« ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید » [ @niki_movie ]
دانلود رایگان فیلم و سریال بدون سانسور با دوبله فارسی-زیرنویس چسبیده در نیکی مووی
‫بافومه...
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫- نمی‌دونم. ‫- میخ‌ها رو دربیاریم؟
‫اون‌طوری بدتر می‌شه.
‫رفته توی مغزش، نه؟
‫اون بافومه‌ست.
‫همه‌ش داره ‫همون جمله رو تکرار می‌کنه.
‫«اون بافومه‌ست».
‫دیگه چی؟ ‫کرو...
‫کی این کار رو باهات کرد؟
‫داره می‌میره.
‫شرمنده.
‫دیگه طاقت ندارم.
‫من می‌رم.
‫بیرون هرچقدر خطرناک باشه
‫بدتر از اینجا نیست.
‫آره، ولی باید توی روز بریم ‫که جلوی پامون رو ببینیم.
‫دوست داری گم بشی ‫یا گیر گرگ‌ها بیُفتی؟
‫چی‌کارش کنیم؟
‫یه جای جدید براش درست می‌کنیم.
‫می‌ذاریمش پیش دو نفر دیگه. ‫- من کمک می‌کنم.
‫خودمون می‌تونیم.
‫درستـه؟
‫خوبـه، ولی قبلش...
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫فکر کردی اثر هنریـه؟
‫صحنه‌ی جُرمـه.
‫باید فیلم‌برداری کنیم که مدرک بشه.
‫راست می‌گی. ‫از اول باید این کار رو می‌کردیم.
‫جمعش کن، آدریانا.
‫تو نه. ‫گوشی‌ت رو بذار کنار.
‫اون می‌تونه، ولی من نمی‌تونم؟
‫گوشی رو بذار کنار، زنیکه‌ی روانی!
‫باشه بابا!
‫راضی شدی؟ ‫- خیلی.
‫دختره مشکل داره.
‫مشخصـه.
‫خب.
‫سه... دو... یک.
‫ظاهراً تجربه داری.
‫اون‌قدر زور داری که تنهایی ببریش.
‫تنهایی که حال نمی‌ده.
‫منـم؛ اَندی.
‫حالت خوبـه؟
‫الان بهترم. ‫خیلی بَد بود.
‫آره.
‫هِمینگوِی آشپز بود و پخته شد.
‫قلب پورشیا هم از جاش دراومد
‫درست بعداز این‌که ‫روبی آرزو کرد قلبش از جا دربیاد.
‫این قتل‌ها همه‌ش منظوردار ‫و مریض‌گونه‌ست.
‫آره. میخ‌های توی سر کرو هم
‫به‌خاطر اینـه که اون ذهن‌خوان بوده؟
‫و با مُرده‌ها ارتباط داشته؟
‫قضیه داره ترسناک‌تر می‌شه.
‫به نظرت قراره با ماها چی‌کار کنه؟
‫همین‌جا خوبـه.
‫پشتت خون ریخته یا چی؟
‫البته روی همه‌مون ریخته.
‫به نظرم تا وقتی ‫کنار هم بمونیم، جامون امنـه.
‫درستـه.
‫ولی تو من رو نمی‌شناسی
‫و من هم قطعاً تو رو نمی‌شناسم.
‫تازه هنرت آدم‌ها رو به شک می‌ندازه.
‫یه‌کم
‫جنون‌آمیزه.
‫خیلی‌ها بهم این رو می‌گن.
‫به‌به.
‫هنوز پیش زنده‌هایـی.
‫سرت چطوره؟
‫کار می‌کنه؟
‫کار کی بود؟
‫بگو که انتقامت رو بگیرم.
‫مَرد بود
‫یا زن؟
‫خیلی دوست داشتم زجرکُشت کنم.
‫ولی توفیقش نصیب یکی دیگه شد.
‫مجبورم سریع تمومش کنم.
‫این هم از این.
‫حالا واقعاً با مُرده‌ها هم‌صحبت می‌شی.
‫مرتیکه قلابی.
‫[ مسافرخانه‌ی جهنمی ] ‫قسمت چهارم: «مو و پیچش مو»
‫چهارتا جسد
‫توی یه روز.
‫فکر کنم تا فردا مظنونی برامون نَمونه.
‫سردمـه، عزیزم.
‫الان گرمت می‌کنم.
‫نه بابا؟
‫آخ.
