‫«زیرنویس اختصاصی فیلیمو» ‫مترجم: «TheFlashPoint» ‫(بدون سانسور)
‫خیلی خب. ای بابا!
‫تلگرام: GoodBadUgly@
‫سلام.
‫- بَه بَه! ‫- سلام.
‫- بَه بَه! ‫- می دونم. یه جورایی مسخره ـست. ولی...
‫آره. ولی خب دیگه کجا میشه یه صحبت راحت ‫بدون حضور بچه ها داشت؟
‫- توی اتاق بازی بچه ها! ‫- درسته. آره، عجب تناقضی!
‫خیلی خب، ببین، من نمونۀ آبی که ‫از جزیره آورده بودم رو فرستادم.
‫امیدوار بودم نتایج تستش رو بهمون بدن ‫و بفهمیم که خطرناکه یا نه.
‫فکر می کنی باید گزارشش کنیم یا...؟
‫نه.
‫نه، فکر نمی کنم. ‫به نظرم باید صبر کنیم تا ببینیم با چی طرفیم.
‫- باشه. ‫- از اولش هم نباید می بردمش اونجا.
‫خداییش احمقانه بود.
‫- آخه خیلی خطرناک بود. ‫- هِی!
‫- نمی دونم چه فکری با خودم می کردم. ‫- بیا. بیا اینجا.
‫بیا اینجا.
‫ای خدا!
‫شما دوتا واقعاً مثل یه سیب از وسط نصف شده می مونید
‫آره، به خاطر همین باید الگوی بهتری می شدم.
‫نه، جدی میگم. وقتی گفتیم دیگه ریچی بسه...
‫و برای سلامت روانیش بَده...
‫بعدش برداشتم بردمش دنبال یه رازی که ‫ریچی 30 سال پیش ازش خبر داشته.
‫- نه، باید خونه پیش بابام می موندم. ‫- نه!
‫اگه اتفاقی برای اون یا جینی میفتاد، ‫هیچوقت نمی تونستم خودمو ببخشم.
‫ولی نیفتاد! ‫هیچ اتفاق بدی براشون نیفتاد.
‫به نظرم الان فشار زیادی روت هست.
‫حالت خوب میشه؟
‫آره، بریج بیخیال!
‫چیزیم نمیشه. خوب میشم.
‫بیخیال، خوب میشم.
‫یالا. باید برگردیم داخل.
‫- جینی! ‫- چیکار می کنی؟ بس کن!
‫- ای خدا! ‫- نه، هیلدی، اون مال منه.
‫- جینی، بس کن! شوخی ندارم. ‫- حتماً باید بریم؟
‫آهای، چیکار می کنی؟ پسش بده. بس کن!
‫لطفاً از آب فاصله بگیر.
‫شاید سمی باشه.
‫هیلدی؟
‫جدی میگم.
‫واقعاً؟ سمی؟
‫توی جزیره دیدم یه چیزی داشت می چکید توی جزیره.
‫به نظرم احتمالش باشه که ‫والتر به خاطر همین مریض شده باشه.
‫نمی خوام تو هم به اون آلوده بشی.
‫پس یعنی مجبور نیستم دندون هام رو مسواک بزنم؟
‫صبر کن! تا وقتی که بابا منتظر ‫رسیدنِ نتایج تست آب ـه،
‫باید از این تست استفاده کنیم ‫تا مطمئن بشیم که خطرناک نباشه.
‫اگه این مربع ها سیاه بشن، مشکل داریم.
‫اگه روشن بمونن، مشکلی نداریم.
‫حالا فقط باید چند ثانیۀ دیگه نگاهش کنیم.
‫یک، دو، سه.
‫هورا!
‫حالا می تونی دندون هات رو مسواک بزنی.
‫عه، پس اَه!
‫مامان؟ بابا؟
‫مامان! یکی دم دره.
‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫هیلدی، شرمنده.
‫می خوام دستگیرت کنم.
‫آهای، هیلدی؟ کی اونجاست؟ همه چی روبراهه؟
‫ورود غیرقانونیِ مجرمانه!
‫اونم یکشنبه که فرداش مدرسه دارید؟
‫این...
‫اون کلمه ای که وکیل ها ‫وقتی فکر می کنن داری دروغ میگی چیه؟
‫- برداشت سطحی. ‫- این برداشت سطحی ـه.
‫اگه باید عکس بازداشتم رو بگیرید، ‫لطفاً از رُخ خوبم بگیرید.
‫یه لحظه منو می بخشید؟
‫اون جزیره ای که توش گشت زدید ‫ملک شخصی بود.
‫چیزی که هنوز نفهمیدم ‫اینه که چه جوری رفتید اونجا.
‫نمی گید؟
‫می دونم قایق خود به خود راه نیفتاده.
‫من جواز قایقم رو دارم.
‫ولی گواهینامه ام هنوز نیومده.
‫اینطوری نمیشه که.
‫خب، من بچه ها رو آوردم اونجا.
‫قرار بود یه گردش علمیِ آموزشی باشه.
‫ما هیچ جوره نمی تونستیم بفهمیم ‫که اصلاً اونجا ملک شخصی ـه.
‫متأسفانه مالکین چیز دیگه ای میگن.
‫زمین اونجا مال وات منیجمنت ـه.
‫- وای تریپ! ‫- باور کنید می دونم.
‫اصلاً دلم نمی خواد خواسته های اونا رو انجام بدم.
