رسانه اینترنتی گلد موویز ‫.:: @gold_moviez::. ‫«آنچه گذشت...»
‫لایرا.
‫- خواب که بودم، راجر باهام حرف زد. ‫- باید کمکم کنی.
‫به نظرم باید بریم اونجا.
‫- کجا؟ ‫- سرزمین مردگان.
‫همینه!
‫صبر کن لایرا!
‫عوضش پیامم رو به متاترون می‌رسونی.
‫که من...
‫...اینجام!
‫به کاردینال بگید که خانم کولتر برگشته.
‫- تنها چیزی که مهمه اون بچه‌ست. ‫- بچۀ من.
‫عدن زمانی سقوط کرد که حوا فریب خورد.
‫فریبنده‌ای وجود داره. یه مار.
‫اینجا روی چی کار می‌کنیم؟
‫مطمئنی که بمب دختره رو پیدا می‌کنه؟
‫درون ما رمزهایی هست.
‫از این‌ها برای هدف‌گیری ‫این دستگاه استفاده می‌کنیم.
‫اون مو می‌خواد دوباره تکمیل بشه.
‫برای محافظت ازش اومده بودی، ‫ولی در عوضش...
‫بهشون چاشنی بمب رو دادی.
‫هیچ‌وقت فرصت خداحافظی کردن ‫با راجر رو نداشتم.
‫هنوز دیر نشده که نظرت رو عوض کنی.
‫تو طرف من بودی.
‫فکر می‌کردم «کنارت» بودم.
‫نمی‌دونم مو رو چطوری از ما دزدیدی.
‫ولی هنوز به اندازۀ کافی،
‫برای کشتن لایرا بلاکوا ازش داریم.
‫وقتی جان‌دیس تو رو بکشیم، ‫تو تبدیل به اون گلوله می‌شی.
‫- اون اجازۀ عبور نداره. ‫- ولی اون از خود منه.
‫اگه تو بیای، اون باید بمونه.
‫نمی‌تونم به راجر پشت کنم.
‫راجر رو به من ترجیح دادی.
‫ولی مجبورم انجامش بدم.
‫شما چه موجودی هستید؟
‫فرشتیان.
‫باید نقش مار رو بازی کنی.
‫از روزی که به دنیا اومدی،
‫داشتی واسه‌اش آماده می‌شدی.
‫دختره رو نجات بده،
‫به همراه پسره.
‫دارم چی کار می‌کنم؟
‫افتادم دنبال فیل سخن‌گو.
‫وای.
‫واقعاً؟
‫این تویی.
‫آتال.
‫مری هستم.
‫لابد اینجا بودنم دلیلی داره، ‫درست نمی‌گم آتال؟
‫«نینگا».
‫[بذردان]
‫مال درخت‌هاست؟
‫خیلی... چرب‌ان.
‫«چا».
‫[چرب]
‫[نالی ماخ‌ای. شراف نجان‌ای.]
‫[درختان - شراف]
‫نالی. شراف.
‫پی مو...
‫[از درختان به دست می‌آید...]
‫چوهون.
‫مِی‌مِی.
‫مِری.
‫«هون‌تو شراف مولاه‌لاه پی‌ای».
‫[شراف - کمتر و کمتر]
‫[شراف]
‫شنیدم با بقیه درمورد ‫شراف صحبت می‌کردی.
‫این شراف چیه؟
‫«شراف موتائو. چتویو چونی ناپی‌ای».
‫«چونی»؟ یعنی خواب؟
‫من؟ یعنی من خوابم؟
‫«میل مری، مو چتو نا کن ‌نالا».
‫[بهش نیاز داریم - زندگی]
‫کلی بذردان خشکیدۀ دیگه این اطراف دیدم.
‫مگه به روغنی که تولید می‌کنن نیاز ندارید؟
‫«چاو مو هچا زایلا نگ ناهر اینی زاتی پی.»
‫[اون روغن هستۀ تفکر و احساسات ماست. ‫بهمون شراف می‌ده.]
‫چطور می‌تونم...
‫اِم...
‫یاد بگیرم که...
‫یاد بگیرم که چطوری کمکتون کنم.
‫قبل از کمک به ما باید ‫یاد بگیری شراف ببینی.
‫[درختان، بذردان، روغن: شراف]
‫مری، به همین دلیله که اومدی اینجا.