‫باز خون‌ریزی کرد؟
‫ولش کن. ‫یه ماچ بده.
‫بگو ببینم چت شده؟
‫بالاخره تونستم دهنش رو ببندم.
‫- کوایِن رو می‌گی؟ ‫- نه، کرو.
‫هنوز زنده بود. ‫باورت می‌شه؟
‫منتظر من بود که بفرستمش جهنم.
‫بافومه رو شکر.
‫نگفت کار کی بوده؟
‫نه. پرسیدم، ‫ولی همه‌ش همون کلمه رو می‌گفت.
‫هنرمندمون بلد نیست نبض بگیره.
‫شاید. ‫شاید هم عمداً نگرفته.
‫یعنی کار اونـه؟
‫شاید کرو رو برای ‫یه کار دیگه نگه داشته بوده.
‫درهرصورت اون مُرده ‫و کارش نیمه‌تموم موند.
‫ولی این بار فهمیدم
‫کسی که کرو رو کُشته
‫و تونسته نگهش داره
‫و میخ‌ها رو توی جمجمه‌ش فرو کنه
‫قطعاً قوی بوده.
‫شاید هم کرو رو چیزخور کرده بوده.
‫آره، احتمالش هست.
‫ولی اون‌طوری که حال نمی‌ده.
‫راستی کوایِن پیشنهاد داد
‫که به هم اعتماد کنیم ‫و گفت با من مشکلی نداره.
‫فقط قاتل همچین حرفی می‌زنه.
‫فکر کرده فقط خودشـه ‫که توان کُشتن آدم‌ها رو داره.
‫شاید هم
‫کوایِن واقعاً قاتلـه
‫و راز ما رو فهمیده.
‫فهمیده که ما از یه قُماشـیم.
‫این‌قدر با هم تنها بودیم ‫و هیچی نگفت.
‫فکر کنم ناراحت شده ‫که هنرش رو نقد کردم.
‫باید مطمئن بشیم.
‫شاید باید با لطافت ‫باهاش حرف بزنیم...
‫عجب.
‫پس کار خودتـه. ‫کار خودمـه.
‫این گُل‌ها چقدر زشتـن!
‫توی انبار پیداشون کردم.
‫دست‌سازن. ‫- عجب.
‫اگه خواستی یه چیز وحشتناک بسازی
‫حتماً ازشون استفاده کن.
‫می‌گم
‫نباید برای پیاده‌روی فردا ‫استراحت کنی؟
‫طلوع آفتاب نزدیکـه.
‫قبل‌از این‌که این مسافرخونه ‫دوباره بشه صحنه‌ی جُرم
‫می‌خوام این رو تموم کنم.
‫آها.
‫راستی ‫این گُل‌ها...
‫داستانش...
‫مضمونش رو متوجه نمی‌شم.
‫همه‌ی اتاق‌ها از این گُل‌ها داشتن.
‫یه‌جور روش خوش‌آمدگویی ‫برای مسافرخونه‌ی کُلد ریور بوده.
‫که البته
‫برای کِیتلین و جویی و بقیه
‫نتیجه‌ی مثبتی نداشت.
‫می‌خوام کار کنم. ‫اجازه می‌دی؟
‫خواهش می‌کنم.
‫خدای من.
‫رنگش
‫چقدر واقعیـه.
‫چه قرمز غلیظی.
‫آره.
‫من همیشه خونم رو ‫با رنگ لاک قاطی می‌کنم.
‫واقعاً؟
‫یعنی خون واقعیـه؟ ‫- آره.
‫می‌خواستم قربانی‌ها رو ‫واقعی جلوه بدم
‫انگار که هنوز توی این دنیان.
‫یه روش جدید ابداع کردم
‫که باهاش
‫زندگی‌های فراموش‌شده رو ‫با برانگیختن احساسات
‫برمی‌گردونم.
‫می‌خوام مخاطب رو
‫وارد فضای جنایت کنم
‫تا حس مرگ رو تجربه کنه.
‫خوشم اومد.
‫خیلی
‫خوشم اومد.
‫[ ۳۰ سال قبل ]
‫- عع... ‫- آدرست
‫روی کاور بود. ‫- به جا نیاوردم؟
‫هر یکشنبه‌ها
‫- برو پی کارِت. ‫- کل زندگی‌م رو
‫توی کلیسای کاتولیک گذروندم. ‫- برام مهم نیست.
