‫لایرا!
‫لایرا صدام رو می‌شنوی؟
‫- راجر! ‫- لایرا!
‫بگو کجایی تا پیدات کنم.
‫سرزمین مردگان.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫پس چی شد بیدار شدی؟
‫به‌قدر کافی خوابیده بودم.
بامابین تقدیم می‌کند .:: Bamabin.com ::.
‫- دوباره کابوس دیدی؟ ‫- نه.
‫- پس چی شده؟ ‫- فقط...
‫درگیری فکریم زیاده.
‫راجر به کمکمون نیاز داره.
‫باید برم به سرزمین مردگان ‫و اتفاق پیش‌اومده رو جبران کنم.
‫منظورت «ما»ست دیگه.
‫هر اتفاقی که بیفته...
‫کنار هم می‌مونیم.
‫کمکم کن بفهمم ‫چه اتفاقی افتاده.
‫نیروهایی اطراف دختره بودن، ‫که توقع نداشتیم باشن.
‫- چه نیروهایی که توقع نداشتین؟ ‫- نیروهای تاریک.
‫سربازانمون به چشم دیدن ‫که دختره و پسره، یهو غیب شدن.
‫فکر می‌کنم برای حذف اون دختر...
‫به قوای بیشتری نیاز داریم.
‫اون بچه، نباید زنده بمونه.
«مترجم: هدا»
«فصل سوم - قسمت سوم» «هوابُرد اراده»
‫قربان، زندانی‌تون به هوش اومده.
‫بسیار خب.
‫توی این وضع دیدنت هم ‫عالمی داره.
‫سلام، عزریل.
‫این‌جوری یه‌کم راحت‌تره.
‫نه اون‌قدرها راحت.
‫لازم نیست ببندیم، عزریل.
‫دیگه زندانیمی.
‫داری کیف می‌کنی، نه؟
‫هنوز همون آدم سابقی.
‫تو هم می‌شد ‫الان کنارم وایستی، یادته که؟
‫بالای کوه بهت پیشنهاد دادم ‫ولی روم رو زمین زدی.
‫نه، آدم سابق نیستی.
‫- کم‌عقل‌تر شدی. ‫- فکر می‌کنم عوض نشدم.
‫دقیقاً همون کاری رو کردم ‫که گفته بودم.
‫ولی تو، تو به خاطر لایرا برگشتی.
‫و شکست هم خوردی.
‫لایرا اینجاست؟
‫هنوز اینو میندازی گردنت؟
‫نه، نیست.
‫- گوش کن، جون لایرا در خطره... ‫- نه، نه، من...
‫عزریل، لایرا دخترمونه، ‫و مرجعیت می‌خواد بکشه‌ش.
‫فکر می‌کنم بعداً بفهمی که ‫دنبال کشتن ما دو تا هم هست.
‫می‌دونی می‌گن چیه؟
‫- اول چرت‌وپرت، بعد مذهب، بعد باز چرت‌وپرت. ‫ -می‌گن حواست، عزریل.
‫آخه چطور من و تو ‫حوا زاییدیم؟
‫ساحره‌ها هم می‌گن حواست.
‫اون دختر بدبخت باید توی همون دانشسرای جردن ‫ می‌موند و کاری که بهش گفتن رو می‌کرد.
‫جنجالی که این بچه راه انداخته ‫اصلاً در حد و اندازه‌های خودش نیست...
‫حواست باشه ‫داری با کی حرف می‌زنی.
‫من خوب می‌شناسمت، عزریل. ‫می‌دونم این حرف‌ها رو از ته دل نمی‌گی.
‫لازم نکرده بگی چی ته دلم هست و چی نیست.
‫درسته.
‫شکست خوردم.
‫الان فقط تویی ‫که می‌تونی کمکش کنی.
‫یکی رو گذاشتم مراقبش باشه.
‫- مراقب لایرا؟ ‫- یکی از نیروهای خوبمونه.
‫زمان مناسبش که برسه، ‫لایرا رو میاره اینجا.
‫پس در امانه؟
‫بهم قول می‌دی که در امانه؟
‫عجب...
‫این دختر جادوت کرده، نه؟
‫- حواست بهش باشه. ‫- چشم.
‫- بهتری؟ اثرش رفته؟ ‫- به نظر که رفته.
‫کاری که باهات کرد...
‫بخشیدنی نیست.
‫فرق کردی.
‫تو هم فرق کردی.
‫- زُل زدی بهم. ‫- می‌دونم.
‫هیچ فکر نمی‌کردم ‫که دوباره ببینمت.
‫ممنون که اومدی.
‫- از کی اونجایی؟ ‫- قایم که نشده بودم.
‫- شما دورتون رو درست نگاه نکرده بودین. ‫- چرا افتادی دنبالمون؟
‫من یکی از اعضای جمهوری لرد عزریلم.
‫به خاطر تو و دختره ‫و خنجرت اینجام.
‫اینجا شما رئیس نیستی، ماییم.
‫من و لایرا باید ‫خصوصی با هم صحبت کنیم.
‫از کجا بدونم یه دریچه باز نمی‌کنی ‫نمی‌ری یه جهان دیگه؟
‫بهمون اعتماد نداری؟
‫نظر خودت چیه؟
‫خیلی خب.
