی می‌دونستم.
‫می‌دونی؟ سر از پا نمی‌شناختم. ‫الان هم همین‌طورم.
‫ولی اینجا، می‌دونی، آخه...
‫مدام انتظار اینو دارم که هر لحظه،
‫شکمش رو پاره کنه و با...
‫دندون‌های نیش و پنجه بیاد بیرون.
‫اگه این حرفم آروم‌ترت می‌کنه، ‫باید بگم...
‫حاملگی هر جا هم که باشی عجیب و غریبه.
‫قشنگه ولی خیلی عجیب و غریبه.
‫چون هر روز می‌بینیمش برامون عادی شده.
‫مثل توپ آتشینِ جادویی می‌مونه. ‫(خورشید)
‫چی؟
‫یه مبحثیه از دانشکدۀ پزشکی.
‫کل دنیا،
‫حتی بخش‌هایی که فکر می‌کنیم درک‌شون می‌کنیم،
‫در واقع معماهای بزرگی هستن،
‫و ما توی فضا شناوریم و دورِ یه...
‫توپ غول‌پیکرِ آتشینِ جادویی ‫که میلیون‌ها کیلومتر اون‌طرف‌تر
‫گرم‌مون نگه می‌داره، می‌چرخیم.
‫واقعاً باورنکردنیه.
‫فقط بهش عادت کردیم. همین.
‫حاملگی عجیب و غریبه.
‫باورم نمیشه یه خواهر داشته.
‫چطور... ‫چطور آدم می‌تونه همچین چیزی رو فراموش کنه؟
‫نمی‌دونم، ولی کاش بودی و...
‫وقتی صندوق عقب رو باز کردیم می‌دیدیش.
‫خیلی ناراحت بود.
‫بیا. اینو ببین.
‫- اینو می‌بینی؟ ‫- آره.
‫حالا رنگ یونیفرم‌هاشون رو می‌بینی؟
‫اینا سربازهای جنگ داخلی‌ان.
‫چرا یه دختر کوچولو باید نقاشیِ...
‫صبر کن. نه، نه، نه.
‫نقاشی‌ها برگرفته از داستان‌هایی هستن
‫که مادر ویکتور براش می‌گفته.
‫باشه ولی چرا من دارم توهمِ...
‫داستان‌هایی رو می‌زنم ‫که یه زنِ مُرده، چهل سال پیش تعریف کرده؟
‫می‌خوای یه چیز خیلی عجیب ببینی؟
‫اینو ببین.
‫خب، ویکتور گفت مادرش...
‫می‌خواسته بچه‌هایی که ‫توی برج حبس شده بودن رو نجات بده،
‫و این تنها راهی بوده ‫که همه رو ببره خونه.
‫از وقتی اومدم توی این شهر، ‫خواب‌هایی می‌بینم...
‫که توشون از پله‌های برجی میرم بالا ‫که دقیقاً مثل اینه.
‫کل این مدت...
‫فکر می‌کردم بچه‌ها می‌خوان منو بترسونن، ولی...
‫شاید دارن ازم تقاضای کمک می‌کنن.
‫خیلی‌خب. همه بیاید.
‫بشینید.
‫آهای، ایتن.
‫از پنجره فاصله بگیر.
‫می‌خوایم چی‌کار کنیم؟
‫بازی می‌کنیم. ‫حال‌مون بهتر میشه.
‫آره. آخه نباید بخوابیم.
‫پس بهتره یه کم خوش بگذرونیم.
‫مگه نه؟
‫بابام می‌میره؟
‫چی؟ نه.
‫نه، بابا مشکلی براش پیش نمیاد.
‫ما می‌میریم؟
‫نه. ‫هیچ‌کس نمی‌میره.
‫ویکتور که بچه بود، همه مُردن.
‫اونم هم‌زمان.
‫دیگه اتفاقی مثل اون نمی‌افته.
‫از کجا می‌دونی؟
‫ببین، می‌دونم شرایط الان خیلی ترسناکه...