‫بامابین تقدیم می‌کند ‫.:: Bamabin.com ::.
‫فصل سوم — قسمت پنجم ‫«راه خروجی نیست»
‫مترجم: «حامی مغیثی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@
‫چه حسی داره که انقدر ازش دوری؟
‫منظورم از پنه.
‫انگار یک دست آهنی قلبم رو محکم گرفته،
‫و می‌خواد از بین دنده‌هام بیرون بیارش.
‫تأثیر روانی هم داره، نه؟
‫انگار راز سری و مخفیانه‌ای ‫به صورت علنی مطرح شده؟
‫آره.
‫همیشه می‌گفتی شک نداری که من جان‌دیس دارم،
‫ولی من هیچ‌وقت باورت نکردم.
‫الآن حس می‌کنم کل عمرم می‌شناختمش.
‫شاید الآن رفته پیش پن.
‫گوش کن، برمی‌گردیم پیش جان‌دیس‌هامون.
‫مطمئنم که می‌تونیم.
‫خنجر پیش خودمونه.
‫هوای همدیگه رو هم داریم.
‫نمی‌دونم چرا ولی قبولت دارم.
‫چقدر مونده؟
‫هرچقدر لازم باشه.
‫اینجا زمان هر جوری که خودش بخواد می‌گذره.
‫لازم نیست بترسید.
‫من نمی‌ترسم.
‫من جنگجویان و قاتلان و ‫ژنرال‌های جنگی رو با این قایق برده‌م،
‫همه‌شونم همین رو می‌گفتن.
‫هیچ‌کدومشون برنگشتن.
‫خانم‌ها و آقایون، معذرت می‌خوام.
‫خب، سفر جفتتون بخیر.
‫می‌خوای اینجا ولمون کنی؟
‫متأسفانه از اینجا جلوتر نمی‌تونم برم.
‫ممنون.
‫وایستا.
‫اگه جان‌دیس من هنوز توی اسکله‌ست،
‫می‌تونی پیامی از طرفم بهش بدی؟
‫البته از الآن بگم قرار نیست اونجا باشه.
‫از کجا بفهمیم کدوم سمتی...
‫گمونم راه برگشتی نداریم.
‫راه برگشتی نداریم.
‫گفتم که حاضر نیستم ‫غذای فاسد شما رو بخورم،
‫و اگه بخوای مجبورم کنی، ‫انگشت‌هات رو با دندون جدا می‌کنم.
‫شک ندارم حتماً چنین کاری می‌کردی.
‫فکر می‌کردم برگشتی پیش عزریل،
‫تا خبر وضع رقت‌انگیزم رو بدی.
‫هرچند که از این وضعیت ‫رقت‌انگیزت لذت می‌بره،
‫ولی گمون نکنم عزریل بخواد بمیری.
‫منم نمی‌خوام.
‫دکتر کوپر داره بمب رو آماده می‌کنه.
‫برای مسموم کردن نگهبانان بیرون سلول ‫به اندازۀ کافی سم دارم،
‫ولی بیشتر از این ندارم.
‫وضعیتش چطور بود؟ دکتر کوپر رو می‌گم.
‫ترسیده بود.
‫جوری بود که انگار بر خلاف میلش ‫داشت همکاری می‌کرد.
‫اینجا می‌مونیم.
‫بمب آماده شده.
‫موی لایرای توی محفظه‌ای ‫داخل بدنۀ بمب گذاشته شده.
‫می‌خوان تو رو از جان‌دیست جدا کنن.
‫خوبه.
‫جنسش از سنگ نیست.
‫از وسایل بقیه‌ست.
‫لایرا...
‫مردگان.
‫شما زنده‌اید؟
‫آره.
‫بازدیدکننده‌ایم.
‫نباید می‌اومدید اینجا.
‫تا وقت دارید برگردید.
‫- چرا شما قایم شدید؟ ‫- دوست ندارن با همدیگه صحبت کنیم.
‫کی دوست نداره؟
‫دارن گوش می‌دن.
‫کمکتون رو می‌خوام.
‫دنبال کسی می‌گردم.
‫اسمش راجر پارسلوئه.
‫بهتون هشدار می‌دم،
‫شاید اون نخواد شما رو ببینه.
‫شما از دنیایی اومدید که ‫توش جان‌دیس هست؟
‫آره.
‫اسم جان‌دیس من پنه.
‫مال من اسمش سندلینگ بود.