‫دستم نباشه، ‫ازش هم نمی‌تونم استفاده کنم.
‫کار خوبی بود که ‫خنجر رو گذاشتی اونجا؟ یه وقت ندزده‌ش.
‫- شکسته. ‫- چی؟ چطور؟
‫موقعی که می‌خواستم ‫تو رو بردارم برم شکست.
‫- موقعی که پیش مامانم بودی شکست؟ ‫- کاری کرد یاد مامانم بیفتم.
‫وقتی هم که افتادم، ‫شکست.
‫یه دریچه باز گذاشتم ‫که می‌ره به جهان تو، ولی فکر کنم گیر افتادیم.
‫این شاید کمکی کنه.
‫همیشه برمی‌گردی پیشم.
‫چی سر تو اومد، ویل؟
‫بیدار که شدم، دیدم نیستی ‫و مادرم اونجاست...
‫نباید می‌ذاشتمت می‌رفتم.
‫- اگه از پیشت نرفته بودم... ‫- حرفِ من این نیست.
‫یهو فهمیدم کجاست.
‫باباتو می‌گی؟ ‫پیداش کردی؟
‫ولی دیگه مُرده. ‫یکی از سربازها بهش تیر زد.
‫نمی‌دونم چرا.
‫تسلیت می‌گم، ویل.
‫از موقعی که مُرده، ‫هیچ‌کدوم از کارهایی که ازم خواست بکنم، نکردم.
‫واقعاً باید بری؟
‫- ببخشید دیگه. باید به حرکت ادامه بدم. ‫- بفرما.
‫- از جاده‌ای که می‌ره شهر، دور بمون. ‫- این چیه؟
‫قطب‌نما و مشعل و چند تا ‫خنزر‌ پنزر به‌دردبخور.
‫خیلی بهم محبت داشتین. ‫حواسم هست.
‫یه فکری دارم.
‫می‌دونم کی می‌تونه ‫خنجره رو درست کنه.
‫یورک از فلزات سر در میاره. ‫اگه یکی باشه که بتونه درستش کنه، یورکه.
‫از دریچه می‌تونیم بریم ‫و درستش کنیم و...
‫بعدش؟
‫ببین، می‌دونم دلت می‌خواد این کار رو بکنی ‫ولی بابام قبل از مرگش...
‫بهم گفت که خنجر ‫توی جنگ لازم می‌شه.
‫بهم گفت خنجره رو ببرم ‫پیش عزریل.
‫نه.
‫عزریل هم از کارش پشیمونه، ‫شاید سوءتفاهم شده.
‫- سوءتفاهم نشده. ‫- از کجا مطمئنی؟
‫چون جنازه‌ی راجر توی قفس بود. ‫توی قفسی که اون ساخته بود! اون راجر رو کشت.
‫خب بابام گفت سرنوشت خیلی از جهان‌ها، ‫به من بستگی داره.
‫تنها خنجری که قدرت نابودکردنِ ‫والاتوان رو داره، دست منه.
‫من صاحب خنجرم، ‫برای همین وظیمه‌مه که...
‫که دوشادوش قاتل‌ها کار کنی؟ ‫نخیر.
‫من کار مهم‌تری توی فکرم دارم ‫که با هم بریم انجام بدیم.
‫از این مهم‌تر دیگه چیه؟
‫خواب که بودم، ‫راجر باهام حرف زد.
‫بهم گفت کجا بوده، ‫و گفت کمک می‌خواد.
‫- به نظرم باید بریم اونجا. ‫- کجا؟
‫سرزمین مردگان.
‫لایرا، آدما رو که نمی‌شه ‫از مرگ برگردوند.
‫از کجا می‌دونی. خنجری که باهاش ‫به جهان‌های دیگه دریچه باز می‌کنه، دست توئه.
‫- واسه همین فکر کردی این جهان هم وجود داره؟ ‫- بله که داره، خودم دیدمش.
‫ببین، با بابات صحبت می‌کنی. ‫حرف‌هایی رو که می‌خوای بگی، بهش می‌گی.
‫- نه، این که قصه نیست. ‫- پس عزریل رو ترجیح می‌دی؟
‫بابای تو رو که ترجیح نمی‌دم، ‫بابای خودم رو ترجیح می‌دم؛
‫چون حتی نشناخته بودمش کیه و چیه ‫که مُرد.
‫صاحب خنجر منم، نه تو.
‫نمی‌خواستم این‌جوری پیش بره...
‫نجاتت دارم. ‫هر کار در توانم بود کردم تا نجاتت بدم.
‫بهم گفتی نکنم، ‫ولی بازم کردم.
‫شاید بهتر باشه ‫اصلاً خنجر رو درست نکنیم.
‫گویا پسره توی دردسره.
‫لایرا داره زورش می‌کنه ‫کاری رو بکنه که نمی‌خواد.
‫- دیگه دخترِ مادرشه. ‫- تو که بهش اعتماد نداری.
‫از طرفی دختر منم هست. ‫آهان، خنجر. از خنجر برام بگو.
‫داشتن می‌رفتن، ‫ازشون خواستم خنجر رو بذارن پیشم.
‫خوبه.