‫ولی برامون مدارک قابل استدلال ‫از ورود غیرقانونی شما آوردن.
‫هر کدوم از بچه ها جریمه میشن.
‫و مت، چون تو بزرگسالشونی...
‫شاید بخوان ازت شکایت کنن.
‫صبر کن. چه مدارکی دارن؟
‫این پهپاد.
‫توی عمرم اونو ندیده بودم.
‫- از کجا پهپاد آوردین؟ ‫- اون پهپاد منه؟
‫[متعلق به مایکل دیویس]
‫بهتون گفتم پیداش می کنیم.
‫- اون مال ماست. ‫- در واقع این مدرک ـه.
‫فعلاً نمی تونم بهت پسش بدم.
‫پهپاد منو برداشتی تا قانون شکنیِ خودت رو ضبط کنی؟
‫عزیزم!
‫ببخشید که مثل آدمای عادی ‫نمی تونستیم توی اتاقم وقت بگذرونیم.
‫آخه می خواستم خصوصی باهات صحبت کنم،
‫و همچین چیزی تو خونۀ ما عملاً غیر ممکنه.
‫اشکالی نداره. ‫چی شده؟ به نظر ناراحت میومدی.
‫اِما بهم گفت ازم خوشش میاد.
‫یعنی از اون نظر ازت خوشش میاد؟
‫خب، تو چه جوابی بهش دادی؟
‫خب، چه می دونم... هیچی!
‫درست نمی دونستم باید چی بگم.
‫بعدش هم متوجه شدیم که بابابزرگم رفته.
‫خب، قضیه چیه؟ ‫می خوای با من به هم بزنی؟
‫چی؟ نه. یعنی فقط...
‫فقط نمی دونم باید چیکار کنم.
‫بهش بگو دوست دخترِ منی...
‫و از اون نظر به اون علاقه ای نداری.
‫ایثن، نمی خوام احساساتش رو جریحه دار کنم. ‫اون دوستمه!
‫نه نیست!
‫می خواد باهات قرار بذاره. ‫نمی خواد دوستت باشه.
‫یعنی می گی اگه من و تو با هم قرار نمی ذاشتیم،
‫- نمی خواستی دوستم باشی؟ ‫- نه!
‫خب، حالا یه جورایی حس می کنم ‫داری ازم می خوای بین تو و اون یکی رو انتخاب کنم.
‫خب، آخه اون ازت خوشش میاد.
‫پس به گمونم...
‫آره، همینطوره.
‫و اونا...
‫خوشحال میشم که کمکت کنم زیر بار جریمه ها نری.
‫آره، می دونی، قبلاً در قالب خبرنگار ‫توی همچین وضعیتی بودم.
‫ببین چی میگم پسر، همیشه کم کم اوضاع آروم میشه.
‫صبر کن ببینم. قبلاً هم برات همچین اتفاقی افتاده؟
‫خب، دفعۀ بعد اگه میشه پای پسرم رو وسط نکش.
‫شرمنده!
‫نگران نباشید، بچه ها. ‫این قضیه سرعتمون رو کم نمی کنه.
‫جانم؟
‫هیچکدوم از حرف هاشون رو نشنیدی؟
‫پهپادم رو بهم پس نمیدن.
‫- تازه هر کدوممون باید جریمه بدیم. ‫- بابام منو می کُشه.
‫حالا به مامانم چی بگم؟ ‫همین امروز دوتا شیفت برداشته بود.
‫- کمکی از دستم بر میاد؟ ‫- نه.
‫خیلی خب، شما دوتا، پاشید بریم.
‫- بابا، ببخشید. نمی خواستم... ‫- ببین، اشکالی نداره.
‫وقتی رسیدیم خونه در موردش حرف می زنیم، باشه؟
‫هنوز خبری از ایزی نیست.
‫فقط گفته: «زود میام خونه».
‫وای خدا.
‫خدا، خدا، خدا! ‫صاف همین امشب باید این مسخره بازی ها رو میکرد؟
‫آره والا.
‫خب، شانس آوردیم که ‫کیم تونست بیاد از بچه پرستاری کنه.
‫ببینم. بهش گفتی که هیچ کدوم از اینا رو ‫جلوی فرانک مطرح نکنه، درسته؟
‫خیلی خب، خوبه.
‫فکر کنم نمی دونن اونم اونجا بوده.
‫ببینم، هیلدی؟
‫میخوای از اینجا بریم؟
‫ببین، تریپ تونسته وات رو قانع کنه ‫که دیگه شکایت نکنه.
‫ولی فقط در صورتیکه قول بدی ‫چیزی از این قضیه منتشر نمی کنی.
‫بابا، نه. ‫می خوان بهمون حق السکوت بدن.
‫- هیلدی، من... ‫- ببین، من نهایت تلاشم رو کردم.
‫ولی من افسر قانونم و شماها قانون شکنی کردین.
‫تو یه افسر معمولی نیستی. ‫کلانتری!
‫چرا داری کمکشون می کنی؟
‫فکر می کنی من همچین کاری می کنم؟
‫به یه شرکت وحشتناک کمک می کنم ‫تا دوستم رو مجازات کنه؟
‫ببین، کاش می تونستم وانمود کنم که چیزی نفهمیدم...
‫ولی این اداره دیگه اینطور کار نمی کنه. ‫دیگه نه!
‫حالا ببین، نمی خوام دیگه سؤال نپرسی ‫و دنبال حقیقت نگردی.