‫فکر می‌کرد می‌تونه پرنده بشه،
‫ولی من دوست نداشتم که بشه، ‫چون همون‌جوری خزدار دوستش داشتم.
‫کاستور من موقع خواب ‫عادت داشت دور دستم بپیچه.
‫مال من اسمش ماتاپان بود.
‫آهای.
‫می‌شه لطفاً کمکمون کنی؟
‫شاید.
‫مواظب باش.
‫اون‌ها توجه جلب می‌کنن.
‫لمس جان‌دیس ممنوعه، درست نمی‌گم؟
‫با چه اجازه‌ای بدون اطلاع وارد می‌شی؟
‫لازمه بهت یادآوردی کنم ‫خودت باید به کی جواب پس بدی؟
‫من به والاتوان جواب پس می‌دم.
‫دیگه نبینم جلوم سبز شدی ‫و من رو زیر سوال می‌بری.
‫لابد خیلی وقته اینجان.
‫آخر و عاقبت هر کسی که میاد اینجا ‫معمولاً این شکلی می‌شه؟
‫شما هم دنبال کسی هستید؟
‫صرفاً سوال کردم.
‫منم که اول اومدم اینجا، ‫دنبال کسی می‌گشتم.
‫دنبال خواهرم.
‫هیچ‌وقت پیداش نکردی؟
‫طولی نکشید که بی‌خیال شدم.
‫تو خواهرت رو تنها گذاشتی...
‫باید برگردم.
‫- نرو، وایستا. بهت نیاز داریم. ‫- شرمنده.
‫لایرا...
‫آهای؟
‫لایرا.
‫ویل؟
‫- ویل؟ ‫- لایرا!
‫لایرا...
‫پن.
‫پن! نباید اینجا باشی.
‫چون خودت خواستی.
‫چطوری...
‫لایرا!
‫ببخشید، ببخشید.
‫کجا رفتی؟
‫توی اسکله ولم کردی تا بمیرم.
‫این‌جوری نکن. می‌دونستی مجبور بودم برم.
‫ته دلم همیشه می‌دونستم ‫چقدر آدم خودخواهی هستی.
‫واقعاً خیال کردی واسه راجر اینجایی؟
‫خودت به کشتن دادیش.
‫واسه خودت اومدی اینجا.
‫که حس گناهت رو تسکین بدی.
‫که نقش قهرمان رو بازی کنی.
‫واقعی نیست. واقعی نیستی.
‫ویل!
‫لایرا!
‫هر چی که بهت گفته واقعیت نداره.
‫تو آدم خوبی هستی.
‫اینجا واقعاً عذابه.
‫حتماً اینجا نیست، مگه نه؟
‫باید جای دیگه‌ای هم باشه.
‫نمی‌شه که تا ابد... اینجا بمونیم.
‫راجر.
‫راجر!
‫راجر؟
‫راجر.
‫منم.
‫می‌دونم.
‫از دست تو راجر پارسلو.
‫منم، دوست صمیمی‌ات.
‫پس اومدی.
‫کمکم رو می‌خواستی.
‫من عوض شدم.
‫خیلی هم شدم.
‫تو هم عوض شدی.
‫دلم واست تنگ شده بود.
‫بابت همه‌چی...
‫ازت معذرت می‌خوام.
‫باید می‌ذاشتم با مصری‌ها و بقیه بری.
‫نباید می‌بردمت عزریل.
‫اگه می‌ذاشتم بری الآن اینجا نبودی، مگه نه؟
‫- وگرنه الآن... ‫- تقصیر تو نبود.
‫خودم خواستم باهات بیام.
‫کاش اوضاع جور دیگه‌ای بود.
‫اسم من ویله.
‫راجر، نمی‌شه که اینجا بمونی.
‫ببین، می‌خوام همه‌تون رو ‫از اینجا فراری بدم. جدی می‌گم.
‫شدنی نیست.
‫هست.
‫باید باشه.
‫چیزی که اینجا بهتون تحمیل می‌کنن... ‫اصلاً درست نیست.
‫ببین،
‫اون‌موقع که نیومدی،
‫من تمام امیدم رو از دست دادم؛
‫تا ابد.
‫معذرت می‌خوام.
‫خواهش کردم. می‌تونیم دوباره ‫پیش همدیگه باشیم.
‫- خودم و خودت... ‫- بس کن!