‫تا فهمیدی توی کدوم جهانی، ‫مختصاتش رو برامون بفرست
‫تا ما یکی رو بفرستیم دنبالت.
‫خوب حواست بهشون باشه ‫و نذار هر کار خواستن بکنن.
‫راسته؟ ‫آوردیش اینجا؟
‫مأمور سالمانکیا به کارت ادامه بده ‫و در تماس باش.
‫چی شده؟ ‫ترجیح می‌دادی ولش کنم بره؟
‫ترجیح می‌دادم درجا می‌کشتیش.
‫اون زن...
‫حیله‌گره.
‫کارهای اشتباه زیادی کرده.
‫ولی در نظر داشته باش ‫که خیلی باهوشه.
‫و وقتی که باهامون توی یه جبهه باشه، ‫فکر می‌کنم خیلی بتونم ازش استفاده کنیم.
‫بعد اون‌قدر بهش اعتماد داری ‫که زندانیش کردی؟
‫یه ذره هم بهش اعتماد ندارم. ‫برای همین نظر بقیه رو هم می‌خواستم.
‫می‌خوام به رأی شورا واگذارش کنم. ‫ممکنه چیزی رو مخفی کرده باشه.
‫خواهران ساحره‌ی من، زیر دستای کولتر ‫شکنجه شدن و جون دادن.
‫حتم دارم فقط هم اونا نبودن. ‫چیزی نیست که بخواد براش رأی‌گیری و قضاوت بشه.
‫روتا، ناراحتِ کسایی هستم که از دست دادی.
‫ولی می‌خوام اونم حرفش رو بزنه.
‫فکر می‌کنی می‌تونی ‫با این بخشش موافقت کنی؟
‫کجا رفتی؟
‫به خودت شک نکن.
‫پس باید بدون اون کارم رو بکنم.
‫لایرا.
‫مگه یه «معذرت می‌خوام» ‫چقدر سخته که بهش نمی‌گی؟
‫چرا باید معذرت بخوام؟
‫اومد دنبالت، پیدات کرد، ‫به خاطرت جنگید...
‫بعد اولین کاری که تو می‌کنی، ‫اینه که جروبحث راه میندازی؟
‫همیشه حق با تو نیست ها، ‫حواست هست؟
‫معذرت می‌خوام.
‫تا جایی که من می‌شناسمت، ‫آدمی نیستی که راحت عذرخواهی کنی.
‫خیلی خب. ‫خب معذرت نمی‌خوام.
‫منم معذرت می‌خوام.
‫نمی‌خوام باهات جروبحث کنم.
‫یورک هنوز نزدیکِ ‫دریچه‌ی جهان منه.
‫از راستی‌سنج پرسیدم و جواب داد.
‫می‌ریم خنجر رو درست می‌کنیم، ‫بعدش تصمیم می‌گیریم چیکار کنیم.
‫- من نظرم رو عوض نمی‌کنم. ‫- نخواستم بکنی.
‫آخرین چیزی که بابام خواسته بود، ‫این بود که خنجر رو ببرم پیش عزریل.
‫ممنونم که اول اومدی ‫سراغ من.
‫باید میومدم.
‫نمی‌تونم ببرمت اونجا که می‌خوام.
‫عیب نداره.
‫من و پن با هم ‫یه راهی پیدا می‌کنیم که بریم پیش راجر.
‫چطور می‌خواین برگردین؟
‫فقط بهش اعتماد نکن.
‫من کردم...
‫و پشیمونم.
‫به قدر کافی شنیده‌م.
‫تمام مدت داشتین بهم دروغ می‌گفتین.
‫خنجره شکسته.
‫این‌قدر بهش حمله نکن.
‫یه دلیل بگو که چرا نباید بکنم.
‫چون عزریل صحیح و سالم ‫می‌خوادش.
‫ویل رو می‌خواد دیگه، مگه نه؟
‫هر چی پدرت ازت می‌گفت، درست بود. ‫نمی‌شه تحملت کرد.
‫بهش بگو فرار کردیم.
‫بگو خنجر رو گم کردی.
‫و مادرم شکسته‌ش، نه ویل.
‫موقعی که از همه بیشتر بهمون احتیاج داشت، ‫می‌ریم اونجا.
‫می‌ریم؟
‫می‌تونین درستش کنین، مگه نه؟
‫تا تو اینجا باشی نه، ‫بهت اعتماد نداریم.
‫اگه بگم نمی‌رم چی؟
‫بعد منم تنها دریچه‌ی بازمونده رو می‌بندم، ‫تا همه‌مون همین‌جا بمونیم.
‫نمی‌شه که کسی بهمون سلطه داشته باشه، ‫مخصوصاً اگه اون آدم عزریل باشه.
‫پس برام چاره‌ای نمونده.
‫هر کار می‌خواین بکنین، سریع بکنین.
‫این جنگ، به همه‌مون نیاز داره.
‫فردا که پا شدیم، ‫اول می‌ریم یورک رو پیدا می‌کنیم.
‫اینا مال منن؟
‫منو احضار کرده بودین، عالیجناب؟
‫بفرما بشین.
‫چرا اینجام؟
‫ایشون می‌خواست ببینیمت ‫و تصمیم بگیریم.
‫چی رو؟
‫که کی هستی.
‫آهان، پس دادگاهه.