‫ولی یه کار غیرقانونی کردی...
‫و چه خوشت بیاد چه نیاد، ‫باید یه سری عواقب داشت باشه.
‫می فهمم.
‫باشه، ما جریمه رو میدیم.
‫ولی دست از خبرنگاری بر نمی داریم.
‫ایزی هنوز جواب پیامم رو نداده.
‫فکر کنم دهمین پیامیه که براش فرستادم.
‫باید جلوی هیلدی رو بگیریم ‫که خبری در مورد جزیره ننویسه، مگه نه؟
‫یعنی هر کاری دارن می کنن ‫مطمئناً می خوان سر و صداش در نیاد.
‫می دونی چیه؟ ‫15 سال پیش حاضر بودم شب رو توی زندان بخوابم...
‫ولی بیخیالِ همچین خبری نشم.
‫خب، ما نمی دونیم این آدما ‫چه کارهای از دستشون بر میاد.
‫باید مراقب باشیم.
‫آهای! ببخشیدا... اصلاً می دونی ساعت چنده؟
‫آره، کدوم گوری بودی؟
‫خواهرت رو بُردن کلانتری.
‫واقعاً نمی دونستیم کجایی.
‫خیلی خب، باشه، بذارید ببینم درست متوجه شدم؟
‫هیلدی دستگیر شده ولی اونی که ‫باید جوابگو باشه منم، چون دیر اومدم خونه؟
‫- به خاطر هیلدی نباید جوابگو باشی. ‫- نه، نه. شب مزخرفی داشتم. خیلی خب؟
‫و توی این خونه هیچ حریم خصوصی ای ندارم ‫که بخوام یه صحبت جدی با کسی داشته باشم...
‫و اصلاً نمی دونید الان توی چه وضعیتی ام.
‫خیلی خب، می خوایم بدونیم توی چه وضعیتی هستی.
‫فقط نگرانت بودیم.
‫خیلی خب، مامان، واقعاً شرمنده ‫ولی نتونستم پیداتون کنم...
‫و می دونستم خیلی سریع کارم تموم میشه،
‫واقعاً لازم بود که ایثن رو ببینم و...
‫عیبی نداره. فقط... فقط خوشحالیم حالت خوبه.
‫باشه؟
‫- باشه. ‫- فقط ترسیده بودیم.
‫آره، ایز. ‫همه چی روبراهه. می دونی، ما...
‫فردا صبح در موردش حرف می زنیم. باشه؟
‫باشه.
‫مامان، بابا، به نظرتون ‫میشه جابجا بشم برم اتاق زیر شیروونی؟
‫خواهش می کنم؟ ‫می دونم الان عصبانی هستید...
‫ولی آخه من دیگه بچه نیستم،
‫و واقعاً یه کم بیشتر حریم خصوصی احتیاج دارم.
‫چیکار می کنی؟
‫- مامان و بابا گفتن میشه طبقۀ بالا بخوابم. ‫- امشب رو؟
‫نه، هر شب!
‫ببین، هیلدی، من الان دیگه دبیرستانی ام. خب؟
‫اوضاع قراره عوض بشن.
‫ولی من نمی خوام عوض بشن.
‫می دونم که احتمالاً بعضی وقتا فکر می کنی ‫خبرنگاریِ من اعصاب خرد کنه...
‫ولی نمی دونم بدون تو باید چیکار کنم.
‫روزنامه نگارهای خوب، ‫به زوایای مختلف نگاه می کنن...
‫و احساسات آدمای دیگه رو هم در نظر می گیرن.
‫بعضی وقتا یادم میره این کار رو بکنم.
‫ولی تو هیچوقت یادت نمیره.
‫کلانتر جانسون، لازم دونستم ‫که نوار ویدئوییِ پهپاد رو بازبینی کنم.
‫ازت بعید نیست.
‫یه چیزی پیدا کردم که ‫فکر می کنم احتمالاً متوجهش نشدی.
‫یه نفر دیگه توی اون جزیره بوده.
‫لعنت بهش، فرانک!
‫خارج از ساعت کاری، بدون حکم! ‫این ورود غیرقانونی مجرمانه ـست.
‫به عنوان یه شخصی که از بیرون به قضیه نگاه می کنه ‫اجازه بده بگم...
‫اون برای اداره ـت سر باره.
‫با کمال احترام، مثل من نمی شناسیش.
‫راست میگی.
‫برای همین توی این مورد بهتر می تونم قضاوت کنم.
‫اون یه الگوی رفتار غیرحرفه ای و خودسرانه داره.
‫می خواستم توی گزارشم به همین حد ‫کفایت کنم ولی بعد از این قضیه، باید اخراجش کنی.
‫صبر کن ببینم.
‫این شغل، زندگیشه.
‫یعنی شاید توی این یه مورد خاص اینطور به نظر نیاد،
‫ولی افسر درست کاریه.
‫این اجتماع رو بهتر از هر کس دیگه ای میشناسه.
‫یه سری اختلافات با هم داشتیم ‫ولی دیگه تموم شدند.
‫نمی تونم اخراجش کنم.
‫ببین، می دونم چقدر دلت می خواد احساس کنی ‫که الان کنترل اوضاع رو به دست داری.
‫و شاید باورت نشه ولی دلم می خواد موفق بشی.
‫فقط... کاری که باید بکنی رو بکن.