‫فکر کردی دلم می‌خواد ‫برگردم به دنیای واقعی؟
‫با این وضعیت؟
‫- لایرا... ‫- هیچ حرفی نمی‌تونی بزنی.
‫همچنان می‌تونیم کمکش کنیم!
‫ولی راست می‌گه.
‫نمی‌دونیم اگه از اینجا بریم ‫چی به سرش میاد.
‫اصلاً فکر خوبی نبود.
‫خودت گفتی اینجا عذابه، مگه نه؟
‫گفتی هیچ‌کس نباید اینجا باشه. ‫که عین زندانه.
‫حتی از زندان هم بدتره.
‫پس می‌خوای همین‌جوری ولش کنی؟
‫سعی نکن به غرایزت پشت کنی.
‫باید واسه‌اش تلاش کنیم. ‫به پن قول داده بودی.
‫یه پنجره درست کن.
‫- به کجا؟ ‫- هر جایی.
‫باید از اینجا بریم بیرون.
‫اگه مجبور بشم راجر رو ‫به زور دنبال خودم می‌کشم.
‫باشه.
‫هوم...
‫چی شد؟
‫- چی شده؟ ‫- اثر نمی‌کنه.
‫فقط پشتش سنگ حس می‌کنم.
‫کدوم صاحب خنجریه که...
‫نمی‌تونه از خنجرش استفاده کنه؟
‫اونی که توسط کودکی نادان هدایت شده.
‫کدوم پسریه که مادر خودش رو ترک کنه؟
‫باید واسه‌اش کابوس بفرستیم.
‫باید توی خواب سرش جیغ و داد بکشیم.
‫تو زندگی تمام کسانی که ‫واسه‌ات عزیز بودن رو تباه کردی.
‫فقط برای خودت اومدی اینجا.
‫تا حس کنی استثنائی هستی.
‫کاش ویل باهات آشنا نمی‌شد.
‫گوش کن بهت چی می‌گم.
‫گوش کن. گوش کن.
‫گوش کن... گوش کن!
‫نه!
‫آهای. رفتن.
‫چطوری؟
‫باور کردم که می‌تونم.
‫به خودمون فکر کردم و...
‫به تمام چیزهایی که پشت سر گذاشتیم.
‫نذاشتم با روانم بازی کنن.
‫خنجر اینجا کار نمی‌کنه ‫چون خیلی توی عمق هستیم.
‫باید بگردیم دنبال جای مرتفع.
‫سرورم.
‫خواهش می‌کنم.
‫برای ابراز پشیمانی‌ام راهکاری پیدا کردم.
‫با رحمت ایشان و درایت شما،
‫شر نابود خواهد شد.
‫ولی مار چی می‌شه؟
‫طبق استنباط فرا پاول، ‫اون توی دنیای دیگه‌ایه.
‫کی می‌دونه چه شرارت‌هایی ‫از پسش بر میاد؟
‫اگه من بخوام ردش رو بزنم چی؟
‫التماس می‌کنم، بذارید انجامش بدم.
‫برای اجابت توبه‌ات ‫این وظیفه رو بهت می‌سپارم.
‫جناب پدر رئیس، این بزرگترین افتخار عمرمه.
‫هوم...
‫اعتماد شما رو سرافکنده نمی‌کنم.
‫«موژه».
‫«ژلا».
‫«نی».
‫«ژو-نی».
‫عدسی لازم دارم.
‫پیداش کردم!
‫خاکستره.
‫شراف خاکستره.
‫بالأخره تونستی ببینیش.
‫از بالای درخت بهش نگاه کن.
‫داره خارج می‌شه.
‫آتال...
‫فهمیدم.
‫معذرت می‌خوام،
‫ولی بالأخره فهمیدم.
‫می‌خواستی بهم بگی...
‫که درخت‌ها دارن می‌میرن.
‫و ما همراهش می‌میریم.
‫از جردن چی یادت میاد؟
‫یادت میاد، مگه نه؟
‫دیگه جردنی نمونده.
‫امکان نداره.
‫مثل روز واسه‌ام روشنه.
‫تمام گوشه و برآمدگی و ‫گذرگاه‌های مخفی‌اش رو می‌بینم.
‫اونجا رو مثل کف دستمون بلدیم.
‫یادته یک بار یواشکی رفتیم توی انبار شراب؟
‫کل بدنمون خاکی و تارعنکبوتی شد.
