‫اگه احیاناً جا خوردین...
‫باید بگم من معمولاً ‫مراسم احضار روح برگزار نمی‌کنم.
‫زنده‌ها رو هم به زور تحمل می‌کنم، ‫چه به اینکه بخوام با مرده‌ها ارتباط برقرار کنم!
‫ولی مامانم بهم گفته...
‫فقط گودیه که بلده یادم بده ‫چطور توانایی غیب‌بینیم رو مهار کنم.
‫هر چی سریع‌تر یادش بگیرم، ‫سریع‌تر هم می‌تونم این پرونده رو حل کنم.
‫شرمنده.
‫نمی‌خواستم مزاحمِ...
‫آم... اصلاً می‌خوای بدونی چی شد؟
‫داشتم دست به دامن دل تاریک مرگ می‌شدم ‫تا با یکی از آشناها صحبت کنم.
‫خیلی بهت می‌خوره. ‫آشنایی داری که اسمش گودی باشه؟
‫یکی از مطرودهای اصلی بوده.
‫خیلی تلاش کردم احضارش کنم،
‫ولی به درخواستم محل نمی‌ده.
‫به نظرت چطوره یکی از شمع‌های بودارم رو ‫برداری و با اون امتحان کنی؟
‫اونی که بوی استیک‌تاتار داره، ‫آدم دلش براش ضعف می‌ره.
‫شاید گودی بالاخره جوابت رو داده باشه.
‫بعید می‌دونم گودی با بُریده‌ی مجله ‫با یکی ارتباط برقرار کنه.
‫[اگه دنبال پاسخی، نیمه‌شب امشب برو] ‫[به سردابه‌ی کرک‌استون]
‫بامابین تقدیم می‌کند ‫.:: Bamabin.com ::.
‫مترجم: «نـــامـــدار»
‫خودت پیله کردی بیای. ‫مترجم: «نـــامـــدار»
‫خودت پیله کردی بیای.
‫وگرنه من تنهایی هم راحت بودم.
‫این‌طور که پیداست، ‫جاسوسمون زودتر رفته تو.
‫عی!
‫چه بویی می‌ده، چی اینجا مُرده؟
‫بوی بچگی‌ها رو می‌ده.
‫بیا.
‫حالا که فکر می‌کنم، ‫به‌نظرت چطوره اینجا بمونم؟
‫که بیرون رو بپایم.
‫انید؟
‫هر کی هستی، خودت رو نشون بده!
‫دست از پا خطا کن ببین تیکه‌تیکه‌ت می‌کنم یا نه.
‫غافلگیرت کردیم!
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک، ونزدی عزیز ♪
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫باید فکرش رو می‌کردم ‫که زیر سر تو باشه.
‫کجای «برام جشن نگیری، ‫وگرنه زنده‌ت نمی‌ذارم» رو نفهمیدی؟
‫فکر کردم تزئینِ کیکی که کردم ‫خیلی الهام‌بخش بوده.
‫اون بادکنک صورتیه، ‫انگولکی بود که من به تزئینش زدم.
‫چطوره آرزو بکنی؟
‫صبر کنین، به زبون لاتین نوشته.
‫آنگاه که من برخیزم... آتش می‌بارد
‫این که آرزو نبود.
‫بخش اول این عبارت ‫با آتیش روی چمن‌های هرگزگاه نوشته شده بود.
‫تصادفی نیست.
‫وایستا ببینم، قرار نیست اون کیک رو بخوریم، مگه نه؟
‫کرک‌استون داره میاد.
‫- گودی ‫- کلاغ سیاه دودمان من، تویی.
‫ونزدی.
‫بهت گفته بودم یادم بدی ‫چطور توانایی‌هام رو مهار کنم.
‫رودخونه‌ی خروشان رو نمی‌شه مهار کرد.
‫باید یاد بگیری بی‌اینکه غرق بشی، ‫هدایتش کنی.
‫زمان به ضرر توئه.
‫اگه می‌خوای جلوی کرک‌استون رو بگیری، ‫باید دنبال اینجا بگردی.
‫همیشه حرف‌هات رو با معما می‌زنی؟
‫تو همیشه دنبال جواب‌های ساده‌ای؟
‫راهی که کلاغ می‌ره، ‫راهیه که توش تک‌وتنهاست.
‫عاقبت تک‌وتنها می‌شی ‫و نمی‌تونی به بقیه اعتماد کنی،
‫فقط سیاهی درونشون رو می‌بینی.
‫الان این قراره بترسونه‌م؟
‫باید بترسونه‌ت.
‫[قسمت ششم] ‫[مصیبت متقابل]
‫فکرشم نکن اونجا بشینی ‫که محلت نمی‌دم.
‫تقصیر اون نیست. ‫جشن تولد فکر من بود.
‫خب من فکر می‌کنم همه حق دارن ‫که توی روز تولدشون، یکی براشون جشن بگیره.
‫ترجیح می‌دم بهم فحش بدن ‫تا اینکه جشن بگیرن.