‫بعد اگه من رو گناهکار بدونین چی؟
‫سنگسارم می‌کنین؟ ‫قیرسوزم می‌کنین؟
‫مگه با زن‌های سرکش ‫همین کار رو نمی‌کنی؟
‫ادای قربانی‌ها رو در نیار ‫که بهت نمی‌خوره.
‫می‌خوایم تصمیم بگیریم ‫که تو توی جمهوری بهشت جایی داری یا نه.
‫که باید توی این شورا بشینی...
‫تا ابد توی اون سلول بی‌پنجره حبس بشم؟
‫چی می‌خواین بدونین؟
‫می‌خوایم بدونیم ‫تو به چه کارمون میای.
‫دوست داری چی بشنوی؟
‫که توی جهان خودم، ‫اولین زنی بودم که...
‫با روحانی‌های اعظم و پژوهشگرها ‫سر یه میز نشستم؟
‫که آزمایش‌ها و تجربیاتی ‫که در کار با غبار دارم...
‫با عزریل ‫پهلو به پهلو می‌زنه؟
‫از خودش بپرسین. ببینین ‫حرف‌هام رو نقص می‌کنه یا نه.
‫من اینجا جایگاهم نیست ‫که حرفی بزنم.
‫چه جالب، ‫چون گویا هست.
‫- تو یکی از مأمورهای مرجعیتی که... ‫- مأمور سابق.
‫موقعی که توی مرجعیت بودی ‫خیلی‌ها رو کشتی خیلی از...
‫ساحره‌ها رو کشتم، بله.
‫کشتار راه انداختم. ‫روی بچه‌ها آزمایش انجام دادم.
‫رفتارم نفرت انگیزه بوده. ‫نمی‌تونی...
‫قضاوت بی‌رحمانه‌تری نسبت‌به ‫اون‌چیزی که خودم روی خودم دارم، روم داشته باشی.
‫ولی... اون سؤال مهم رو نکردین.
‫که چی باشه؟
‫چرا بهتون کمک می‌کنم؟
‫- چون کلید قفست دستمونه. ‫- نه.
‫چون شما تنها کسایی هستین ‫که فکر می‌کنم
‫برای محافظت از دخترم ‫می‌تونین کمک کنین.
‫من بدترین مادر عالم بودم.
‫سال‌های سال اصلاً ‫به دخترم فکر نکردم.
‫اگه هم می‌کردم، فقط ابراز پشیمونی ‫و شرمسازی به دنیا اومدنش بود.
‫- سرشکستگی‌ای نصیبم شد... ‫- چرنده!
‫هیچ‌وقت نفهمیدم چرا بچه‌ای که ‫زاده‌ی عشق ما بوده، چرا مایه‌ی سرشکستگیه.
‫بچه‌ی نامشروع ‫و همسری که کشته شده بود.
‫بار بزرگی بود که روی گُرده‌ی من بود.
‫بعد مرجعیت کم‌کم ‫به غبار و بچه‌ها...
‫علاقه نشون داد و من...
‫نگرانش بودم.
‫وقتی می‌خوان بهمون سلطه پیدا کنن، ‫از بچه‌هامون استفاده می‌کنن.
‫لایرا رو از شورای کرپان ‫نجات دادم.
‫حتی موقعی که زیر تیغ بود هم ‫نجاتش دادم...
‫شورای کرپان رو که تو می‌گردوندی. ‫اون تیغه رو هم که اختراع خودت بود.
‫چقدر راحت بقیه رو نقد می‌کنی، ‫کور خودتی و بینای مردم...
‫لرد عزریل بلاکوا...
‫شاید براش پدری نکرده باشم، ‫ولی نفرستادمش توی دهن شیر، از خطر دورش کردم.
‫- الانم باید بازم بکنی. ‫- نه.
‫مرجعیت جشن و مراسم دعا ‫می‌گیره
‫و وسط مراسم می‌کشه‌ش. ‫ولی می‌کشه‌ش.
‫من نتونستم نجاتش بدم، ‫ولی تو می‌تونی.
‫خواهش می‌کنم این کار رو بکن.
‫بهتون التماس می‌کنم این کار رو بکنین، ‫منم هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم.
‫چرا؟
‫چون دوستش دارم، روتا.
‫به نظرم به قدر کافی شنیده‌یم.
‫- اگه یورک اونجا نباشه چی؟ ‫- یورک بدون من نمی‌ره.
‫- باید تنها میومدم. ‫- نه.
‫لازم نیست بریم تو.
‫حالت خوبه؟
‫می‌دونم واقعی نبود؛ ولی یکی‌دو بار ‫بیدار شدم و اون بغلم کرده بود.
‫تا حالا کسی بغلم نکرده بود.
‫بریم.
‫خیلی خب، بحث دیگه بسه.
‫اگه بهش شک دارین، ‫الان وقتشه بگین.
‫من دارم.
‫ولی فقط اون نیست ‫که بهش مشکوکم.
‫خیلی، روشن گفت ‫که پی چیه و چی می‌خواد.
‫چیزی که روشن نیست، ‫اینه که اون واسه تو چیه.
‫اگه اون زن دوباره وسوسه‌ت کنه، ‫نمی‌دونم تو مقاومت نشون می‌دی یا نه.