‫حتی نمی‌دونم چطوری رفتیم اونجا.
‫لایرا، می‌شه صبر کنی؟
‫کلید باربر رو داشتیم.
‫آره.
‫اون بطری باستانی توکای رو پیدا کردیم.
‫بوی افتضاحی داشت.
‫مزۀ افتضاحی هم داشت.
‫چند ساعت زده بودیم زیر خنده.
‫اگه خانواده‌ای داشتیم از این دسته‌گل ‫قسر در نمی‌رفتیم، مگه نه؟
‫اصلاً.
‫پشت‌بوم رو چی؟
‫پشت‌بومش...
‫خیلی ارتفاع بلندی داشت.
‫اون زاغی که پاش شکسته بود رو یادته؟
‫آره. دوباره زنده‌اش کردیم.
‫لایرا...
‫می‌خوان گوش کنن.
‫اسم من لایراست.
‫اومدم دنبال دوستم.
‫مرگ ناعادلانه‌ای نصیبش شد، ‫واسه همین گفتم جاش اینجا نیست.
‫ولی نمی‌دونستم که جای ‫هیچ‌کدومتون اینجا نیست.
‫اینجا زندگی پس از مرگ نیست، ‫اینجا اردوگاه زندانیانه.
‫سلام بچه‌ها. اسم من ویله.
‫من خنجری دارم که می‌تونه ‫بین دنیاها پنجره‌ای باز کنه.
‫اگه بیاید دنبالمون، ‫امیدوارم بتونم ازش استفاده کنم،
‫تا شما رو از اینجا ببرم بیرون.
‫قولی بهتون نمی‌دم، ولی تلاشم رو می‌کنم.
‫می‌دونم ترسیدید، ‫ولی می‌تونیم از اینجا بریم بیرون.
‫اگه از اینجا بریم چی به سرمون میاد؟
‫- نمی‌دونم. ‫- نمی‌دونی؟
‫که می‌تونم دوباره پسرم رو ببینم یا نه؟
‫تا نریم متوجه نمی‌شیم.
‫منم نمی‌خوام دروغ بگم و تظاهر کنم.
‫ولی همه‌چیز اینجا انتزاعیه.
‫واقعیت بیرون اینجاست که مهمه.
‫خیال کردی اون موجودات ‫اجازه می‌دن خارج بشیم؟
‫اون زمان که زنده بودیم، ‫بهمون می‌گفتن بعد مرگ،
‫قراره بریم بهشت.
‫برای همین خیلی از ما ‫زندگی‌هامون رو فدا کردیم،
‫سال‌ها از عمرمون رو وقف ‫سکوت و دعا کردیم،
‫در حالی که تمام لذت زندگی ‫اطرافمون داشت هدر می‌رفت.
‫واسۀ من مهم نیست اگه بریم ‫چه بلایی قراره سرمون بیاد.
‫هر اتفاقی بهتر از اینه.
‫اوناهاش!
‫دختره!
‫لایرا...
‫لایرا.
‫می‌شه دوباره تکرارش کنی؟
‫قصه‌هایی که می‌گفتی درمورد چی بودن؟
‫درمورد دنیای بیرون بودن.
‫زندگی سابقت رو یادته؟
‫همه‌چیز از خاطرمون می‌ره.
‫می‌شه واسه‌مون قصه‌ای بگی ‫که ما هم یادمون بیاد؟
‫از چیزهای واقعی.
‫باشه.
‫قبلاً توی دانش‌سرای جردن ‫با راجر زندگی می‌کردم.
‫توش پر از ساختمون‌های قشنگ ‫با برج‌های بلند بود.
‫انقدر بلند که انگار قدشون به آسمون می‌رسید.
‫کلی جا برای مخفی شدن داشتیم.
‫- با همدیگه مسابقه می‌دادیم. ‫- از آشپزخونه، طبقۀ پایین،
‫برمی‌گشتیم پشت‌بوم...
‫- منم همیشه می‌برم. ‫- دروغ می‌گه.
‫همیشه تقلب می‌کرد.
‫دیگه چی بود؟
‫بعدش با ویل آشنا شدم.
‫واسه‌ام املت درست کرد، ‫منم حتی نمی‌دونستم چیه.
‫برای همین خواستم منم یکی واسه‌اش درست کنم.
‫که جالبه بدونید حتی ‫پوسته‌های تخم‌مرغ رو جدا نکرد.