‫چون اگه نکنی،
‫جفتمون خوب می دونیم که ‫به اندازۀ کلانتر قبلی، فاسد به نظر میای.
‫نه، جدی میگم.
‫هر کاری می کنم می فهمه.
‫نمی تونم هیچی ازش مخفی کنم. ختم کلام!
‫همه ـش می فهمه. ‫اگه براش کادو بخرم، انگار توی کادوئه.
‫نه، همه جا رو زیر و رو می کنه.
‫انگار دائماً داره توی همۀ وسایل من سرک می کشه.
‫خب دیگه، من که مثل شماها بیکار نیستم.
‫پس بعداً می بینمتون.
‫هر وقت یادداشت هام رو می نویسم ‫به صورت ناخودآگاه مثلث می کشم.
‫یه خودکار توی فروشگاه دیدم...
‫- و کارش اینه که می تونه کلمات رو اسکن کنه، ‫- از این اختراعات آینده ـست.
‫و روی یه صفحۀ دیگه کپی ـشون کنه.
‫گوش کنید، می دونم که دیروز وضع بدی بود.
‫آره بود. ممنون که گفتی.
‫ولی به نظرم هنوزم می تونیم بدون اینکه ‫دیگه توی دردسر بیفتیم خبر رو پیگیری کنیم.
‫جدی هستی؟
‫- جدی ـه. ‫- معلومه که جدی ـه.
‫ببینید، تنها کاری که باید بکنیم اینه که ‫مردم رو قانع کنیم از کیت تست آبم استفاده کنن،
‫- بعدش میشه... ‫- من قرارشون رو قبول می کنم.
‫چی؟
‫فقط باید یه کم خدمات اجتماعی بکنم...
‫و چیزی در رابطه با وات منیجمنت ننویسم.
‫اونوقت دیگه تموم میشه.
‫منم همینطور. ‫برای زندان ساخته نشدم، هیلدی.
‫بیشتر روحیۀ حساس و هنری دارم.
‫نمی تونن جلومون رو بگیرن که خبر رو ننویسیم. ‫چون حقیقته!
‫شرمنده. من نیستم.
‫منم همینطور.
‫چطور می تونید بذارید این کار رو باهامون بکنن؟
‫ما یه تیمیم.
‫بیا برگردیم سراغ کارمون.
‫برای شمارۀ هفت چی گرفتی؟
‫حرکت عالی ای زدی، لیسکو.
‫سلام.
‫من گاز نمی گیرم. می دونی؟
‫سلام.
‫من...
‫خیلی ازت خوشم میاد. ولی...
‫فقط...
‫نمی دونم از نظر عشقی ازت خوشم میاد یا نه.
‫ولی...
‫تو شاید...
‫یکی از باحال ترین دخترهایی باشی که ‫توی زندگی واقعی دیدم.
‫و فکر کنم اگه ازم می خواستی...
‫همۀ موهام رو بزنم و بنفشون کنم ‫و روی صورتم تتو بزنم،
‫احتمالاً می کردم.
‫و...
‫فقط... واقعاً دلم نمی خواد ازم متنفر بشی...
‫یا فکر کنی به طرز باور نکردنی ای مسخره ام،
‫چون حس می کنم اتفاقاً...
‫خوشم میاد دور و برت باشم.
‫اونم منی که هیچوقت همچین حسی ندارم.
‫می دونی، کم پیش میاد داشته باشم.
‫ببخشید، آخه...
‫خیلی از دست ایثن عصبانی بودم که گفت...
‫اگه با هم توی رابطه نبودیم، ‫دیگه نمی خواست باهام دوست هم باشه.
‫بعدش فهمیدم که...
‫در مورد تو هم از همین می ترسیدم.
‫ایزی، تحت هر شرایطی بازم می خوام دوستت باشم.
‫- پس ازم متنفر نیستی؟ ‫- معلومه که نه!
‫یعنی...
‫طبیعتاً یه کم ناامید شدم.
‫به نظرم یه مدل از خودتو میشناسی که ‫بیشتر دوستش داری.
‫و به نظرم یه جورایی داری به من نگاه می کنی ‫تا بهت اجازه بدم اون شخص بشی.
‫اجازه داده میشه! پس چی؟
‫یه کیت تست بگیرید. ‫[نوشته: آیا آب شما سمی است؟]
‫نذارید شهرمون رو آلوده کنن. ‫[نوشته: آیا آب شما سمی است؟]
‫سلام. یه کیت تست بگیرید.
‫نذارید شهرمون رو آلوده کنن.
‫سلام، یه کیت تست بگیرید.
‫خب، می دونم باور کردنش سخته ‫ولی توی کوه ها، یه سری بشکه هستن.
‫اون بشکه ها دارن نشتی می کنن توی این رودخانه.
‫هر چیزی که آب بهش می رسه میمیره، ‫پس حتماً سمی ـه.
‫و دیر یا زود، اون آب به سمت ما راه پیدا می کنه.
‫پس اگه نفهمیم روی چی دارن سرپوش میذارن،
‫جون همۀ افراد این شهر به خطر میفته.
‫یه کیت تست بگیرید.
‫نذارید شهرمون رو آلوده کنن.
‫هیلدی، نمی تونی همینجوری اینجا مغازه بزنی.
‫آقای اوهارا می دونه اونو رو از کتابخونه برداشتی؟
‫مدیر کالینز، مردم حق دارن بدونن که...