‫ولی یادته کرامنکل وقتی می‌ترسید
‫چی‌کار می‌کرد؟
‫- می‌گفت... ‫- اهمیتی نداره.
‫اون که واقعی نیست.
‫اهمیتی نداره چی‌کار می‌کرده.
‫صرفاً یه داستان احمقانه‌ست.
‫مامانم قبلنا می‌گفت؛
‫هر چیزی یه داستانه...
‫و ماییم که تصمیم می‌گیریم چطور تموم بشه.
‫داستانِ خودش چی؟
‫همون‌طور که می‌خواست تموم شد؟
‫ایتن!
‫پسر...
‫مؤدب باش.
‫نمی‌خوام بازی کنم.
‫واقعاً شرمنده‌ام.
‫خب، اون چیزی که توی خونت بود ‫که اون جونوره رو کُشت،
‫- خونِ اون جونوره... ‫- زردآب.
‫چی؟
‫اسمش...
‫ولش کن.
‫مسئله اینه که اگه جواب بده،
‫همه‌مون پیاده برمی‌گردیم شهر.
‫اگه جواب نده چی؟
‫تو چرا برات مهمه؟ هان؟
‫هیچ‌کدوم از اینا واقعی نیستن، نه؟
‫چرا نمی‌ذاری اون این کار رو بکنه؟
‫چی؟
‫نمی‌ترسه بره بیرون.
‫پس تفنگت رو بهش بده.
‫ببین اگه تیرهای هیولاکُش ‫واقعاً جواب میدن یا نه.
‫این‌جوری در هر صورت ‫از شرّ مشکل خلاص می‌شیم.
‫ولی تصمیمت رو بگیر. ‫دارن میان.
‫چندتا هستن؟
‫- یه چندتایی‌شون رو می‌بینم. ‫- نزدیکن؟
‫دارن خیلی نزدیک‌تر میشن.
‫خیلی‌خب.
‫وقت نمایشه.
‫آهای، صبر کن.
‫نگو که واقعاً می‌خوای بذاری اون انجامش بده.
‫آقاپسرمون دیگه بزرگ شده. ‫می‌تونه انتخاب کنه.
‫اینجا هم هستن.
‫بوید؟
‫همین الان تصمیم بگیر.
‫میری یا نه؟
‫خیلی‌خب.
‫اگه یه موقع دو دل شدی،
‫سریع تنِ لشت رو برگردون اینجا.
‫این چه کوفتیه؟
‫وایستا. چی شد؟
‫وایستادن.
‫اینجا هم وایستادن.
‫- چی؟ ‫- یه جای کار می‌لنگه.
‫الکی این کار رو نمی‌کنن.
‫چی‌کار؟
‫همین‌جوری الکی واینمیستن.
‫ای خدا! شماها واقعاً دیوونه‌اید.
‫ببینم، شما...
‫شما...
‫چی...
‫بهم نزدیک نشو لعنتی!
‫نه. مریل! نه، نه، نه. ‫چی‌کار می‌کنی؟
‫- باید از اینجا بریم بیرون! ‫- وایستا، وایستا.
‫- باید همین الان بریم. ‫- وایستا، وایستا، وایستا.
‫نه، متوجه نیستی! ‫یه چیزی اینجاست.
‫- یه چیزی توی اتاقه. ‫- فقط منم و تو. خب؟
‫- نه، نه. ‫- هیچی اینجا نیست.
‫یه چیز بود...
‫خودت گفتی اولین باری که داشتی ترک می‌کردی،
‫توهم می‌زدی و یه سری چیزا می‌دیدی.
‫نه، اون یارو که طبقۀ پایین بود گفت...
‫گفت نباید بخوابیم. همین!
‫می‌دونیم هیولاهای اینجا چه شکلی‌ان
‫و همه‌شون بیرونن.
‫تا وقتی اینجایی و بیداری،
‫در امانی. خب؟ ‫حالا بشین.
‫- بهم دست نزن. ‫- مری.
‫- دستای لامصبت رو بهم نزن. ‫- مری. باشه. شرمنده.