‫- و قصۀ یورک. ‫- خرس زره‌پوش.
‫پنجه‌هاش اندازۀ دست خودتون بود.
‫فوق‌العاده بود.
‫اولین بار که دیدمش، ‫زره‌اش رو گم کرده بود.
‫ولی موفق شدیم به کمک راستی‌سنج پیداش کنیم.
‫بعدش رفتیم کاخ خرس‌ها توی سوالبارد...
‫واقعاً می‌خوای بین من و تو ‫این‌شکلی تموم بشه؟
‫فکر می‌کنی بعدش چی می‌شه؟
‫واقعاً خیال می‌کنی اوضاع بهتر می‌شه؟
‫دکتر کوپر، خواستۀ والاتوان این نیست، ‫خودت هم که می‌دونی.
‫بلکه خواسته‌های مرد ضعیف و خطرناکیه.
‫و اگه آمادگی کشتن من رو داره، ‫تصور کن با تو چی کار می‌کنه.
‫وقتی این فناوری رو با همدیگه ساختیم،
‫فکر می‌کردی داری کار درست رو می‌کنی.
‫همه‌مون چنین فکری می‌کردیم.
‫ولی اشتباه می‌کردیم.
‫باید جلوش رو بگیریم.
‫به سختی می‌تونم باور کنم ‫که چنین روزی فرا رسیده دکتر کوپر.
‫تو این فناوری رو درک نمی‌کنی هیو.
‫با این کارت کاملاً مرجیعت رو به همراه...
‫کسایی که داخلش هستن نابود می‌کنی.
‫اتفاقاً برعکس.
‫بینش ما به طور ظریفی ساده‌ست.
‫جداسازی انسان از جان‌دیس...
‫لازم نیست فناوری من رو ‫برای خودم توضیح بدی.
‫البته مقداری با طرح اولیه‌ای ‫که ساخته بودی فرق داره.
‫بمب ما مجهز به مکانیزم هدایته.
‫از تار موی دخترت استفاده می‌کنیم ‫تا محلش رو شناسایی کنیم،
‫و درجا نابودش کنیم.
‫در یک لحظه.
‫چنین امری که مستلزم ظرافت و قدرت الهیه،
‫نمونه‌ای بارز از طرح نفیس والاتوانه.
‫در نظمش زیبایی خاصی نهفته.
‫تو دیوانه شدی.
‫مریضی!
‫ازت می‌خوام دست و پا نزنی.
‫با میل خودت برو،
‫تا بتونی به رستگاری برسی.
‫واقعاً این‌جوری فکر می‌کنی؟
‫که همۀ این‌ها رو اون مقرر کرده؟
‫والاتوان فراموشت نکرده ماریسا.
‫هنوز وقت برای توبه داری.
‫بذار آخرین دعای خیر رو بهت بدم.
‫فکرشم نکن...
‫دستت بهم بخوره.
‫دستت به خون‌های زیادی آلوده‌ست.
‫فرآیند رو شروع کن.
‫از طریق یورک با دوستم لی ‫که هوانورد بود آشنا شدیم.
‫اولین باری که سوار بالونش شدم رو یادمه.
‫انقدر ارتفاع گرفته بودیم که ‫هوا داشت به پوستم فشار می‌آورد.
‫اگه از اون ارتفاع پایین رو ببینی، ‫سرگیجه می‌گیری.
‫ولی کنار آقای اسکورزبی حس می‌کنی جات امنه.
‫اولین آدم بزرگی بود که بهش اعتماد کردم.
‫قصه‌های تو باعث شد ‫دوباره حس زنده بودن کنیم.
‫الآن یادم میاد داشتن جسم گرم ‫و احساسات چطوری بود.
‫من همراهت میام.
‫ما... ما همراهت میایم.
‫زودباش.
‫من رو تبدیل به روح کن.
‫اسمت چیه؟
‫حتماً اسمی داری.
‫اسمی ندارم.
‫بیاید بریم.
‫قصه‌هاتون رو یادتون بمونه.
‫گمونم اگه به چیزهای واقعی تکیه کنیم، ‫نمی‌تونن اذیتمون کنن.
‫معذرت می‌خوام، ببخشید. ‫دارم رد می‌شم.
‫لایرا؟
‫لایرا!
‫زنده‌ای.
‫واقعاً زنده‌ای!