‫- یه چیزی ممکنه مریضشون کنه. ‫- هیلدی، آبمون هیچ مشکلی نداره.
‫ولی متوجه نیستید.
‫ما رو کشوندن کلانتری، جریمه ـمون کردن،
‫و حتی گفتن ستوان بریگز رو اخراج کنن ‫چون بهمون کمک کرده بود.
‫چی؟
‫فرانک هیچی بهتون نگفته؟
‫دفعۀ بعدی، قبل از اینکه...
‫راهروهای مدرسه رو در اختیار خودت بگیری، ‫باید از من اجازه بگیری.
‫من...
‫باید قبل از اینکه دست به کار بشی، ‫به عواقب کارِت فکر کنی.
‫ممنونم.
‫اونو برگردون کتابخونه.
‫سلام، آقای جانسون.
‫چه کمکی از دستم بر میاد؟
‫بابت چیزی که گفتم شرمنده ام.
‫ممنونم. تشکر می کنم.
‫داشتم سعی می کردم کاری کنم مردم شهر ‫آب هاشون رو تست کنن...
‫- تا ببینن که سمی ـه یا... ‫- نه، نه!
‫هیلدی، لطفاً اینجوری جامعه رو به وحشت ننداز. ‫ای خدا!
‫ولی تریپ، می دونم چی دیدم.
‫یه ضایعاتی دارن اون بیرون می ریزن. ‫فقط نمی دونم چیه.
‫اونجا زمین شخصی ـه. ‫ما که نمی دونیم، شاید دارن ساخت و ساز می کنن.
‫بدون مدرک نمی تونم به کسی اتهام بزنم.
‫اون خبری که در مورد زیرزمین وودراف دادی رو ‫پیگیری کردم. یادته؟ یادت میاد؟
‫آخرش هیچی اونجا نبود و فقط آبروی من رفت.
‫پس بریم مدرک گیر بیاریم.
‫این مال باباته. ‫اون از هر کس دیگه ای به جزیره نزدیکتر زندگی میکنه
‫اگه چیزی توی اون آب باشه،
‫- اول به اون می رسه. ‫- هیلدی!
‫بابام همین الانش هم نگرانی های مختلفی داره.
‫حالا نمی خوام برای چیزی نگرانش کنم...
‫که شاید اصلاً صحت نداشته باشه.
‫ببین، می دونم دیگه نمی تونی منبعم باشی.
‫و گمونم با منافعت در تضاد باشه که باهام دوست باشی
‫ولی من تا ابد ‫به حقیقیت و انجام کار درست و به تو...
‫اهمیت میدم.
‫نمی خوام خودت یا بابات چیزیتون بشه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫حالت خوبه؟
‫نه راستش.
‫پس الان کارمون این شده؟
‫که از همدیگه مخفی کاری کنیم؟
‫چرا نیومدی بهم بگی؟
‫بین این همه آدم، باید از هیلدی می شنیدم.
‫می دونی چقدر سخته که جلوی جوون ترین...
‫مأمور «سی آی اِی» توی دنیا، ‫بی تفاوت به نظر بیای؟
‫چون می دونستم وقتی بهت بگم قضیه جدی میشه ‫و برای همچین چیزی حاضر نبودم.
‫آخه بدجوری گند زدم.
‫شرمنده ام.
‫برای چی شرمنده ای؟
‫چون لیاقتت بهتر از ایناست.
‫باید با کسی باشی که بتونی بهش اتکا کنی،
‫کسی که بتونی بهش افتخار کنی،
‫نه یه یارو که از اولین شغل زندگیش اخراج شده.
‫خب، تو یه یارو نیستی!
‫- نامزد منی! ‫- همین اوضاع رو بدتر می کنه.
‫می دونی، خیلی وقت پیش «فرانکیِ اخمالو» بودی.
‫ناراحت ترین کلاس اولیِ دنیا...
‫که هر دفعه مامانش می رسوندش مدرسه ‫گریه می کرد.
‫الان با این حرف هات داری کمکم می کنی؟
‫ما بیشتر از 30 ساله که با هم دوستیم.
‫من همۀ مدل هات رو شناختم،
‫و همه ـشون رو دوست داشتم.
‫حتی فرانکیِ اخمالو!
‫اشکالی نداره اگه از ده تا کار دیگه اخراج بشی.
‫بازم هیچوقت ازت ناامید نمیشم.
‫خوبی؟
‫خوبم.
‫فقط اینکه... چطور میشه مردم نخوان حقیقت رو بدونن؟
‫آخه ما این خبر به این بزرگی رو پیدا کردیم...
‫ولی اونا حتی نمیخوان بشنونش.
‫انگار حتی نمی خوان بدونن که اتفاق بدی داره میفته.
‫آره، خب، به نظرم درست میگی.
‫می دونی، خبرهای بد...
‫باعث میشه آدما احساس بیچارگی کنن. خب؟
‫بعدش احساس می کنن نمی تونن چیزی رو عوض کنن.
‫پس اصلاً نمی خوان بدونن.
‫به خاطر همین نمی خواستی کمکم کنی ‫که بفهمم چرا بابابزرگ مریضه؟
‫آره، آره، شاید.
‫می دونی، به نظرم راست میگی.
‫فکر کنم می ترسیدم که جوابش هر چی که باشه...
‫نمی تونم بهش کمکی کنم.
‫آره، ترسیده بودم. ‫حتی می ترسیدم برم اونجا...