‫شرمنده‌ای؟
‫آره. همه‌ش تقصیر توئه.
‫لامصب... گم و گور شدی.
‫نمی‌تونستم لب به غذا بزنم.
‫خواب به چشمام نمی‌اومد.
‫آخه...
‫تو این بلا رو سرم آوردی!
‫کثافتِ...
‫من...
‫شرمنده.
‫- نمی‌خواستم... شرمنده. ‫- چیزی نیست. حالم خوبه.
‫- چیزی‌مون نشده. ‫- نه.
‫نه، چیزی‌مون شده!
‫خوب نیستیم!
‫فقط... ‫لعنتی!
‫نمی‌خوام این‌جوری باشم.
‫- نمی‌خوام این‌جوری باشم. ‫- ببین...
‫بیا بغلم. ‫هِی...
‫من همینجام. خب؟
‫شرمنده.
‫داری عالی پیش میری. خب؟
‫بیا.
‫بهتره اینا رو دستم کنیم.
‫فکر نکنم مجبور باشی این کار رو بکنی.
‫چرا مجبورم.
‫به گمونم من اهل اونجا باشم.
‫تو اهل کجایی؟
‫مامانت یه بار بهم گفت چقدر شکرگزار بوده
‫که همه‌تون با همید، وقتی که...
‫شرمنده.
‫شرمنده. نباید این حرف رو می‌زدم.
‫من...
‫هیچ‌وقت فرصت نشد که بگم...
‫فقط می‌خوام بدونی که شرمنده‌ام.
‫و می‌دونم...
‫می‌دونم هیچ ارزشی نداره
‫ولی اگه می‌تونستم برگردم به عقب ‫و اتفاقی که افتاد رو عوض کنم، می‌کردم.
‫بس کن.
‫می‌دونم...
‫که برات دردناکه
‫که هر روز منو می‌بینی.
‫برای تو.
‫برای مامانت.
‫به بوید گفتم می‌خوام دوباره برگردم توی جنگل.
‫این‌جوری شاید هنوز بتونم کمک کنم
‫و دیگه مجبور نیستید...
‫برام مهم نیست.
‫خب؟ برام... برام مهم نیست.
‫به تخممه که چی می‌خوای و چه حسی داری.
‫حق نداری اینجا برای خودت...
‫ننه‌من‌غریبم‌بازی در بیاری.
‫چون یه قاتلی.
‫یه قاتلی و به محض این‌که بوید فهمید ‫چی‌کار کردی...
‫باید می‌رفتی توی جعبه.
‫می‌دونم چی‌کار کردم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم...
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم درستش کنم.
‫زندگی مردم رو خراب کردم.
‫- کاری که باهات کردم... ‫- آره.
‫- آره درسته. ‫- کاری که با مامانت کردم...
‫شماها برام مثل خانواده بودین
‫- و بابات... ‫- خفه‌خون بگیر.
‫خفه‌خون بگیر.
‫حرف از بابام نزن، لعنتی!
‫نه.
‫- جانم؟ ‫- گفتم نه.
‫این‌جوری نبود که من این چیزا رو بخوام.
‫فکر کردی تو تنها کسی هستی ‫که یه چیزی رو از دست داده؟
‫من همه چیزم رو از دست دادم.
‫هر چی بودم...
‫و هر چی که می‌تونستم باشم، از بین رفته.
‫این شهر، تنها شخصیتی که ‫می‌تونستم داشته باشم رو نابود کرد
‫و دیگه خسته شدم.
‫خسته شدم از بس ترسیدم،
‫خسته شدم از این‌که شرمسار بودم.
‫دیگه نمی‌خوام اینجا باشم.
‫دیگه... دیگه نمی‌خوام هیولای تو باشم.
‫فقط دلم می‌خواد همه چی تموم بشه.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، می‌خوای بری؟
‫بوید یه تفنگ زاپاس ‫توی کِشوی بالا سمت چپ نگه می‌داره.
‫هر گوهی می‌خوای بخور.
‫بیدار شید! بیدار شید!