‫بمونه فرمانده؟
‫اگه تحت نظر ما باشه، آره.
‫- روک؟ ‫- بمونه.
‫تا وقتی که به کارمون میاد، بمونه.
‫- روتا؟ ‫- من لایرا رو دوست دارم.
‫و برای ساحره‌ها هم عزیز و مهمه. ‫منم به خاطر لایرا، موافقم.
‫ولی اگه کولتر ‫حتی یه لحظه بهمون خیانت بکنه
‫اجازه بده خودم بکشمش.
‫این افتخار مال خودته.
‫بیارینش.
‫ماریسا.
‫تصمیم شد بمونی.
‫توی اردو، اجازه داری هر جا می‌خوای بری،
‫ولی اگه بخوای فرار کنی، ‫کشته می‌شی.
‫- وای، چه مهربون. ‫- محبت نیست.
‫همکارانم فکر می‌کنن ‫تو به کارمون میای.
‫امیدوارم به خاطر خودت هم که شده، ‫همین‌طور باشه.
‫زنجیر جان‌دیسش رو باز کنین.
‫مأمور سالماکیا ‫که یکی از خبرچین‌های روکه،
‫بهمون گفته که لایرا ‫داره با پسری این‌ور و اون‌ور می‌ره،
‫پسری که صاحب خنجر قدرتمندیه.
‫پسره رو دیدی؟
‫- خنجر؟ ‫همین رو گفتم.
‫اطلاعاتی ازش داری بگی؟
‫ویل... اسم پسره ویله.
‫تا الان دو بار ‫افتخار دیدارش رو داشتم.
‫- ممنون. ‫- خودش رو یه‌جورایی قهرمان می‌دونه.
‫ولی به نظر من آدم نچسبیه.
‫و از خنجر بی‌اطلاعم.
‫یورک!
‫- لایرا، دلم برات تنگ شده بود. ‫- منم دلم برات تنگ شده بود.
‫وایستادی ببینی ‫کمکی ازت برمیاد یا نه.
‫- و بر هم میاد. ‫- چطور؟
‫خنجر ویل شکسته. ‫باید برم سرزمین مردگان.
‫تو هم بهترین آهنگر جهانی.
‫سرزمین مردگان ‫جای زنده‌ها نیست.
‫اون خنجر هم ‫از اول نباید ساخته می‌شد.
‫ولی ساختنش ‫و تقدیر این بوده که من صاحبش باشم.
‫شاید نیت تو خوب باشه، ویل ‫ولی اون خنجر هم نیات خودش رو داره.
‫خنجر مال منه، این چیزیه که فهمیدم.
‫اگه می‌فهمیدی، باهاش دریچه باز نمی‌کرد، ‫که لایرا بره اونجا.
‫- یورک. ‫- لایرا...
‫اگه خنجر شکسته، برای اینه که ‫که تکلیف ویل با خودش معلوم نیست.
‫به راهی که می‌ره، شک کرده.
‫مگه تو به خودت شک نکردی؟
‫- خرس‌ها شک نمی‌کنن. ‫- دروغ نگو.
‫وقتی دیدمت، مست بودی...
‫چون نمی‌تونستی ‫با شکست کنار بیای.
‫اون موقع نمی‌فهمیدم، ‫ولی الان می‌فهمم.
‫شک وقتی میاد که یه چیزی برات مهم باشه. ‫خرس و انسان نداره.
‫افراد بدن که شک نمی‌کنن. ‫‌افرادی مثل مامانم و بابام.
‫کسایی مثل تو و ویل...
‫افراد درست، شک می‌کنن.
‫چون نمی‌دونن راه درست کدومه.
‫از روی دستگاهت بخون لایرا.
‫ازش بپرس باید بری ‫سرزمین مردگان یا نه.
‫تا حالا این‌قدر آشفته ندیده بودمش.
‫از توازن حرف می‌زنه.
‫ولی از اون توازن‌هاییه ‫که به مویی بنده...
‫ضعیف‌ترین افکار و آرزوها ‫توازن رو به هم می‌زنه.
‫پس جوابت اینه. ‫به نظر راستی‌سنج، عاقلانه نیست.
‫پس می‌گه «آره».
‫هنوز هم سخن‌وری.
‫خیلی خب، خنجرت رو تعمیر می‌کنم.
‫ولی تصمیمت باب میلم نیست.
‫دکتر کوپر.
‫ممنون که اومدین دیدنم.
‫می‌خواستین سر چی صحبت کنیم؟
‫می‌خواستم لطفی بکنی.
‫من خیلی شیفته‌ی انرژی‌ام.
‫به‌خصوص کاری که عزریل کرد.
‫منبع اون انرژی خارق‌العاده‌ای رو می‌گم ‫که توی سوالبارد آزاد شد.
‫که فکر می‌کنم موفقیتش ‫به خاطر الهامی بود که از فناوری جداسازی تو گرفته بود.
‫هر کاری که بکنی تا بفهمم ‫با اون بچه‌ها چیکار می‌کردی،
‫خیلی ممنونت می‌شم.
‫برای چی می‌خواین...
‫اون اتفاقی که توی پایگاه افتاد ‫فاجعه‌ای اخلاقی و مذهبی بود.