‫چی شد اونجا؟ ‫قیافه‌ت یه جوری شده بود انگار بهت حمله دست داده.
‫اون‌قدرها هم خوش‌شانس نبودم.
‫می‌شه اقلاً به خاطر اینکه سرت رو گول مالیدم ‫یه تعریفی ازم بکنی؟
‫بهانه‌ت درخور تحسین بود.
‫«امید که تولد شانزده سالگی‌ات ‫همان‌طور که می‌خوای، ناخوشایند و پر از بدبختی باشد.»
‫«پدر و مادرت که تا ابد شیفته‌ات‌اند.»
‫قبل از اینکه برن تعطیلات زن‌وشوهری، ‫از تینگ خواستن قایمش کنه.
‫وای! چه چندش!
‫سنجاب زنده رو ترجیح می‌دادم.
‫حالا که هنوز کادو قبوله، این خدمتت...
‫خب، دوستش داری؟
‫این دقیقاً چیه؟
‫سربنده دیگه خله.
‫با همون رنگ‌هایی که می‌پوشی، ‫بافتمش.
‫حالا می‌دونی بهترین بخشش چیه؟
‫یکی هم واسه خودم بافتم!
‫می‌تونیم دو تایی با هم بپوشیمش ‫و بریم سر کلاس.
‫آهان، ایند، این سربند‌ها این‌قدر خاصن ‫که نمی‌شه سر کلاس پوشیدشون.
‫به نظرم باید بذاریمش برای موقعیتِ به‌خصوص‌تری.
‫مثلاً مراسم تشییع جنازه خوبه.
‫اَه!
‫می‌دونین، لوکاس بابت اتفاقی که ‫توی مراسم رقص افتاد، خیلی شرمنده‌ست.
‫شکاکیتم رو ببخشید، ‫با توجه به رفتار تخریب‌گرایانه‌ی قبلیش، شک دارم باشه.
‫ولی اون هیچ نقشی در کلمات سوخته‌ی روی چمن، نداشته.
‫کل هفته‌ی اخیر رو ‫توی خونه حبس بوده.
‫بسیار خب.
‫اینجا میاد خدمات اجتماعی انجام می‌ده، ‫ما هم انگار نه خانی اومده و نه خانی رفته.
‫بله خب...
‫منو مدیون خودتون کردین، لاریسا.
‫من تشکر و مدیونی نمی‌خوام.
‫فقط اونی که این کارها رو کرده پیدا کنین. ‫شاید بهتر باشه از همدست‌های لوکاس شروع کنین.
‫بعد از اینکه بفهمیم حمله به آتینجر ‫کار کی بوده، به اونم رسیدگی می‌کنیم.
‫گرچه، قرعه به نام هر کسی هم که بیفته، ‫اون فرد یکی از دانش‌آموزهای شماست.
‫حواست باشه، نوبل.
‫محبت منم یه جایی تموم می‌شه.
[آتش می‌بارد]
‫توی سردابه که بودیم، یه رؤیای دیگه دیدی، نه؟
‫نفهمیدم کی رسیدیم به شرایطی ‫که دوباره با هم حرف بزنیم.
‫به جشن تولد غافلگیرانه‌ت اومدم ‫فکر می‌کردم اون دیگه خودش سرنخی بهت می‌ده.
‫- حالا چی دیدی؟ ‫- کی گفته آماده‌م باهات حرف بزنم؟
‫هنوز فکر می‌کنی اون هیولا منم؟
‫هنوز فرضش رو رد نکردم.
‫خب، هر وقت نظرت عوض شد ‫و کمکی ازم خواستی،
‫می‌دونی که کجا پیدام کنی.
‫اینو از کجا آوردی؟
‫دست‌بنده رو می‌گم، از کجا آوردیش؟
‫لوکاس هستم. ‫از دیدن‌تون خوش‌وقتم.
‫منم بیانکام.
‫می‌دونم.
‫هفته‌ی پیش، توی بادنما که بودیم، ‫بابام گفت باید به رفتارم سر و سامون بدم.
‫بعد از اینکه بابام رفت، ‫زنی که توی میز کناری بود،
‫از اپلیکیشن خودیاری‌ای به نام نغمه‌ی صبح گفت.
‫گفت کمکم می‌کنه ‫دوباره روی زندگیم تمرکز کنم.
‫معمولاً به این چیزها توجهی نمی‌کنم...
‫ولی به دلایلی...
‫حرف اون رو باور کردی؟
‫آره، ولی معلوم شد راست می‌گفته، ‫منم توش ثبت‌نام کردم.
‫اونا هم برام اینو فرستادن.
‫بهت تضمین می‌دم که حال خوب تو ‫برای نغمه‌ی صبح هیچ اهمیتی نداره.
‫فقط پولت براشون مهمه.
‫به خودت لطف کن و اپلیکیشن‌شون رو پاک کن.
‫هر چی بیشتر بهشون گوش بدی، ‫بیشتر چنگال‌هاشون رو توت فرو می‌کنن.
‫از کجا می‌دونی؟
‫می‌دونم دیگه.