‫نباید بگیرید بخوابید.
‫می‌فهمید چی میگم؟
‫گوش می‌دین؟
‫طلسم ازتون محافظت نمی‌کنه.
‫هیچ جا در امان نیستید.
‫رجی، بس کن. ‫داری ملت رو می‌ترسونی.
‫بایدم بترسن.
‫ندیدی که.
‫متوجه نیستی چی شد.
‫یه لحظه صبر کن.
‫- عه، عه. ‫- خوبی؟
‫- هِی! ولم کن. ‫- آروم باش.
‫- ولم کن. بذار برم. ‫- رجی. منو ببین. بس کن.
‫- نفس عمیق بکش، نفس عمیق بکش. ‫- اون...
‫- اون نسبتش با من... ‫- چیزی نیست.
‫می‌دونم. چیزی نیست.
‫می‌میریم.
‫امشب، فردا!
‫- تک‌تک‌تون مثل سگ می‌میرید. ‫- ببرش طبقۀ بالا.
‫- از اینجا ببرش. همین الان! ‫- ببرش طبقۀ بالا.
‫برو!
‫- آروم باش. ‫- متوجه نیستید.
‫- بس کن! ‫- چیزی نیست.
‫ولم کن. خواهش می‌کنم.
‫بس کن!
‫این‌که درب و داغونه.
‫چطور روشنه؟
‫منتظر چی هستن؟
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- باید برم بیرون
‫- و اینا رو تست کنم. ‫- نه، بوید.
‫- نباید بری. ‫- گوش کن چی میگم.
‫قبلاً هم صدای این موسیقی رو شنیدم، دانا
‫و هر بار پخش میشه، ‫پشت سرش اتفاقات بدی می‌افتن.
‫ما از اینجا بزنیم به چاک، خب؟
‫خیلی‌خب، فقط...
‫باید...
‫گوه توش.
‫- خدایا! این چه کوفتیه؟ ‫- این دیگه چیه؟
‫گندش بزنن!
‫امکان نداره. ‫زیرِ اینجا فضای خالی نیست.
‫جیم، جیم.
‫- هِی، بیا اینجا. بیا. بیا. ‫- چیه؟ چیه؟ چیه؟
‫بیا اینجا.
‫- بیا. بیا اینجا. ‫- چیه؟
‫هیس!
‫هر اتفاقی افتاد، آماده باش فرار کنی. خب؟
‫کیر توش.
‫کیر توش. کیر توش.
‫کیر توش.
‫- آهای، آهای! ‫- آهای!
‫دانا، برو کنار. برو کنار.
‫خیلی‌خب، دانا.
‫اگه می‌خوای دوباره خانواده‌ات رو ببینی
‫ونِ لامصب رو راه بنداز.
‫- حله حله. ‫- خب؟
‫برید، برید!
‫بوید؟
‫بوید.
‫برگرد پیشم.
‫بوید، زود باش!
‫بریم. برو!
‫یا خدا.
‫این چه عنیه؟
‫کمکم کنید! کمکم کنید!
‫اونو بذار کنار.
‫چرا؟
‫همه همینو می‌خوان...
‫مگه نه؟
‫تو بودی که گفتی جام توی جعبه‌ست.
‫این فرق داره.
‫چطور؟
‫تفنگ وامونده رو بذار کنار.
‫اگه می‌رفتم توی جعبه...
‫دیگه از شرّم خلاص می‌شدین.
‫اگه بمیرم هم...
‫تو منو نکُشتی.
‫این شهر منو کُشته.
‫نمی‌خوام بیشتر از این برات مصیبت درست کنم.
‫پس، وانمود می‌کنیم که الان توی جعبه‌ایم.
‫و می‌ذاریم این شهر تصمیم بگیره.
‫چی برای خودت زِرت و پرت می‌کنی؟
‫چند تا تیر باید بذاریم؟
‫یکی؟
‫سارا...
‫دوتا؟
‫هِی... باشه.
‫- خیلی‌خب. تمومش کن. ‫- خیلی‌خب.