‫بهم گفتن خدا همه‌چی رو آفرید
‫و این دنیا پُر از خوبیـه. ‫- حوصله‌ی این حرف‌ها رو ندارم.
‫به سلامت. ‫- آخه...
‫پس چرا بَدی هم هست؟
‫چرا بَدی‌هایی هستن که در واقع خوبـن؟
‫پدر من توی آتیش‌سوزی کارخونه مُرد.
‫ولی هیشکی صاحب ‫کارخونه رو مقصر ندونست
‫چون بین مردم سرشناس بود.
‫اگه خدا عادلـه، ‫چرا گذاشت این اتفاق بیُفته؟
‫اون روز دیدم ‫که بیرون از کلیسا گیتار می‌زدی.
‫من هم آهنگ‌هات رو خریدم ‫و به شعرهات گوش دادم
‫و حالا...
‫حالا یه‌عالمه سؤال دارم.
‫چی مثلاً؟
‫اگه خدا می‌دونست ‫اِبلیس قراره باهاش مقابله کنه
‫پس چرا اخراجش کرد؟
‫شاید چون واقعاً عالِم مطلق نیست.
‫دقیقاً.
‫نظر من هم همینـه.
‫آخه نمی‌تونم قبول کنم که
‫یه قدرت برتر از قبل برام تعیین کرده
‫که کِی موفق بشم و کِی شکست بخورم.
‫درستـه.
‫می‌خوام باور کنم کسی که الان هستم
‫کاملاً به تصمیم خودم ربط داشته.
‫و هنوز تصمیم نگرفتم می‌خوام کی باشم ‫چون هنوز آزمون ندادم.
‫می‌فهمی... چی می‌گم؟
‫کاملاً.
‫- این مُهره‌ی احضار روحـه. ‫- می‌دونم چیـه.
‫از کجا فهمیدی همچین چیزی هست؟
‫از یه کتاب.
‫«کلید سلیمان». ‫(«کلید سلیمان» در واقع یه جادونامه و راهنما برای جن‌گیریـه. ‫گفته شده یکی از معجزه‌های حضرت سلیمان جن‌گیری بوده، ‫به همین دلیل، این ماجرا به این شخصیت نسبت داده شده.)
‫اون‌وقت
‫چرا دست توئـه؟
‫می‌خوام برای خودم تصمیم بگیرم
‫تا سرنوشتم رو مطیعِ خودم کنم.
‫باریکلا.
‫در ضمن گچ، نمک و حروف رمز هم آوردم.
‫می‌خوام آزمون بدم.
‫می‌خوام به جواب درست‌حسابی برسم، ‫نه مزخرفات یه کتاب قدیمی
‫که نویسنده‌ش حتی ‫از رابطه‌ی جنسی می‌ترسیده
‫و مثل یه آدم معمولی زندگی نکرده.
‫دقیقاً.
‫اگه یه شیطان احضار کنیم
‫واقعاً می‌آد؟
‫به‌زودی می‌فهمیم.
‫(تصویری از بُز بافومه.)
‫آماده‌ای؟
‫می‌فهمی داری کی رو احضار می‌کنی؟
‫آره.
‫آخه همه‌ی شیاطین مثل هم نیستن.
‫اِبلیس هم مثل لوسیفر نیست.
‫می‌دونم.
‫می‌خوام بافومه رو احضار کنم.
‫اون توی باغ عدن حضور داشت. ‫(باغی که آدم و حوا ازش اخراج شدن.)
‫براش یه پیشکش آوردم.
‫اسمش ویسپِرزـه.
‫خیلی گوگولیـه.
‫گربه‌ی خودتـه؟
‫نه.
‫مال همسایه‌م بود. ‫خیلی هم دوستش داشت.
‫می‌دونستم باهام می‌آد.
‫امیدوارم بافومه ازش خوشش بیاد.
‫ای اِبلیس بزرگ.
‫تنها خدای حقیقی و ابدی تو هستی.
‫از بافومه توسل می‌جوییم تا ظهور کند
‫و به حاجت‌هایمان گوش فرا دهد.
‫ای اِبلیس بزرگ.
‫تنها خدای حقیقی و ابدی تو هستی.
‫به‌اندازه‌ی کافی خون ریختی.
‫راست می‌گی.
‫زحمتش رو می‌کِشی؟
‫رنگ‌هام تموم شده.