‫چیزی رو قربانی کردی، که نباید...
‫اونم برای به دست آوردن هیچ‌چیز.
‫ولی چیزی که باید، آموختی.
‫خب از اون آموخته، ‫استفاده‌ی درست ببر.
‫یکی از اعضای گروهمون متوجه شد ‫که در فرآیند جداسازی جان‌دیس...
‫انرژی آزاد می‌شه.
‫چقدر انرژی؟
‫کار کفرآمیزی بود، بیشترش هم ‫کار همکارم بود...
‫خب، می‌شه انرژیِ آزادشده از قربانی رو...
‫دستکاری کرد و به طریقی ‫به سلاحی جدید...
‫تبدیل کرد؟
‫نابغه‌ترین‌ها رو در ژنو ‫در اختیار داری.
‫البته، اگه براتون سؤال شد، ‫باید بگم که...
‫تو و گروهت تا زمان اتمام کارتون ‫حق خروج از محوطه‌ی تأسیسات رو ندارین.
‫انفجار عزریل، ‫سوراخی توی آسمان ایجاد کرد.
‫به نظرم نباید چیزی بسازیم که...
‫دکتر کوپر.
‫من دارم برای عدنی جدید می‌جنگم.
‫اونم اینجا...
‫روی زمین.
‫این بهم قدرتی داده، ‫که نمی‌دونستم درونم هست.
‫وظیفه‌ی من اینه.
‫برام مقدر شده.
‫شما هم باید کاری کنی ‫که بخشش والاتوان شامل حالت بشه.
‫وگرنه...
‫چیزی رو که می‌خوام، ‫به‌زور ازت می‌کشم بیرون.
‫خوش باشید، دکتر کوپر.
‫آدم رو شگفت‌زده می‌کنه، مگه نه؟ ‫هوابرد اراده رو می‌گم.
‫آهان، آره... تو همیشه راحت ‫از ساخته‌های عزریل شگفت‌زده می‌شدی.
‫فکر نکنم دلش بخواد ‫ تحقیقاتشون رو این‌جوری موشکافی کنی.
‫بهم گفت آزادم، روتا.
‫فقط می‌خوام ببینم ‫اینجا چیکارا کرده.
‫پس جان‌دیست نیروش رو تأمین می‌کنه ‫و با خواسته‌هات مهارش می‌کنی، درسته؟
‫آزمایشگاهی رو که اینا توشن...
‫کجا می‌شه پیدا کرد؟
‫سالماکیا بالاخره دوباره تماس گرفت. ‫خنجر شکسته.
‫با وضعی که الان داره، ‫قشنگ بلااستفاده‌ست.
‫- چطور؟ ‫- شکسته.
‫موقعی که مادر لایرا می‌خواسته از پسره بگیره‌ش، شکسته.
‫- بگو مأمورت سریع برگرده. ‫- تو راهه.
‫خانم کولتر هم، ‫بهت دروغ گفته.
‫فرمانده روک از دستت عصبانیه.
‫این‌طور که معلومه، ‫خنجر رو دیده بودی.
‫و شکستنش هم کار تو بوده.
‫ماریسا، چرا بهم نگفتی؟
‫خب، فکر نمی‌کردم ‫به پیش‌برد هدفم کمکی کنه.
‫حرفت رو باور کردم. خیال کردم ‫بالاخره فهمیدی صداقت رو توی وجودت پیدا کردی.
‫صداقت که پیدا کردنی نیست، عزریل.
‫یا صادقی، یا نیستی.
‫که ما هیچ کدوم نیستیم.
‫متوجهی که الان باید برت گردونم ‫به سلولت؟
‫- لازم نیست کاری بکنی. ‫- نمی‌خوام.
‫ولی بدون که می‌کنم.
‫می‌پرستنت، نه؟
‫اوگونوی و ساحره‌هه و اون حشره‌هه.
‫فکر می‌کنی وقتی آخرش بری به تخت بشینی، ‫جلوت سر خم می‌کنن؟
‫نمی‌خوام خودم رو به تخت بنشونم، زنک. ‫می‌خوام اونی که نشسته، شکست بدم.
‫برام جالبه که چطور شیفته‌ی قدرت خودت شدی.
‫خودت شدی مظهر چیزی که ‫یه زمانی بیشتر از هر چیز ازش بیزار بودی.
‫بی‌خیال جست‌وجو به دنبال لایرا شدم.
‫به مأمورم هم گفتم ‫از پیشش برگرده.
‫از اونجایی که خنجر رو داغون کردی، ‫دیگه به لایرا نیازی ندارم.
‫- نه، نمی‌تونی عزریل... ‫- می‌تونم و می‌کنم.
‫- نبردی که درگیرشم، خیلی خیلی بزرگه. ‫- اگه یه بار دیگه این از دهنت در بیاد...
‫جنگ من سر اون نیست. ‫اون هیچ‌جوره حوا نیست.
‫- خب از این فرصت استفاده کن تا... ‫- من دارم می‌جنگم...
‫که از شر این قصه‌های ظلم‌خیز خلاص شیم.
‫بعد از همه طرف بهم می‌گن...
‫که دختر خودم، ‫مظهر اصلی گناهه.