‫- فقط دوتا. ‫- ببین، کافیه.
‫خیلی‌خب. ببین، ببین، ببین.
‫نه.
‫حق نداری تصمیم بگیری.
‫سارا، چیزی نیست.
‫آهای سارا، بس کن!
‫آهای!
‫آخه چه مرگته؟
‫آره، اینجا باید بکِشی.
‫- خیلی‌خب. ‫- البته مشخص هم هست،
‫چون سفت میشن.
‫- محکم میشن، نه؟ ‫- اوهوم.
‫پس می‌گیریش...
‫- عه. ‫- می‌بینید؟ همین‌جوری.
‫آهان.
‫شماها در چه حالی هستید؟
‫داره قلاب‌بافی یادم میده.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- خوبه. آماده‌ای؟ ‫- اوهوم.
‫داری عالی پیش میری، می‌دونستی؟
‫این‌طور که امشب همه چی رو مدیریت کردی.
‫نشون میده مامان عالی‌ای میشی.
‫حامله‌ای؟
‫آممم...
‫آره.
‫- از کجا فهمیدین؟ ‫- عزیزم.
‫من چهار تا بچه و هفت تا نوه داشتم.
‫مادر حامله رو از دو کیلومتری تشخیص میدم.
‫هِی...
‫ببینم، چی شده؟
‫همین الان خوابم رو یادم اومد.
‫دانا برگشته.
‫- بس کن. ‫- حالتو بهتر می‌کنه.
‫تشنه‌مه.
‫میرم آبمیوه برات بیارم، خب؟
‫نرو.
‫الان برمی‌گردم، خب؟
‫نه.
‫نه، نه، نه، نه.
‫نه، نه، نه!
‫- مریل! ‫- بپرون‌شون.
‫ریختن روی سر و کولم. ‫همه جا هستن.
‫- کمک کن! نمی‌تونم. ‫- هیچی روت نیست.
‫چیزی نمی‌بینم.
‫نفس عمیق بکش، عزیزم. ‫نفس عمیق بکش، عزیزم.
‫عزیزم، نفس عمیق بکش. ‫نفس عمیق بکش.
‫می‌دونم، دوستان. ‫ببینید، درک می‌کنم. من...
‫تا کِی باید بیدار بمونیم؟
‫- اگه می‌دونستم... ‫- چرا داره این اتفاق می‌افته؟
‫همه خونسردی‌شون رو حفظ کنن، باشه؟
‫خونسرد باشید.
‫می‌دونیم ترسیدین،
‫و داریم سعی می‌کنیم سر از این قضیه در بیاریم،
‫ولی بهترین کاری که الان می‌تونید بکنید،
‫اینه که منتظر بمونید ‫و کاری که بوید میگه رو بکنید.
‫از سر راهم برو کنار. خب؟
‫- عجب! ‫- جیم؟
‫- باید برگردم پیش خانواده‌ام. ‫- گوش کن چی میگم.
‫هر بار اون در باز میشه، ‫جونِ همۀ کسایی که اینجان به خطر می‌افته.
‫کِی شده که ما توی خطر نیفتاده باشیم؟
‫آخه...
‫هِی! بس کن.
‫- بس کن. ‫- این بالا کمک لازم دارم.
‫لامصب! اون درِ لامصب بسته می‌مونه. ‫عجبا!
‫- مری! ‫- آروم باشید.
‫عجب!
‫اون هیچ قبرستونی نمی‌ره. ‫برگردید. بیاید.
‫- باید یه فکری برای این قضیه بکنیم. ‫- خیلی‌خب.
‫مری. هِی، هِی، هِی.
‫هِی، عزیزم.
‫مریل. مریل!
‫- مریل. مریل. ‫- ببینم، چی شد؟
‫فقط یه ثانیه رفتم بیرون.
‫مردمک‌های چشمش چرا این‌جوری شدن؟
‫ببین.
‫مریل؟
‫بوید، اینجا چه خبره؟
‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫- یه کاری بکن.
‫یه بکاری بکن، بوید. ‫یه کاری بکن.