‫بچه جون، نزدیک بود باور کنم مردی.
‫لی... تو...
‫آره. اونقدرها هم بد نیست.
‫چطوری از اینجا...
‫تیر یه تفنگدار جوگیر اتفاقی بهم خورد.
‫بهت قول می‌دم هیچ دردی حس نکردم.
‫اشکال نداره. دیگه پیش همدیگه‌ایم.
‫ولی زیاد طول نمی‌کشه.
‫جای تو اینجا نیست.
‫خبرهاش پیچیده...
‫چندتا از بچه‌های دیوانه ‫اومدن ما رو از اینجا نجات بدن.
‫این دوستم ویله. اینم لیه.
‫همون بالون‌رانه.
‫خوش‌وقتم بچه جون.
‫ویل قراره ما رو از اینجا ببره.
‫امیدوارم با این بتونم.
‫خنجردار پیدا کردی؟
‫دست غیبگو رو از پشت بستی.
‫لایرا سخن‌ور، من رو باش...
‫که فکر می‌کردم دیگه قرار نیست ‫کاری کنی که متعجب بشم.
‫باید بریم جایی که مرتفع باشه ‫تا بتونم پنجره‌ای باز کنم.
‫شما جلوتر حرکت کنید. ‫چند تا آواره اون پشت مونده،
‫می‌رم جمع‌شون کنم. می‌رسم بهتون.
‫خیلی‌خب دوستان، برید دنبال خانم!
‫برید دنبال همین پسرک که خنجر داره.
‫می‌خواید از اینجا بزنید بیرون؟
‫می‌خواید دوباره رنگ آسمون رو ببینید؟
‫راه بیفتید. برید اون سمتی.
‫برید دنبال پسرک خنجردار! زودباشید!
‫نزد والاتوان زانو بزن آلاربوس.
‫خبری آورده‌ام جناب نایب‌السلطنه.
‫چه خبری آوردی که به نظرت ‫ممکنه برای من جالب باشه؟
‫من اسیر شده بودم.
‫توسط انسان‌ها.
‫لرد عزریل فانی جمهوری‌ای تشکیل داده.
‫از فناوری‌ای استفاده می‌کنه...
‫تا علیه شما قیام کنه.
‫تعریف کن.
‫قادر به مهار کردن غبار هستند.
‫و عزریل به خنجردار جدیدی اشاره کرده.
‫اون خنجر برای من عواقبی نداره.
‫حاملش یک پسره.
‫مثل خنجرداران اسبق هنوز توسط...
‫نیروی خنجر فاسد نشده.
‫پس...
‫شاید وقتش رسیده باشه هشداری...
‫به این فانیان بدیم.
‫می‌تونی با خط مشی دکترین خودت ‫کشتن بچه‌ای رو توجیه کنی،
‫ولی واقعیت عوض نمی‌شه.
‫داری یک کاذب رو ستایش می‌کنی!
‫اگه کنار ما می‌موند،
‫و مثل قدیم زندگی‌اش رو ‫وقف والاتوان می‌کرد،
‫الآن در مسیر قلمرو قرار داشت.
‫آخ!
‫شما و امثالتون هیچ‌وقت آزاد نمی‌شید!
‫...در پردۀ فساد و چشم‌های گریان.
‫مرجعیت نهادیه که ترس چیزهایی رو داره،
‫که از درکش خارجه.
‫...لکۀ این کودک...
‫و فقط به خودش اهمیت می‌ده.
‫در غیظ مطبوعت عاجل باش.
‫در کینه‌خواهی‌ات مقتدر باش.
‫نمی‌خوام...
‫توش دستی داشته باشم.
‫دارید از من اشکال‌تراشی می‌کنید دکتر کوپر؟
‫من بهش صدمه نمی‌زنم.
‫نه!
‫لایرا...
‫ای والاتوان، منجی این زمین...
‫نور ازلی خود را بر ما بتابان.
‫چرا کار نمی‌کنه؟
‫کلیدش نیست! کلیدش!
‫فکر می‌کنید به کمک غبار ‫می‌تونید به خدایی بدل بشید.
‫ببینیم بدون غبار چطور خواهید بود.
‫مترجم: «حامی مغیثی» ‫در تلگرام: Timelordsubs@
‫گلد موویز را در شبکهه های اجتماعی دنبال کنید ‫.:: ‫.:: @gold_moviez::.::.