‫می‌دونم مسخره‌ست که ‫نگران بهداشت و این چیزها باشیم
‫اون هم وقتی یه قاتل روانی ‫اینجا ول می‌چرخه
‫و توی کله‌ها میخ فرو می‌کنه
‫ولی محض اطمینان...
‫امیدوارم پشیمون نشم.
‫می‌خوای خودت بزنی؟
‫نه.
‫این هنر توئـه.
‫همم.
‫ای وای.
‫ظاهراً قبلاً هم دست‌ها رو بُریدی.
‫می‌بینی؟
‫وقتی خون بالای رنگ لاک می‌مونه
‫خیلی زیباست.
‫یه چیزی بخور، پِیج.
‫فردا شب و روز طولانی‌ای ‫در پیش داریم.
‫شاید این حرفم عجیب باشه، ولی
‫توی همه‌ی فیلم‌هام، کسی که ‫برای کمک می‌ره، همیشه می‌میره.
‫این فیلم «نابودگر نسل‌ها» نیست.
‫فقط خودتـی و خودت.
‫هیچ‌وقت نگفتن قاتل ‫همیشه برنده‌ی ماجراست.
‫ماجرای من رو یادت رفته؟ ‫من زنده موندم.
‫باید از ته دل ‫باور کنی که زنده می‌مونی.
‫ممنون.
‫خب.
‫همگی گوش کنین.
‫فقط وسایل لازم رو بردارین.
‫نزدیک‌ترین شهر ‫۴۰ کیلومتر فاصله داره.
‫اگه باد و طوفان و مشکلات ‫دیگه‌ی مسیر رو در نظر بگیریم
‫شاید ۵۰ کیلومتر هم بشه.
‫یه چیزی بگم؟
‫توی همچین هوایی با درخت‌های قطع‌شده
‫و مصیبت‌های دیگه، ‫حداقل ۱۵ ساعت پیاده‌روی داریم.
‫به نظرتون بهتر نیست بشینیم ‫تا بیان نجاتمون بدن؟
‫طوفان کم‌کم تموم می‌شه. ‫بعدش وای‌فای وصل می‌شه و تمام.
‫وگرنه پلیس‌ها می‌رسن اینجا
‫و ما وسط جنگل دور خودمون می‌چرخیم
‫و به خودمون فحش می‌دیم ‫که چرا نموندیم.
‫تازه من از جنگل می‌ترسم.
‫شما آزادیـن اینجا بمونین. ‫من ترجیح می‌دم
‫با یه پلنگ روبه‌رو بشم ‫تا این‌که یه قاتل روانی بیاد سراغم.
‫موافقـم.
‫باید از اون روانی دور بشیم.
‫باشه، ولی اگه اون روانی یکی از ماست
‫پس قراره همراهمون بیاد دیگه؟
‫درست می‌گی.
‫ولی یه آدم در برابر همه‌مون
‫وسط جنگل می‌خواد چی‌کار کنه؟
‫اون‌طوری امن‌تر نیست؟
‫دیگه نمی‌خوام غافل‌گیر بشم.
‫یه ساعت دیگه توی لابی می‌بینمتون.
‫تا اون موقع، آفتاب دراومده.
‫ممنون بابت برنامه‌ریزی‌ت
‫ولی همه‌ش احساس می‌کنم بهتره که
‫همین‌جا بمونیم.
‫نمی‌خوام مجبورت کنم، ‫ولی کنار هم جامون امن‌تره.
‫بیرون می‌بینمتون.
‫اون هنرمند اُسگل ‫داره همه‌چی رو خراب می‌کنه.
‫باید بُکشمش. ‫- نه. صبر کن.
‫اگه اینجا کوایِن رو بُکشی، ‫بقیه‌شون پا به فرار می‌ذارن.
‫باید جلوشون رو بگیریم
‫وگرنه مجبوریـم باهاشون بریم
‫و توی راه یه خاکی به سرمون بریزیم.
‫مثلاً می‌خوای پشت بوته‌ها کمین کنی؟
‫به نظرم به کوایِن بگیم که می‌دونیم قاتلـه
‫و باهاش هم‌دست بشیم.
‫ریسکش بالاست. ‫حتی اگه قاتل باشه
‫این یارو فقط به خودش اهمیت می‌ده.
‫دنبال شریک نمی‌گرده.