‫تا سؤال بپرسم. ولی تو نترسیده بودی.
‫کاشکی می تونستیم از بابابزرگ بپرسیم.
‫آره.
‫می دونی، مثلاً باهاش زمان گذشته بریم.
‫حس می کنم جواب رو می دونه، ‫فقط نمی تونه بهمون بگه.
‫می دونم فکر احمقانه ایه.
‫نه، نه، نه، نه. ‫اصلاً هم فکر احمقانه ای نیست.
‫- صبر کن. بابا، چی شده؟ ‫- هیلدی، ببین چی درست کردم.
‫یه کتاب تصویردار برای وقتیه که با بابابزرگ ‫رفتیم توی شهر دور زدیم.
‫قشنگه. آفرین!
‫چی شده؟
‫دنبال یه خبری می گردم که ‫چندین سال پیش توی نیویورک نوشتمش.
‫می دونی، بابابزرگ اونموقع مریض نبود ‫برای همین هیچوقت به هم ربطشون ندادم. ولی...
‫در مورد یه فرآیند درمانی ‫به اسم «یادآوری درمانی» ـه.
‫برای اینه که به آدمایی که زوال عقل گرفتن ‫کمک کنه تا گذشته رو یادشون بیاد.
‫ایناهاش.
‫آره، ببین. اینجا رو داشته باش.
‫یه خانۀ سالمندان توی سن دیگو بود...
‫که یه شهر کامل به سبک دهۀ 50 میلادی ‫برای بیمارهاشون ساخت.
‫می گفتن با بازسازی گذشته ـشون ‫می تونن به خاطراتشون دست پیدا کنن.
‫می دونی، دارم به این فکر می کنم که ‫یه کاری مثل این برای بابابزرگ بکنیم.
‫چه خاطره ای رو باید امتحان کنیم؟
‫نمی دونم. تو نظرت چیه؟
‫یه چند باری رفته فروشگاه دوچرخه.
‫مطمئناً به اینجا خیلی عادت کرده. ‫نظرت چیه؟
‫جینی! جینی!
‫جینی، اون کتابه رو بیار پایین.
‫جینی یه کتاب از اون روزی که ‫با بابابزرگ رفته بودن بیرون درسته کرده.
‫میشه دوباره اون کتابه رو ببینم؟
‫نه. نه.
‫رفتید ساحل؟
‫این چیه؟
‫یه رستورانه. ‫بابابزرگ قبلنا می رفته اونجا.
‫بده ببینم. صبر کن... این...؟
‫این رستوران «اسکولیوز» ـه؟
‫آره، خودشه. این اسکولیوزه.
‫همون رومیزیِ قرمزِ کتانیِ چهار خونه ـست.
‫می دونی، بچه که بودم ‫ بابابزرگ همیشه می بردتم اینجا. وای!
‫فکر می کنی اگه بازسازیش کنیم، ‫به بابابزرگ کمکی بکنه؟
‫نمی دونم عزیزم، ولی...
‫امتحانش ضرری نداره.
‫من میرم به مامان و ایزی بگم.
‫کارِت عالی بود، جینی.
‫آره، می دونی...
‫کارِت واقعاً خوب بود، عزیزم.
‫کارِت خوب بود.
‫خیلی خب، برو اون بالا.
‫طبق مقالۀ بابا،
‫باید بذاریم خودش حرف پیش بیاره.
‫و ببینیم گفتگو به کجا کشیده میشه.
‫آره، درسته. ‫نیازی نیست خیلی بهش فشار بیاریم.
‫خیلی خب، وقتشه بری حموم، شازده کوچولو!
‫خب، دیگه چی؟
‫- می دونم. می دونم. ‫- تو پاستا رو بیار.
‫- من باز می کنم. ‫- کسی پاستا رو چِک کرد؟
‫نه، نکردی... وای خدا!
‫اینجا چیکار میکنی؟
‫احتمالش هست که یه نفر غیرمستقیم گفته باشه که ‫شاید یه نوازندۀ پیانو لازم داشته باشید.
‫- اون یه نفر هم هیلدی ـه. ‫- آره، یه جورایی می دونستم.
‫ببین، واقعاً شرمنده ام که ‫اونموقع احمق بازی در آوردم. فقط...
‫حسودیم شد.
‫آره خب، ولی بازم نباید سعی کنی ‫اینکه من با کی دوستم و با کی نیستم رو کنترل کنی.
‫می دونم. قصد نداشتم این کار رو بکنم.
‫به گمونم... چی بگم... احساس خطر کردم!
‫ولی نباید سعی می کردم کاری کنم که ‫بینمون انتخاب کنی.
‫باشه، خب، از شانس خوب تو ‫اِما خیلی با این قضیه خوب کنار اومد.
‫پس...
‫گمونم هنوز می تونی دوست پسرم باشی.
‫یعنی مطمئنی هنوز منو می خوای یا...؟
‫- واقعاً اونو اجاره کردی؟ ‫- چی؟ دست بردار، نه!
‫خب، راستش آره. فکـ...
‫با خودم گفتم اینجوری ‫این پیانو زنِ رستوران ایتالیایی قابل باورتر میشه.
‫ولی به گمونم شبیه عمو سلِ خودم شدم ‫که توی عید پاک داره خیلی به خودش فشار میاره.
‫وای! انگار وارد یه دورۀ زمانیِ دیگه شدم.
‫آره، ما هم قصدمون همینه.
‫که اینطور.