‫- این قصه‌ها رو باور نمی‌کنم. ‫- قضیه که فقط باورهای تو نیست
‫- باور اونا اینه و بر اساسش هم عمل می‌کنن. ‫- تخت؟ روی تخت نمی‌شینم.
‫توی زمینم، توی خاک ‫توی کثافت.
‫همه‌ی عمرم رو گذاشتم ‫باید جنگیدن توی نبردی که باید از توش برنده بیرون اومد.
‫خیلی چیزها رو فدا کردم.
‫تو زندگیت رو وقف چی کردی، ماریسا؟
‫وقف قدرت، نه؟ ‫بعد چطور به دستش آوردی؟
‫خودت رو کردی مأمور بی‌رحم مرجعیت.
‫شدی خالق دستگاه‌های وحشتناکی که ‫بچه‌ها رو تیکه‌پاره می‌کرد.
ولی بعد سروکله‌ی یه بچه‌ی لوس مغرور پیدا می‌شه...
از اونایی که زیر ناخنشون چرکه و تو هم کشته‌مرده‌ش می‌شی.
‫بعد عین مرغ‌ها قدقدکنان ‫می‌ری بچه‌ت رو می‌گیری زیر بال و پرت.
‫چرا نمی‌شه همونی باشی که می‌خوام؟
‫دستت رو بکش.
‫مریسا، من اگه دارم این کار رو می‌کنم، ‫برای اینه که قدرت والاتوان دروغی بیش نیست.
‫خالق چیزی نیست.
‫نه منو خلق کرده، نه تو رو، ‫نه هیچ‌کدوم از جهان‌ها رو.
‫تنها چیزی که خلق کرده، چند تا سازمانه ‫که ترس بکارن...
‫و سلطه‌گری کنن.
‫می‌دونستی دیگه حتی توی بهشت هم ‫حکمرانی نمی‌کنه؟
‫توی پادشاهی بهشت ‫نائب‌السلطنه‌ای به نام متاترون حکمرانی می‌کنه.
‫فرشته‌ست... اونم یکیه مثل همه در واقع...
‫قصد داره کار خوب استادش رو ‫ادامه بده.
‫برای همینه که دارم می‌جنگم.
‫حرفت رو باور نمی‌کنم.
‫دروغه.
‫تمام کارهای بدی که به خاطرش کرده‌ی...
‫همه‌ش دروغ بوده.
‫با من بیا...
‫نشونت می‌دم.
‫بعد بیا و تماشا کن ‫که جنگ راه میندازم.
‫ویل، خنجر رو بذار توی آتیش.
‫ذهن آشفته، شکسته‌ش.
‫فقط ذهنی قویه که ‫از نو درستش می‌کنه.
‫همون‌قدر که کار منه،
‫کار تو هم هست.
‫ذهنت رو به ثبات برسون.
‫به راهی فکر کن ‫که خنجر رو به هم می‌چسبونه.
‫روی چیزی که اهمیت داره، تمرکز کن.
‫ببین چه رعنا شده...
‫اونم بدون من.
‫نه، ولش کن.
‫افکارت رو متمرکز کن.
‫تو جنگجویی، ویل.
‫می‌فهمی؟
‫ایساهترا انتخابت کرده.
‫مادرتم به همین راحتی ول کردی؟
‫دوباره تلاش کن. ‫باید بری به اعماق وجودت.
‫اون چیزی که برات مهمه، پیدا کن.
‫لایرا، برو کنار.
‫ویل.
‫ویل، صدام رو می‌شنوی؟
‫ویل.
‫همون کاری که خواستی، کردم.
‫الان باید راهت رو انتخاب کنی.
‫اگه راهی پیدا نکردی ‫که از سرزمین مردگان بیای بیرون
‫دیگه هم‌دیگه رو نمی‌بینیم.
‫ولی اگه کردی،
‫همیشه توی سوالبارد قدمت روی چشمه.
‫تو هم همین‌طور، ویل.
‫به درد هم می‌خورین.
‫خداحافظ، لایرای سخن‌ور.
‫امیدوارم روزی دوباره ‫هم رو ببینیم.
‫اون کیه؟
‫بیا عقب. اینجا وایستا.
‫فرشته‌ست.
‫آخه چطور؟
‫از آسمون افتاد...
‫درست توی آزمایشگاهم.
‫- حرف هم می‌زنه؟ ‫- تصمیم گرفته نزنه.
‫ولی دیگه نمی‌خوام چیزی بگه.
‫قشنگه.
‫همه قشنگن.
‫حالت چطوره؟
‫متفاوت.
‫یه بلایی سرت آورد، نه؟
‫وقتی داشت خنجر رو می‌تافت ‫یه چیزهایی دیدم.
‫چی دیدی؟
‫چی دیدم...
‫تو رو دیدم.
‫تو رو دیدم و...
‫بالتاموس؟
‫- فکر کردم رفتی. ‫- باید رفتار بهتری می‌داشتم، ببخشید.
‫ولی مراقبت بودم.
‫- اون... ‫- فرشته‌ست.
‫- من لایرام. ‫- می‌دونم.
‫چیزی نمونده بود ‫برای همیشه از دستش بدی.
‫حالا حاضری بری پیش لرد عزریل؟
‫داره ارتشش رو جمع می‌کنه.