‫ما بودیم که دروازه رو باز کردیم ‫و قراره بافومه رو احضار کنیم.
‫این گوسفندها قربانی‌های مائـن.
‫خیلی سنگینـه. ‫باید نصفشون رو بریزم دور.
‫داشتم فکر می‌کردم احتمالش زیاده که
‫وسط راه نظرمون عوض بشه و برگردیم.
‫حالا به نظرت بهتره چی برداریم؟
‫خوراک یا پوشاک اضافه؟
‫آدریانا؟
‫آدریانا.
‫می‌دونی چیـه، پِیج؟
‫همه‌مون نگران این پیاده‌روی هستیم.
‫پس سعی کن برای خودت تصمیم بگیری
‫و بذاری بقیه کارشون رو بکنن.
‫تو از بقیه مهم‌تر نیستی، فهمیدی؟
‫کل هیئت همراه ‫بازیگری‌ت رو می‌آوردی دیگه.
‫من همچین آدمی نیستم.
‫هیئت همراه هم ندارم
‫و خودم رو بالاتر از بقیه نمی‌گیریم.
‫من از هیچ لحاظ بهتر از بقیه نیستم
‫ولی می‌دونم زندگی‌مون ‫قراره اون بیرون سخت‌تر بشه.
‫پس وقتی ازت می‌پرسم ‫غذا بردارم یا جوراب
‫کاملاً جدی‌ام، چون اتفاقات اون بیرون
‫قراره خیلی مزخرف‌تر از
‫این مکالمه باشه.
‫جای میله‌پرچم بود.
‫یه چیزی دیدم. ‫به خدا دیدم.
‫- اون کروـه؟ ‫- خدایا.
‫- باید بریم. زود باش. ‫- آره. بریم.
‫پشت‌سرت! ‫مراقب باش!
‫بیا بریم!
‫زود باش!
‫- بیا جلو! ‫- بیا داخل!
‫گم شو!
‫بیا بریم.
‫باید به بقیه خبر بدیم.
‫توی لابی نرین!
‫- همین‌جا بمونین! ‫- ای وای.
‫من کمکت می‌کنم. ‫- بافومه بیرونـه!
‫توی لابی نیاین!
‫همین‌جا بمونین! ‫اون بیرون مسافرخونه‌ست!
‫توی اتاق‌هاتون بمونین!
‫- اینجاست؟ ‫- بیرونـه!
‫فلوید، ببین اون دَر قفلـه؟
‫- مطمئنـی نمی‌تونه بیاد داخل؟ ‫- باید دَرها رو قفل کنیم.
‫الان چی‌کار کنیم؟
‫هر دوتون برین توی اتاق‌هاتون!
‫خب. ‫یه‌لحظه صبر کن.
‫خب.
‫حالا...
‫نه... مراقب باش. ‫ببخشین.
‫حالا این‌طوری نگهش دار.
‫الان خوبـم. ‫چیزی نیست. ‫نگهش دار تا خون‌ریزی بند بیاد.
‫جایی دیگه‌ت زخمی نشده؟
‫آدرنالین که می‌زنه بالا
‫ممکنـه درد رو احساس نکنیم.
‫الان خوبـم.
‫باشه پس.
‫اگه چیزیت می‌شد
‫واقعاً به هم می‌ریختم
‫و به انصاف دنیا شک می‌کردم.
‫ببخشین. سعی می‌کنم ‫آرامش خودم رو حفظ کنم.
‫راستی من مُسکن دارم.
‫صبر کن.
‫- رفته بودی بیرون؟ ‫- نه، اینجا بودم داشتم...
‫کفش‌هات رو ببینم.
‫کفش‌های لامصب رو نشون بده!
‫- باشه. ‫- تو چت شده؟
‫مگه قاتل یکی از ما نیست؟
‫پس یه‌کم پیش زیر بارون بوده.
‫منتظر چی‌ای؟ ‫کفش‌هات رو نشون بده!
‫گذاشتم جای بخاری.
‫با اتهام‌زدن بهش چی نصیبت می‌شه؟
‫بهش می‌خوره قاتل باشه؟ ‫- اگه کاره‌ای نیست
‫پس راحت نشونم می‌ده!
‫دیدی؟ ‫خشکـن.
‫خوبـه.
‫همین کاری داشت؟ ‫واقعاً که. ‫- تو مشکل داری، مرتیکه!
‫چیزی نیست. ‫درک می‌کنم.