‫حالا آهنگی هست که ‫بابابزرگت اونموقع دوست داشته بود؟
‫نمی دونم.
‫خیلی خب.
‫اومدش! به اسکولیوز خوش اومدی!
‫بهترین رستوران ایتالیاییِ شهر.
‫- بَه بَه. ‫- بگیرید بشینید.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن. ‫نه، نه، ببین.
‫بذار یه قاشق برای خوردنش بیارم. ‫بذار یه قاشق برات بیارم.
‫- جناب! (به ایتالیایی) ‫- وای خدا.
‫- وااای! ‫- غذای مورد علاقه ام.
‫وای، وای، وای.
‫نون یا کَره می خواید؟
‫نه، ممنونم.
‫چطوریه که هیچوقت ما رو اینجا نیاوردی، بابابزرگ؟ ‫خیلی دوستش دارم.
‫وای، این رستوران رو داشته باش!
‫ببخشید دیر کردم. خیلی قشنگه.
‫با جین زیادی میومدی اینجا، سیلوستر؟
‫می دونی، جین... همسرت!
‫جینِ من، اولش از اینجا متنفر بود.
‫می گفت اونو یادِ کلوپ های اجتماعیِ...
‫غربِ شیکاگو میندازه.
‫ولی من بازم میاوردمش اینجا.
‫چون بهترین گوشت گوساله رو توی اری هاربور داشت.
‫همیشه توی این نور شمع خیلی خوشگل به نظر میومد.
‫نمی فهمم. چرا همۀ رفقا انقدر دیر کردن؟
‫اونم امروز!
‫یعنی قرار نیست بیان؟
‫چرا؟ امروز چه خبره، بابا؟
‫مهمونی خداحافظی ـمون از استراتا.
‫بچه های کارخونۀ پنجم دیگه داره زندگیشون عوض میشه.
‫- پس داری از کارخونه میری، سیل؟ ‫- آره. آره.
‫- یه چک حق سنوات تپل بهم دادن. ‫- واقعاً؟
‫همۀ کسانی که توی کارخونه هستن از این چک ها میگیرن ‫چون اونا دارن بخش ما رو تعطیل می کنن.
‫اینا بچه های کارخونۀ پنجم هستن، بابابزرگ؟
‫آره، به علاوۀ جونیور.
‫اون توی استراتا کار نمی کرد ‫ولی بهترین جاهای ماهیگیری رو بلد بود.
‫واقعاً؟
‫اونوقت استراتا به همه ـتون پول داد؟
‫آره. چون داشتن همه ـمون رو از کار بیکار می کردن ‫تصمیم گرفتن سخاوتمند باشن.
‫احتمالاً اینجوری بهتر باشه.
‫از اون اسپری متنفر بودم.
‫باعث میشد مثلِ چی سرفه کنم.
‫صبر کن ببینم، کدوم اسپری، بابا؟
‫یه جور درزگیر که روی هواپیماها می پاشیدیم.
‫- به خاطر همون مریض شده بودین؟ ‫- نه.
‫یکی از دکترهای استراتا معاینه ـمون کرد.
‫گفتش احتمالاً سردردهام حساسیتی به...
‫گرد و خاک های کارخونه باشن.
‫اونوقت شما حرفش رو باور کردین؟
‫دیگه مهم نیست.
‫پول حق سنواتم رو بر می دارم...
‫و یه فروشگاه دوچرخه باز می کنم.
‫فروشگاه «سیل چرخه».
‫نظرت چیه، متی؟
‫به نظرم عالیه، بابا.
‫می خوام مطمئن بشم ازش خوشت میاد.
‫اون فروشگاه برای توئه، متی.
‫همۀ اینا یه روز برای تو میشه. می دونی؟
‫آره، خب، ازش خوشم میاد، بابا.
‫واقعاً، ازش خوشم میاد.
‫- ازش خوشت میاد؟ ‫- آره، واقعاً. واقعاً ازش خوشم میاد.
‫پس اگه حرف بابابزرگ درست باشه، ‫به نظر می رسه که استراتا می دونسته...
‫درزگیری که داشتن توی ‫کارخونۀ پنجم استفاده می کردن خطرناکه.
‫ثابت کردنش توی دادگاه سخته.
‫- آره. ‫- چرا؟
‫چون میخوای قصد اونا رو زیر سؤال ببری،
‫اونم برای چیزی که تقریباً 50 سال پیش اتفاق افتاده
‫آره، درسته. صرفاً چون ‫استراتا چک های حق سنواتِ درشتی داده...
‫اثبات نمیشه که به خاطر ‫مشکلات سلامت توی کارخونه این کار رو کرده.
‫ولی چه دلیل دیگه ای می تونسته داشته باشه؟
‫خب، حدس منو میخوای؟
‫می خواستن کاری کنن که کارگرهای کارخونۀ پنجم ‫احساس قدردانی بکنن.
‫چون اگه قدردان باشن، دیگه سؤال نمی پرسن.
‫درسته.
‫والتر یه چیزیش شده.
‫♪ عشق من، یه روز تو می میری ♪
‫♪ ولی من نزدیک تو می مونم ♪
‫♪ و توی تاریکی ها دنبالت میام ♪
‫از همگی ممنونم که به اینجا اومدین.