‫برای همین دارم به خنگول عادی‌ای که ‫لباس قشنگم رو با شوخی خرکیش خراب کرد
‫هشدار می‌دم که
‫خودش رو دخیل این نغمه‌ی صبح نکنه.
‫چون دقیقاً از همون آدم‌هایی هستی ‫که اونا دنبالشن.
‫فکر می‌کنم این حرفت تعریف نبود.
‫حالا تو چرا واسه‌ت مهمه؟
‫دارم سعی‌ام رو می‌کنم که جا پای مامانم نذارم.
‫انگار که ملکه‌ی بدجنسیِ آینده‌ست.
‫می‌گم...
‫بعداً می‌رم سمت بادنما، ‫گذرت خورد بیا.
‫شاید بتونیم نکاتی راجع به خودارتقایی ‫به هم بگیم.
‫من که همیشه مخالف جشن‌های تولد نبودم.
‫هر سال تولدم، یادم میاد که ‫یه سال به آغوش سرد مرگ نزدیک‌تر شدم.
‫چرا اینش رو نباید دوست نداشته باشم؟
‫تازه، مامان و بابام همیشه حواسشون بود ‫که تولدهام به‌یادموندنی باشن.
‫♪ تولدت مبــــــارک... ♪
‫غافلگیری بی‌نقص.
‫کیک بی‌نقص.
‫آب‌نبات! آب‌نبات! آب‌نبات!
‫بازی‌های جشن تولد هم بی‌نقص.
‫آب‌نبات! آب‌نبات! آب‌نبات!
‫ولی جشن‌های تولد و کادوها و بازی‌ها...
‫همه‌شون پیش‌پاافتاده‌ن.
‫گودی بهم هشدار داد ‫که سرنوشتم رو با تنهایی سرشتن...
‫و بابتش ناراحتم.
‫دکتر کینبات.
‫از زمان نوبتی که با خانواده‌ت داشتین، ‫دیگه ندیدمت.
‫که البته... نوبتی بود که ‫فراموشم هم نمی‌شه.
‫با اونا چطوری؟ خوبین؟
‫من و مامانم که ‫با هم خوب وقت می‌گذونیم.
‫- دست‌هامون رو کثیف می‌کنیم. ‫- باغبونی می‌کنین؟
‫قبر می‌کنیم.
‫آهان.
‫و یه کاری کردم بابام ‫پاش به زندان نرسه.
‫تو واسه چی اینجایی؟
‫با مامان‌های یوجین کار می‌کنم.
‫زخم روحی چنین ضربه‌هایی ‫روی کل خانواده می‌مونه.
‫چند روزی رفتن خونه، ‫منم قول دادم بهشون به پسرشون سر می‌زنم.
‫پس مزاحمت نمی‌شم.
‫گودی کیه؟
‫یکی از فامیل‌های دورمونه.
‫خیلی دور.
‫این‌طور که پیداست، تو رو اون‌طور که هستی نمی‌بینه.
‫بیشتر از اونی که فکر می‌کنی، می‌بینه.
‫مطمئن باش هنوز ‫همون سنگ‌دلِ بی‌عاطفه‌ی روز اولی‌ام که دیدیم.
‫بعید می‌دونم آدم سنگ‌دل بی‌عاطفه ‫بیاد بشینه کنار تخت دوستش.
‫به خاطر وضعیتی که دوستش توشه، ‫احساس گناه کنه.
‫من که درخواست جلسه‌ی رایگان ندادم.
‫خب، فکر کن بهت کادوی تولد دادم.
‫بیا تو.
‫این همین الان از لندن رسید.
‫یه نسخه از گواهی فوتی که ‫درخواست داده بودی.
‫اگنس، ممنونم.
‫راستی، آینز بلوم دوباره زنگ نزده؟
‫منظورتون اینه به خاطر نوری که ‫از عمارت گیتس میاد زنگ زده یا نه؟
‫چند روز پیش زنگ زد، ‫ارجاعش دادم به دفتر کلانتر.
[کپی‌برابراصلِ گواهی فوت]
[سفر زائر]
[تولدت مبارک]
‫می‌دونم قهوه‌ی سوپرتلخ می‌خوری ‫ولی کل هفته داشتم روش کار می‌کردم.
‫تولد، آره.
‫مبارک‌بودنش، ابداً!
‫کسی مونده که تینگ بهش نگفته باشه؟
‫خب، پس فکر کردی کیکو کی آورده؟
‫آره، کرم شکلات‌تلخ ۹۸درصد روش ریختم
‫می‌دونستم که... چه رنگ‌هایی رو ‫بیشتر دوست داری.
‫کادوی... کادوی ایند اینه؟
‫اگه بخوای با پای پیاده ‫از کشوری جنگ‌زده فرار کنی، خوبه.
‫بی‌خیال. از روزی که ‫محور همه‌چیزش تو باشی، خوشت نمیاد؟
‫محور همه‌ی روزها منم.
‫توی این یکی فقط یه کیک هست ‫و یه آهنگ مزخرف.