‫یه خواهش ساده کردم!
‫نه. برو کنار، داداش.
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- گوش کن چی می‌گم!
‫مگه بافومه یکی از ما نیست؟
‫به خدا قسم ‫این بار خودش رو پیدا می‌کنم.
‫خسته شدم ازبس ترسیدم.
‫برو کنار. ‫- بفرما. دم دَر بَده.
‫خوش اومدین. ‫- چکمه... کفش...؟
‫هرچی برای بیرون‌رفتن پوشیدین، ‫نشون بدین.
‫واقعاً فکر می‌کنی من...
‫بسـه! ‫ادای کسخل‌ها رو درنیار، شِرلی!
‫کفش‌هات رو نشون بده! ‫- هوی!
‫تو فکر کردی کی‌ای، اُسگل؟
‫- ولم کن! ‫- حرف دهنت رو بفهم!
‫با توام! ‫با توام!
‫می‌فهمی؟
‫نمی‌خوام دوباره تجربه‌ش کنم.
‫طاقتش رو ندارم.
‫به خودت بیا.
‫هنوز می‌خواین برین طبیعت‌گردی؟
‫قاتل بیرون منتظره.
‫از پسش برمی‌آین؟
‫این چکمه‌های ماست.
‫دیدین؟
‫به بلِیک هم بگین.
‫ولی حرف بَدی نزد.
‫کسی فلوید رو مجبور نکرده بیاد.
‫مشخصـه که الان ناراحتـی، چون بچه‌ها
‫تصمیمی گرفتن که خوشت نیومد. ‫- معلومـه که خوشم نیومد.
‫این که تموم بشه، از اینجا می‌رم
‫و دیگه برام مهم نیست ‫کی چی‌کار می‌کنه.
‫تنهایی رفتن حماقتـه.
‫موندن احمقانه‌تره! ‫می‌تونم از قاتل جلو بزنم.
‫تازه گروهی قوی‌تر می‌شیم.
‫روی همه‌ی اتفاقات کنترل داریم.
‫فلوید رو قانع کن.
‫تو منطقی هستی.
‫فکرش رو نمی‌کردم ازم تعریف کنی.
‫به حرف تو گوش می‌ده. ‫تو آرومش می‌کنی.
‫خیلی زود عصبی می‌شه ‫و یکی باید آرومش کنه.
‫یه خشمی درون همه‌مون هست.
‫مطمئنـم تو هم خشونت جالبی داری.
‫از اون مدل‌ها که دوست نداری ‫درباره‌ش به کسی بگی.
‫- هرکی رازهای خودش رو داره. ‫- درستـه.
‫مثلاً من هم یه روی تاریک دارم.
‫وقتی داری اون جسدهای رنج‌کشیده
‫توی عکس‌های ‫صحنه‌ی جُرمت رو بررسی می‌کنی
‫مطمئنـم با خودت می‌گی ‫«گور بابای خوب‌بودن».
‫چرا جلوی احساسات دیگه‌ت رو می‌گیری؟
‫می‌خوای کاری کنی ‫به چیزی اعتراف کنم، شِرلی؟
‫که این‌طور.
‫ببین.
‫می‌تونم بهت بگم ‫که من قاتلـم.
‫ولی همین‌الان باهاش درگیر شدم.
‫البته برای تو فرقی نداره، نه؟
‫این تحریکت می‌کنه؟
‫از مَردهای بَد خوشت می‌آد؟
‫واقعاً که.
‫تو هم به‌اندازه‌ی کسایی که ‫اینجائـن، آدم بَدی هستی.
‫درباره‌ت اشتباه فکر کرده بودم.
‫محض اطلاعت
‫از نظر من این فاز تاریک مسخره‌ست...
‫خشونت زننده‌ست...
‫و طرف‌دارهای شیطان یه‌مشت احمقـن.
‫فقط می‌خواستم ‫نظرم رو درباره‌ی هنرت بگم.
‫دیگه برو.
‫اِبلیس مجبور شد ‫کارهای بَد خدا رو براش انجام بده
‫و بعدش همه‌ی تقصیرها ‫افتاد گردن خودش.
‫[ ۳۰ سال قبل ]
‫کِی لوسیفِر فهمید که زندانیـه؟
‫عع...
‫بافومه فهمید ‫خدا داره دانش رو مخفی می‌کنه
‫برای همین، رفت توی باغ ‫و میوه‌ی دانش رو تعارف کرد.