‫نه.
‫ببخشید بالتاموس، باید برم ‫سرزمین مردگان.
‫یکی اونجاست ‫که به کمکمون نیاز داره.
‫دوست لایراست.
‫مسیری که باید بری، اینه؟
‫بله.
‫پس راهت رو ادامه بده.
‫باهامون بیا.
‫فرشته‌ها وارد ‫سرزمین مردگان نمی‌شن.
‫و راه من هم، راه دیگه‌ایه.
‫ولی ازت دور نیستم.
‫باهام میای؟
‫آره.
‫فقط که پسر بابام نیستم.
‫مامانم همیشه می‌گفت «اگه دوستی کمک خواست ‫باید کمکش کرد.»
‫ممنونم.
‫جهان‌ها از حرکات فرشتیان ‫به خروش اومدن.
‫شورشی‌های زفانیا ‫دسته‌دسته دارن جمع می‌شن.
‫مثل تغییر موج‌ها، قبل از طوفان بزرگ اقیانوس.
‫گفتی همه‌جوره به عزریل ‫اعتماد داری... واقعیت هم همینه؟
‫به نظرم اینکه خیال کنیم ‫مریدهای زفانیا با یه انسان هم‌دست می‌شن...
‫که یکی از هم‌نوع‌هاشون رو ‫زمین بزنن، خیال خطرناکیه.
‫واقعاً فکر می‌کنی ‫چون یکی از فرشته‌های متاترون رو
‫زندانی کرده، علیهمون می‌شورن؟
‫- فکر می‌کنم بستگی داره. ‫- به چی؟
‫که عزریل با فرشته‌هه چیکار می‌کنه.
‫حتماً افسانه‌ی ایساهترا رو شنیدی.
‫خنجری که به جهان‌های دیگه دریچه باز می‌کنه. ‫خنجری که هر چیزی رو می‌بُره.
‫متأسفانه اون خنجر الان شکسته.
‫می‌دونی که اون خنجر رو انسان‌ها ساخته بودن.
‫حدود سیصد سال پیش، ‫با فناوری‌های ابتدایی ساختن...
‫تازه، انسان‌های اون جهان ‫هنوز داشتن با اسب و ارابه...
‫این‌ور و اون‌ور می‌رفتن.
‫واقعاً فوق‌العاده‌ست.
‫می‌خوام بگم شاید...
‫از اول هم به خنجر نیازی نداشتم.
‫این زن، یه روز دستگاهی رو ساخت ‫که روح رو نصف می‌کرد.
‫من همون فناوری رو به کار بردم ‫و راهی به جهان‌های دیگه باز کردم.
‫حالا با هم می‌خوایم تو رو تیکه‌تیکه کنیم...
‫بعد بفرستیمت پیش اربابت.
‫ماریسا، اگه محبت کنی ‫در رو ببندی، ممنون می‌شم.
‫می‌خوام الان شروع کنم.
‫حسش می‌کنی، آلاربوس؟ ‫انرژیش رو حس می‌کنی؟
‫چنین خلاقیتی توی جهان‌ها شکل گرفته...
‫بعد تو و هم‌نوع‌هات دنبال اینین ‫که ریشه‌ش رو بخشکونین.
‫دلم راضی نیست به این کار.
‫این کار رو می‌کنم؛ ‫چون تو زورم کردی بکنم.
‫- تو گناه‌کاری. ‫- من مأمور تغییرم.
‫من پیشگام نابودیِ ‫هم‌نوعان توئم.
‫به سزای عملت می‌رسی.
‫ولی تو منو به سزای عملم نمی‌رسونی.
‫عوضش پیامم رو ‫به متاترون می‌رسونی.
‫پیامم به متاترون اینه...
‫من اینجام.
‫ماریسا.
‫ماریسا!
‫سربازها، آماده‌ی شلیک بشین.
‫- شلیک نکنین! ‫ - چی؟
‫روک!
‫برو توی اون هوابُرد. ‫باهاش برو.
‫به‌چشم.
‫خداحافظ عزریل.
‫تفنگ‌ها رو بیارین پایین.
‫چه بازی‌ایه راه انداختی؟
‫اگه می‌خواد ادای مادرها رو در بیاره، خب بذار در بیاره.
‫امیدوارم منتظرش باشن.
‫سربازها!
‫عقب‌گرد.
‫به پیش!
‫دقیقاً دنبال چی باید بگردم؟
‫بی‌پایانه...
‫صافه و مرگ رو توش حس می‌کنی.
‫بگو که کار درست همینه.
‫امیدوارم کار درست همین باشه.
‫همین خوبه.
‫حالت خوبه؟
‫انگار نمی‌رفت تو.
‫آخرین جهانی که پیدا کردم،‌ همین بود.
‫بعد این چیزی نیست.
‫همینه.
‫خودشه.
‫پیداش کردی.
‫از کجا مطمئنی؟
‫توی خواب دیدمش.
‫باید از این طرف بریم.
‫وایستا.
‫به نظر امن نیست.
‫لایرا، وایستا.
‫دانلود فیلم و سریال بدون سانسور با زیرنویس چسبیده در رایا موویز ‫.:: @GOLD_MOVIEZ::.
«مترجم: هدا»