‫اگه ازت بخوایم یه شام بی‌آهنگِ غیرتولدی ‫باهام بیای بیرون...
‫دوست داری؟
‫کار دارم نمی‌رسم.
‫یه کاری هست با موضوع مرده‌ها.
‫مقاله‌ی نیم‌سالته؟
‫درباره‌ی اینه که سفیدشویی گناهان گذشته‌مون ‫چطور باعث مرگ ما می‌شه.
‫آهان.
قبلاً دیدیش؟
‫آم...
‫این چیه اون‌وقت؟
‫ولش کن.
‫خیلی‌خب... من... من کاری کردم؟
‫حس می‌کنم از سر قضیه‌ی ریون ‫هی داری می‌پیچونیم.
‫خطایی ازم سر زده؟
‫گمونم جوابم رو گرفتم.
‫لیوان بزرگ و قهوه‌ی تلخ با دو قاشق شکر؟
‫اون تهدیدی که با آتیش ‫روی چمن‌های مدرسه زدن...
‫روی دیوار داخل سردابه‌ی کرک‌استون هم هست.
‫نگو که رفتی اونجا رو کندی ‫و بازم جسد پیدا کردی.
‫یه ارتباطی این وسط هست. ‫مطمئنم.
‫برای رصد زائرهای مُرده هشدار می‌ذارم.
‫پیش خودم گفتم از اون‌جایی که دیگه کینه‌ای نداری ‫که بری پی انتقامش...
‫وقت داری که به چند تا ‫جرم و جنایت واقعی رسیدگی کنی.
‫من و بابات کدورت‌ها رو چال کردیم، ‫تو هم باید همین کار رو بکنی...
‫من کدورت‌ها رو چال نمی‌کنم...
‫بهشون بال و پر می‌دم.
‫
‫کمک لازم دارم.
‫- خیلی خوشحال نشو. ‫- چی شده؟ می‌خوای بهت نقاشی درس بدم؟
‫خط‌‌هات محکم نیستن.
‫توی یکی از رؤیاهام دیدمش، ‫برات آشناست؟
‫کی اینو کشیدی؟
‫چند روز پیش.
‫دوباره مثل قدیم ‫اون رؤیاها اومدن سراغم.
‫هیولائه هم توشون بود؟
‫نه، ولی توی سایه‌ها حسش می‌کردم.
‫انگار یه جورایی توی مغزم حرکت می‌کرد.
‫می‌دونی اینجا کجاست؟
‫آره، عمارت گیتزه.
‫موقع دویدن از کنارش رد شدم.
‫چطور؟
‫خب، گوش کن...
‫بعد از مراسم رقص، می‌خواستم فراموشت کنم ‫ولی نتونستم.
‫شروع کردم به نقاشی کشیدن ‫و این نقاشی بیرون اومد.
‫صدای ساززدنت رو توی نقاشی می‌شنوم.
‫مشخصه که توی موسیقی گم شدی.
‫انگار که تنها وقتی که ‫فرصت می‌شه خودت واقعیت رو ببینم، همینه.
‫تو بیانکایی، درسته؟
‫می‌شه لطفی در حقم بکنی؟
‫ونزدی اینو جا گذاشته. ‫می‌شه بهش بدیش؟
‫کادوی تولد انیده.
‫مگه تو دوست‌پسرش نیستی؟
‫نه بابا.
‫حتماً. انجام می‌دم.
‫البته داشتم می‌رفتم.
‫هیچ فکر نمی‌کردم بیای.
‫منم همین‌طور.
‫به حرفت گوش کردم.
‫جدی چرا اومدی؟
‫فکر نمی‌کردم دیگه مطرودها باهام صحبت کنن.
‫می‌خواستم با یکی صحبت کنم... همین.
‫حس می‌کنم وضعیتمون مثل همه.
‫هفته‌ی پیش سروکله‌ی مامانم پیدا شد ‫که بهم بگه پری‌ها نمی‌تونن جایگاهشون رو عوض کنن.
‫هر قدر هم که تلاش کنم
‫بازم یه عده هستن ‫که به دید تحقیر نگام کنن.
‫هم‌وغمم اینه که بهش ثابت کنم اشتباه می‌کنه.
‫گفتم تو حرفمو می‌فهمی.
‫بیشتر مردم، فکر می‌کنن ‫من به درد هیچ کاری نمی‌خورم.
‫راستش رو بخوای، چندان کاری نکردم ‫که وادارشون کنه دیدشون رو تغییر بدن.
‫چرا مراسم رقص رو خراب کردی؟
‫نمی‌دونم.
‫گمونم از اینکه بابام روز امداد ‫مسخره‌م کرد، از دستش شکار بودم.
‫می‌خواستم تلافی کنم.
‫ولی وقتی اون کار رو کردم...
‫حالم از خودم به هم خورد.
‫فهمیدم باید جبران کنم ‫و از نو شروع کنم.
‫البته نمی‌دونم به نظرت ‫با عقل جور در میاد یا نه.