‫بوید، یه کاری بکن.
‫نه. دنبالم بیا. کریستی...
‫نه، نه، نه، نه، رفیق، رفیق.
‫منو ببین. ‫هِی، هِی، منو ببین.
‫منو ببین. منو ببین.
‫اون الان نامزدش رو لازم نداره.
‫یه دکتر لازم داره. خب؟
‫پس، آروم باش و کارِت رو انجام بده. باشه؟
‫چطور؟ هیچ کارِ پزشکی‌ای نمی‌تونم ‫برای همچین چیزی بکنم.
‫نمی‌دونم چطور کمکش کنم.
‫می‌فهمم.
‫نمی‌دونم چطور کمکش کنم.
‫می‌تونی کمکش کنی.
‫برید گُم شید، لطفاً!
‫از اینجا متفرق شید، لطفاً.
‫گورتون رو گُم کنید.
‫برید. تنهاشون بذارید.
‫گوش کن چی میگم. ببین، ببین،
‫با قطع امید نکردن، کمکش کن.
‫می‌فهمی؟ ‫اون هنوز داره نفس می‌کشه.
‫هنوز اینجاست.
‫- باید خونسرد باشی، ‫- بابا!
‫خودتو جمع‌وجور کنی و امید داشته باشی.
‫- بابا؟ ‫- الان نه.
‫ببین، به نظرم لازمه اینو بشنوی.
‫هِی...
‫اینو بسپرید به من. برید.
‫نباید قطع امید کنی.
‫کل این مدت حس می‌کردم که یه چیزی بوده که...
‫مثلاً یه دلیلی وجود داشته ‫که اون خوابه رو توی اتوبوس دیدم.
‫که انگار یه چیزی بوده که باید یادم می‌مونده.
‫نمی‌دونم والا، ولی وقتی فاطمه گفت حامله‌ست،
‫- همه چی... ‫- عه.
‫خیلی‌خب.
‫ببخشید.
‫نه، نه، اشکالی نداره.
‫قضیۀ خوابه رو بگو.
‫خوابه رو بگو.
‫یه پسربچه بود...
‫که لباس‌هاش سفید بود و...
‫و بارها و بارها یه عبارت رو تکرار می‌کرد.
‫♪ اونا میان. برای سه نفر میان ♪
‫♪ مگر این‌که ملودی رو قطع کنید ♪
‫وایستا ببینم. این آواز رو بلدم.
‫یه شعر کودکانۀ قدیمی‌ـه.
‫مامان‌بزرگم برام می‌خوندش.
‫«اونا میان...» نه.
‫♪ لمس می‌کنن، می‌شکنن، می‌دزدن ♪
‫♪ اینجا هیچ‌کس آزاد نیست. ♪
‫♪ اونا میان ♪
‫♪ برای سه نفر میان ♪
‫♪ مگر این‌که ملودی رو قطع کنید ♪
‫متوجهی چیزی که میگی...
‫کاملاً احمقانه و دری‌وری‌ـه؟
‫خب، خودت بودی که می‌گفتی
‫همه چی به هم ربط داره.
‫این... ‫این یه ارتباطی داره.
‫اگه حق با مامان ویکتور باشه چی؟
‫اگه نجاتِ اون بچه‌ها، ‫راه برگشتنِ ما به خونه باشه؟
‫نه! نه، نه، نه!
‫خواهش می‌کنم از روم بپرونیدشون.
‫- مامان! ‫- نه، نه، نه.
‫جولی! جولی، صبر کن. ‫وایستا!
‫جولی، نه. ‫جولی، بس کن.
‫- وای خدا. ‫- جولی!
‫- چی شده؟
‫- مامان! ‫- جولی، حرف بزن عزیزم.
‫- جولی خواهش می‌کنم. ‫- از روم بپرونیدشون.
‫نمی‌تونم! نمی‌تونم.
‫جولی! جولی.
ارائه شده توسط وبسایت سورن فیلم .:: sorenfilm.ir ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت سورن فیلم را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید @sorenfilme