‫♪ بدون چراغی کور کننده ♪
‫♪ یا تونلی به دروازه های سفید ♪
‫♪ فقط دست های ما که محکم به هم چسبیده اند ♪
‫♪ و منتظر یه جرقۀ کوچک هستند ♪
‫♪ اگه بهشت و جهنم تصمیم بگیرند ♪
‫♪ که جفتشون راضی هستند ♪
‫اولین باری که دیدمت...
‫بهت قول دادم همه چی روبراه میشه.
‫خیلی سعی کردم.
‫هر کاری فکر می کردم باید بکنم کردم.
‫ولی کافی نبود.
‫♪ ...در تاریکی ♪
‫♪ اگه بهشت و جهنم تصمیم بگیرند ♪
‫ببخشید.
‫♪ که جفتشون راضی هستند ♪
‫خداحافظ.
‫♪ و نوشته ها رو روشن کنند ♪
‫♪ نوشته های ظرفیت تکمیل است ♪
‫خداحافظ، والتر.
‫♪ اگه کسی کنار تو نباشه ♪
‫♪ لحظه ای که روحت میره ♪
‫خوبی؟
‫♪ اونوقت من توی تاریکی دنبالت میام ♪
‫خوبم. فقط یه پرنده بود.
‫♪ اونوقت من توی تاریکی دنبالت میام ♪
‫سلام، پیشاهنگ. ‫(به دخترش میگه پیشاهنگ)
‫- اینا دیگه چیه؟ ‫- تحقیقات!
‫باید بفهمم چی توی اون درزگیر بوده،
‫و بابابزرگ توی استراتا ‫در معرض چی قرار گرفته.
‫عزیزم، بذار یه کم من کارِت رو ادامه بدم.
‫می دونم که مهمه ولی...
‫به نظرم خواهر کوچیکت...
‫الان به خواهر بزرگش نیاز داره.
‫باشه؟
‫به نظرت والتر توی بهشته؟
‫نمی دونم، جینی.
‫بعضی وقتا نگران میشم که اون یه حرفی باشه که ‫بزرگترها از خودشون در آورده باشن...
‫تا خیلی نترسیم.
‫راستش، فکر می کنم والتر توی بهشت باشه.
‫فکر می کنم اون بالا پیش ‫خانوادۀ کوچولوی پرنده ایشه،
‫و داره جیک جیک می کنه.
‫داره یه بستنی کوچولوی پرنده ای ‫توی یه ساحل کوچولوی پرنده ای می خوره.
‫پس، آره.
‫فکر می کنم والتر توی بهشت باشه.
‫یه عذرخواهی بهت بدهکارم.
‫برای چی؟
‫برای اونموقع که می خواستی یه چیزی بهم بگی ‫ولی من همه ـش بهت بی محلی می کردم.
‫خیال می کردم کاری که داشتم می کردم مهمتره...
‫و من بیشتر حالیمه.
‫آدما همیشه این کار رو با خودم می کنن...
‫و خیلی بدم میاد.
‫قول میدم دیگه هیچوقت این کار رو باهات نمی کنم.
‫چی شده؟
‫نتایجِ تست نمونۀ آب اومد.
‫توی اون بشکه ها، کادمیم هست.
‫خب، کادمیم یه فلز سنگینه. ‫در موردش تحقیق کردم.
‫به زوال عقل...
‫مرتبط میشه.
‫حالا می دونیم چرا میره بیرون و میاد تو.
‫فقط از دست دادنِ حافظه نیست.
‫هیلدی؟ هیلدی!
‫چی شده؟
‫بابا، نگاه کن.
‫کادمیم یکی از مواد شیمیایی ایه ‫که استراتا استفاده کرده.
‫گفتن اوایل دهۀ هفتاد دیگه ازش استفاده نکردن ‫و با ایمنی کامل از شرش خلاص شدن،
‫ولی اگه دروغ گفته باشن چی؟
‫ولی این یعنی اونا مسئول اون بشکه هایی هستن...
‫که توی جزیره بودن.
‫اگه این حقیقت داشته باشه،
‫پس یعنی چندین سال یا حتی چندین دهه ـست ‫داشتن این قضیه رو لاپوشونی می کردن.
‫از اولش هم استراتا پشت این قضیه بوده.
‫سالیان سال، اری هاربور پناهگاهی امن شناخته می شد.
‫شهری کوچک که با طبیعت، ‫هوای تازه و آب تمیز احاطه شده،
‫از آن نوع مکان هایی که مردم دوست دارند ‫خانواده هایشان را در آنجا تشکیل دهند.
‫ولی «داستان های ساعت جادویی» ‫از مشکلی با منبع آب شهر پرده برداری کرده است.
‫حداقل در یک خانه از اری هاربور ‫جواب آزمایش فلز سنگین مثبت در آمده...
‫و خانه های بسیاری ممکن است به زودی در خطر باشند.
‫هنوز نمی دانیم که چه کسی مسئول آب سمی است،
‫اما ارتباطاتی با بزرگترین شرکت شهر پیدا شده:
‫شرکت صنایع استراتا.
‫پس حالا شهروندان اری هاربور باید بپرسند:
‫«دیگر چه چیزی را پنهان کرده اند؟»
‫عزیزم، اگه کادمیم علت مریض شدنِ بابابزرگ بوده باشه
‫فکر نمی کنم بتونیم درمانش کنیم.
‫پس می خوام تقاصش رو پس بدن!
‫«زیرنویس اختصاصی فیلیمو» ‫مترجم: «TheFlashPoint» ‫تلگرام: GoodBadUgly@