‫بیشتر از اونی که فکر کنی در میاد.
‫گرت گیتز اینجا زندگی می‌کرده.
‫همون پسری که پدرم ‫متهم به قتلش شده بود.
‫کلانتر گفت که خانواده‌ی پسره با ‫میراث نفرت‌آفرینش، مُردن.
‫ارواح زنده‌ها رو نمی‌کشن.
‫دلیلی داشته که ‫گودی این خونه رو نشونم داده.
‫باید قفل رمز و رازها رو باز کنم...
‫یا برای بازکردنش بمیرم.
‫می‌خوام حواسش پرت بشه.
‫کلانتر، اون گوشی وامونده‌ت رو بردار، نوبلم.
‫ببین، بگی‌نگی فهمیدم ‫که این قضایا زیر سر کیه.
‫قصه‌ش مفصله. ‫باید بشینم برات تعریف کنم.
‫می‌شینم تو بادنما، ‫مثل قدیما کیک می‌خوریم و حرف می‌زنیم.
‫همین زودی‌ها می‌بینمت.
‫نـــــــه!
‫نوبل!
‫به اورژانس زنگ بزنین!
‫بگین آمبولانس بفرستن.
‫زنده‌ست...
‫ولی وضعش وخیمه.
‫وقتی اظهاراتت رو گفتی، ‫برت می‌گردونم.
‫اظهاراتم رو به معاونت دادم.
‫کادیلاک آبی بود ‫و پلاک هم نداشت.
‫آره، می‌دونم.
‫یه چیز بهتر می‌خوام.
‫توی صندوق عقب ماشین شهردار چیکار می‌کردی؟
‫دیدم از عمارت گیتز داره میاد بیرون.
‫عمارت گیتز؟ ‫اونجا چیکار می‌کردی؟
‫دنبال خونه بودم واسه زندگی.
‫ناخواسته پیام صوتی‌ای که ‫برات فرستاد، شنیدم.
‫وسوسه شدم.
‫قدیما که شهردار، کلانتر بود،
‫نظریه‌های غیرمعقولانه‌ای ‫درباره‌ی پرونده‌هایی داشت که نتونسته بود حلشون کنه
‫ما هم رفتیم توی اون بخش می‌شستیم، ‫کیکی سفارش می‌دادیم و سرش بحث می‌کردیم.
‫اغلب به نتیجه‌ای هم نمی‌رسیدیم.
‫می‌خوای بهم بگی اُمُل، بگو...
‫اما وقتی یکی داره می‌ره به پلیس ‫اطلاعات مهم بده و بعد یکی زیرش می‌گیره
‫معمولاً معنیش اینه که ‫یارو یه چیزهایی دستگیرش شده.
‫همه‌ی نشونه‌ها هم ‫به خانواده‌ی گیتز و اون خونه می‌رسه.
‫خانواده‌ی گیتز!
‫چطور اون‌وقت؟ اونا که همه‌شون مُرده‌ن.
‫- منم به ارواح اعتقادی ندارم. ‫- شاید باید تجدید نظر کنی.
‫چطوره که هر اتفاق وحشتناکی که میفته،
‫تو وسط اون ماجرایی؟
‫بخت فوق‌العاده‌م.
‫از الان به بعد، قانون منع رفت‌وآمد ‫توی مدرسه برقراره.
‫و اجازه‌ی تردد به خارج محوطه‌ی مدرسه هم ‫تا اطلاع ثانوی لغو می‌شه.
‫ونزدی، تازه شنیدم ‫چه بلایی سر شهردار واکر اومده.
‫حالت خوبه؟ ‫چیزی که به چشم دیدی، خیلی وحشتناک بوده.
‫توی فهرست آرزو‌هام بود.
‫می‌تونی به نگهبان بگی ‫هنوز توی سلولمم.
‫مدیر ویمز فقط صلاحت رو می‌خواد.
‫ممکن بود بدجور آسیب ببینی ‫یا حتی بدتر...
‫خب، رمانت چطور پیش می‌ره؟
‫تحقیقات وایپر توی چند جبهه ‫بی‌نتیجه مونده...
‫ولی داره نقشه‌ی راه بعدیش رو می‌چینه.
‫به نظر که خیلی جذابه.
‫اینو توی قفسه‌ی کتابام دیدم ‫و یاد تو افتادم.
‫مری شلی فقط نوزده سالش بود ‫که خودش رو توی چالش انداخت و نوشتش.
‫می‌دونم.
‫هم قهرمان زندگی ادبیمه ‫و هم رقیب شکست‌ناپذیرم.
‫و ۲ سال و ۳۶۴ روز وقت دارم ‫که شکستش بدم.
‫خب، به نظرم خیلی هوشمندانه‌ست ‫که روی هیولاهای ادبی تمرکز می‌کنی
‫و هیولاهای واقعی رو گذاشتی ‫مأمورهایی که صلاحیت دارن، بهش رسیدگی کنن.
‫«هیچ‌کس شرارت را برای آنکه شرارت است، ‫انتخاب نمی‌کند.»
‫«بلکه تنها آن را با خوشی و سعادتی که ‫می‌جوید، اشتباه می‌گیرد.»
‫مری شلی این جمله رو نوشت ‫تا آدم‌هایی مثل ویمز رو توصیف کنه،
‫آدم‌هایی که با پوشش مصلحت، ‫کارهای بد می‌کنن.
‫ویمز تو رو فرستاده؟
‫که تشویقم کنی برم پی چیزهای دیگه؟
‫نه.
‫ولی اگه همین‌جور به حرفش گوش نکنی، ‫اخراجت می‌کنه.
‫پس فقط به فکر خیر و صلاح منی؟
‫البته.
‫- فکر می‌کنم من و تو خیلی شبیه همیم. ‫ - نیستیم.
‫نه کمکت رو لازم دارم، نه دلسوزیت رو. ‫هم مادر دارم، هم درمانگر.
‫همین دو تا خودشون به قدر کافی عذاب‌آور هستن، ‫حتی واسه یکی مثل من.
‫الو؟
‫- دوباره به پیشنهادت فکر کردم. ‫ -کدوم پیشنهادم؟
‫شام غیرتولدی؟
‫جدی؟ عالیه.
‫کی وقت داری؟
‫ساعت ۸ بیا بیرون در هرگزگاه دنبالم.
‫چراغاتم خاموش کن.
‫الو؟ ونزدی؟
‫تای؟ یادته چی بهت گفتم؟
‫بی‌خیال رفیق. ‫ونزدی آدامز رو از کله‌ت بکن بیرون.
‫از اون دخترهاست ‫که بهت لطمه می‌زنه.
‫باور کن، من میشناسمت.
‫الان منظورت به مامان بود؟
‫معلومه که نبوده. چون بعد مجبور بودی ‫واقعاً از مامان حرف بزنی.
‫الان نمی‌تونم به این بحث برسم.
‫باید برم بیمارستان ‫و به شهردار سری بزنم.
‫قبل از خاموش‌باش شهر، خونه باش.
‫اصلاً مامان رو دوست هم داشتی؟
‫بیشتر از اونی که فکرش رو بکنی.
‫به واکنش نه‌چندان مشتاقانه‌ای که ‫به جشن غافلگیرانه‌ت داشتم
‫فکر می‌کردم.
‫باید اقرار کنم که
‫پشیمونم که چرا بهتر ‫ازت تشکر نکردم.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- قبول کن، ایند
‫کاش می‌شد از محوطه‌ی مدرسه بریم بیرون
‫و دوباره تولد بگیریم.
‫دو تا رفیق صمیمی با هم.
‫چه بد که مدرسه رفت‌وآمد رو منع کرده.
‫قرص ماه رو ببین...
‫چطوره بگیم من قراره تبدیل بشم به گرگینه ‫و مجوز عبور بگیریم که بریم سمت قفس‌های گرگ؟
‫و تو هم داوطلب بشی ‫که بندازیم توی قفس؟
‫حیله‌گریم بالاخره به تو هم سرایت کرده!
‫تینگ؟
‫می‌دونی که باید چیکار کنی، نه؟
‫باید سربندهامون رو هم تنمون کنیم.
‫وای! فکر کنم مال خودم رو ‫روی حصارکشی جا گذاشتم.
‫راستش، مال خودت رو توی ‫بادنما جا گذاشتی.
‫ولی شانس آوردیم و بیانکا برش گردوند.
‫کاش یه چیز دیگه می‌خواستم.
[آکادمی هرگزگاه]
‫یا خدا!
‫بریم.
‫آممم.
‫سلام‌علیکم. منم از دیدنت خوشحالم.
‫وایستا ببینم، راننده‌ی اوبری که گفتی اینه؟
‫راننده‌ی اوبر؟
‫- فکر کردم قراره با هم بریم سر قرار. ‫- فکر کردم قراره دخترانه بریم بیرون.
‫برنامه تغییر کرده.
‫این روسری‌های کلاه‌شکل چیه ‫دوتایی‌تون جفت هم پوشیدین؟
‫نپرس.
‫فقط روشن کن بریم.
‫آهای، ونزدی؟
‫بچه‌ها هستین؟
‫ببین، می‌دونم هنوز بابت نقاشیه ناراحتی،
‫ولی می‌خواستم یه لحظه باهات حرف بزنم.
‫تینگ، ونزدی کجاست؟
‫جان من می‌خوای بری این‌تو؟
‫اینجا بدجور ترسناکه.
‫می‌دونم.
‫- خب، من بنا نبود از این کارها بکنم. ‫- منم.
‫نمی‌خواستم تولدم رو با شام‌خوردن ‫یا مهمونی غافلگیرانه جشن بگیرم!
‫می‌خوام برم اینجا.
‫خب باید همین رو می‌گفتی. ‫لازم نبود گولمون بزنی.
‫اگه می‌خواین برین، برین.
‫من می‌رم نگاهی به گاراژش بندازم.
‫بذار من بکنم.
‫فایده نداره.
‫می‌شه منم بکنم؟
‫عجب.
‫کارهای گرگینه‌ایه دیگه.
‫این همون ماشینیه ‫که شهردار رو زیر گرفت.
‫خب، این بدشگونه.
‫باید همین الان زنگ بزنیم به بابای تایلر.
‫چرا اون‌وقت؟
‫که برم گردونه هرگزگاه ‫و کاری کنه اخراجم کنن؟
‫از این خبرها نیست.
‫امشب قراره بمیرم.
‫ایناهاش. ‫خانواده‌ی گیتز
‫با اینکه جنایتکارهای روانی‌ای بودن، ‫ولی ظاهر خوبی داشتن.
‫اون گرته.
‫پدرشون، انسل که از مطرودها متنفر بود.
‫تو هم باید لارل باشی.
‫همه‌شون خیلی وقته که مُرده‌ن.
‫حالا سؤال اینجاست،
‫چرا گودی من رو کشوند اینجا؟
‫خوب دیدی؟
‫آخه که توی کتابخونه‌ش ‫محراب مخفی به این ترسناکی می‌سازه؟
‫مال ما توی نشیمنمونه.
‫فضای بیشتری برای رویداد یک ساله‌ی ‫روز مردگان داره.
‫ّ[خون می‌بارد]
‫[آنگاه که من برخیزم]
‫هنوز گرمن.
‫خب تایلر، بقیه‌ی طبقه‌ی همکف رو تو بگرد،
‫من و ایند هم می‌ریم طبقه‌ی بالا رو بگردیم.
‫من و تو؟
‫خب، من می‌رم سمت راست، ‫تو هم برو سمت چپ.
‫شوخی می‌کنی؟ می‌خوای جداجدا بگردیم؟ ‫اونم اینجا؟
‫توی فیلم‌های ترسناک، همه‌ی دوست‌های صمیمی طرف ‫همین‌جوری می‌میرن.
‫هر چی زودتر بگردیم، ‫زودتر می‌تونیم بریم.
‫نه تو رو خدا!
‫اصلاً من چرا اومدم اینجا؟
‫می‌دونم اگه مامانم بود چی می‌گفت
‫می‌گفت: «ایند، تو از اون پخمه‌هایی.»
‫«خیلی به این‌واون وابسته‌ای.»
‫«یه‌کم از خودت جنم به خرج بده. ‫هیچ‌کس از گرگ مستأصل بی‌دست‌وپا خوشش نمیاد.»
‫ساکت شو مامان! از توی سرم برو بیرون.
‫ونزدی، بیا اینجا رو ببین.
‫تخت مرتبه.
‫نه گردوخاکی گرفته، ‫نه تارعنکبوتی چیزی.
‫ل.گ؟
‫لارل گیتز.
‫گویا یکی برگشته به اتاق قدیمی‌شون.
‫محاله.
‫لارل ۲۵ سال پیش، ‫توی یه کشور دیگه غرق شد.
‫بریم.
‫رسماً این بدترین شب‌نشینی دخترانه‌ی دنیاست.
‫بچه‌ها! بیاین بیرون! اینجاست!
‫بریم سمت بالابر! برو!
‫وای خدا! وای خدا! وای خدا!
‫نه، نه! ‫سربندت نه!
‫بس کن.
‫وای خدا!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫اینا اعضای بدنِ قربانی‌های هیولاست.
‫بیا دیگه.
‫- حالت خوبه؟ ‫ - از کی تا حالا واسه تو مهم شده؟
‫ونزدی، چی پیش خودت فکر کردی؟
‫باید برگردیم تایلر رو بیاریم.
‫هیولائه اونجاست!
‫ایند، اینو بگیر.
‫- اون هیولائه هنوز اونجاست! ‫- زخمی شدی! می‌تونی راه بری؟
‫تو از کجا اومدی؟
‫بیا...
‫بگیرش.
‫چیکارش شده؟
‫ممنون دکتر.
‫نمی‌خوام توجه‌ها رو سمت خودم جلب کنم
‫ولی داره یه حمله‌ی عصبی کامل ‫بهم دست می‌ده.
‫تا ویمز نفهمیده، باید بگردیم.
‫اینجا چه خبره؟ چی شده؟
‫- کار تو بوده، نه؟ ‫- بابا، صبر کن لطفاً. من حالم خوبه.
‫کلانتر، متوجه ناراحتی‌تون هستم ‫ولی باید چیزی رو ببینین.
‫همه‌ش همین‌جا بود.
‫اعضای بدن... ‫کادیلاک آبی، محراب!
‫و اتاق‌خوابی که پر بود از گل رُز تازه.
‫بله، خب الان همه‌شون نیست شدن.
‫یکی بعد از رفتنِ ما، ‫اینجا رو کامل پاک‌سازی کرده.
‫گوش کن، دیروز بهت گفتم ‫که تموم نشونه‌ها به این خونه ختم می‌شن، حق با من بود.
‫توجیهت واسه اینکه داشتی پسرم و دوستت رو ‫به کشتن می‌دادی، همین بود؟
‫حالا تو به من گوش کن.
‫از الان به بعد، نه حق داری دیگه تایلر رو ببینی،
‫نه حق داری دیگه هیچ‌چیزی از این پرونده رو ‫دنبال کنی، جا افتاد؟
‫مستقیماً قانونی که خیلی واضح گفته بودم، ‫زیر پا گذاشتی و موقع منع رفت‌وآمد، از محوطه خارج شدی.
‫تازه، نگم که خودت و دوستانت رو ‫توی خطر انداختی.
‫که یعنی باید اخراج بشم. می‌دونم.
‫شما هم کاملاً حق دارین ‫که اخراجم کنین.
‫ولی فکر می‌کنم اگر این کار رو بکنین ‫اشتباه بزرگی کردین.
‫خانم آدامز، به نظرم الان با ابراز پشیمونیه که نتیجه می‌گیری ‫نه با غرور و گستاخی.
‫هیچ‌وقت برای تلاش برای رو کردن حقیقت، ‫عذرخواهی نمی‌کنم.
‫این دیگه چیه؟
‫هشداریه از طرف روآن.
‫برای همین سعی داشت بکشه‌ت؟
‫مادرش قبل از مرگ، ‫این رو کشیده بود.
‫گفته بود سرنوشت من اینه که ‫مدرسه رو نابود کنم.
‫ولی فکر می‌کنم ‫سرنوشتم اینه که نجاتش بدم.
‫حالا شما می‌دونین چی توی خطره.
‫تک‌تک افرادی که سوگند خوردین ‫ازشون محافظت کنین، توی خطرن.
‫فکر می‌کنم لیاقت یه فرصت دیگه رو دارم.
‫خواهش می‌کنم.
‫اگه ببینم یه بار دیگه قانون‌شکنی کردی...
‫یا ببینم یه بار دیگه ‫ هر کار دلت خواسته کردی، اخراجت می‌کنم.
‫بی چون و چرا اخراجت می‌کنم.
‫- ایند و زاویر رو هم ببخشید. ‫ - دیگه از مذاکره خبری نیست.
‫شب خوش.
‫کجا می‌ری؟
‫می‌رم اتاق یوکو.
‫تورن‌هیل گفت می‌شه چند شب اونجا بخوابم.
‫لازم نیست.
‫با ویمز حرف زدم. ‫تو و زاویر رو تنبیه نمی‌کنه.
‫الان باید ازت تشکر کنم؟
‫من که عذرخواهی کرده بودم. ‫تموم شد رفت.
‫تموم شد رفت؟
‫امشب من شده بودم عین همون شکلات روی کیکی ‫که زحمت بریدنش رو هم به خودت نداده بودی.
‫برای اینکه به خواسته‌ت برسی، از هر کسی استفاده می‌کنی ‫حتی اگه لازم باشه توی خطر میندازی‌شون.
‫به خاطر دل‌مشغولی های مزخرف تو ‫ممکن بود امشب بریم سینه‌ی قبرستون.
‫ولی نرفتیم!
‫الانم به قدم به حلِ این پرونده ‫نزدیک‌تر شدم.
‫مهم هم همینه.
‫بارها...
‫و بارها
‫تلاش کردم که دوستت باشم.
‫همیشه سعی کردم خودم رو بهت نشون بدم.
‫به احساساتت فکر کردم. ‫به بقیه گفتم
‫«می‌دونم حال‌وهوای قاتل‌های زنجیره‌ای رو داره، ‫ولی فقط خجالتیه، همین.»
‫من نخواستم برام همچین کارهایی بکنی.
‫نباید هم می‌خواستی! ‫چون دوست ها از هم نمی‌خوان!
‫لازم نبود بخوای.
‫همین که نمی‌دونی، خودش گویای همه‌چیزه.
‫ونزدی، می‌خوای تنها باشی؟ ‫خب تنها باش.
‫گودی بهم هشدار داد ‫که سرنوشتم رو با تنهایی سرشتن.
‫شاید از سرنوشت گریزی نیست.
‫ولی برای اولین بار توی زندگیم...
‫این تنهایی حس خوبی نداره.
‫یه چیز دیگه هم هست.
‫یه چیزی که منو به درد میاره.
‫که مرگ، خیلی نزدیکه.
‫نگاهم می‌کنه.
‫ولی من نه می‌ترسم، ‫نه تسلیم می‌شم.
‫اون خونه.
‫اون خانواده.
‫کرک‌استون.
‫هیولا.
‫حتی یه جورایی خودم...
‫انگار همه‌شون مثل تارهای عنکبوت ‫به هم تنیده‌ن.
‫و وقتی شهردار واکر ‫به حقیقت نزدیک شد...
‫صداش رو بریدن.
‫ولی صدای من رو نمی‌برن.
‫پس اونی که داری تماشام می‌کنیم...
‫اینو بدون...
‫که پیدات می‌کنم!
‫ ‫سیر تا پیاز سینمای جهان رو با ما ببین! ‫.:: Bamabin.com ::.