‫اونجا بود که دروازه رو دید ‫و فهمید لوسیفِر
‫فقط در ظاهر آزاد بوده ‫و تصمیم گرفت علیه خدا قیام کنه.
‫و یه روز... خودم آزادش می‌کنم.
‫فکر کنم می‌دونم چی‌کار کنیم.
‫- ها؟ ‫- برای آزادکردن اِبلیس.
‫ولی یه سؤال.
‫چرا سیاره‌ی زحل این‌قدر مهمـه؟
‫خب... سیاره‌ی گُنده‌ایـه.
‫نمادی از تاریکی، سرما، ترس و نایابیـه.
‫تازه حاکم برج جدی‌ـه. ‫همونی که شاخ داره.
‫(«جدی» یکی از ۱۲ برج فلکیـه که با تصویر بُز شناخته می‌شه ‫و حدوداً ماه دِی رو در بر می‌گیره.)
‫شیشمین سیاره‌ست، ‫مثل شیش روز آفرینش.
‫حالا چی شده؟ ‫- می‌دونستی که
‫۳۰ سال طول می‌کِشه ‫تا زحل دور خورشید بچرخه؟
‫- عجب. ‫- و تا چند هفته‌ی دیگه
‫سر جاش برمی‌گرده
‫و سفرش رو دوباره شروع می‌کنه؟
‫خب؟
‫خب.
‫اگه زحل این‌قدر قدرت داره
‫می‌تونیم ازش برای احضار بافومه ‫استفاده کنیم و به دروازه هدایتش کنیم.
‫اِبلیس هم دنبالش می‌آد. ‫- نه.
‫قبلاً سعی کردیم ‫شیاطین رو احضار کنیم و نشد.
‫آره، چون انرژی کافی برای سحر نداشتیم
‫و خودمون هم قدرتی نداریم.
‫همه‌ش دنبال یه چیزی بودم ‫که بهمون انرژی بده
‫و فلوید...
‫یه منطقه پُر از ‫خطوط باستانی پیدا کردم. ‫(خطوط باستانی یا «خطوط لِی» به مسیرهایی فرضی روی زمین گفته می‌شه ‫که انرژی شوم یا مقدس زیادی دارن.)
‫- خطوط باستانی؟ ‫- محل تجمع انرژی.
‫انرژی باستانی.
‫با ماشین سه روز راهـه
‫و تا اون موقع زحل هم سر جاش می‌رسه
‫و سیاره‌ها به‌خط می‌شن.
‫بعدش ماه خونین داریم. ‫(خسوف کامل ماه.)
‫فقط لازمـه به‌موقع
‫برسیم اونجا ‫و با آتیش و خون‌ریزی
‫کار رو تموم کنیم.
‫چقدر خون بریزیم؟
‫زیاد.
‫بیشتر از یه گربه. ‫اون‌قدر که یه شیطان راضی بشه.
‫شیش نفر خوبـه؟
‫عدد خوش‌شانسیـه.
‫خطوط توی یه نقطه وصل شدن.
‫اونجا کجاست؟
‫جایی که بافومه داره می‌برمون.
‫خون‌ریزی تقریباً بند اومده.
‫بهتره. ‫- ممنون.
‫باید هنوز مراقبش باشی
‫چون زخمت عمیقـه.
‫واقعاً خوش‌شانسـی ‫که چاقو بیشتر فرو نرفت.
‫این رو به‌عنوان کسی می‌گم
‫که قبلاً نقش ‫یه پرستار آدم‌خوار رو بازی کرده.
‫البته مطمئنـم جای زخم می‌مونه.
‫نگران نباش، باعث می‌شه خفن‌تر بشی.
‫همین‌طوریش هم هستی.
‫لطف داری، پِیج.
‫فکر کنم باید بیشتر پانسمان بشه.
‫بانداژت داره کنده می‌شه.
‫می‌شه بعداً این کار رو بکنیم؟
‫می‌خوام از این ‫لباس‌های خونی خلاص بشم
‫و بفهمم اینجا چه خبره.
‫باشه.
‫اومدم.
‫چطوری؟
‫محض اطلاعت، الان حوصله‌ی ‫سکس عجیب‌غریب ندارم.
‫همه‌ش بهم تیکه می‌ندازی‌ها.
‫من هم آدمـم. ‫- صحیح.
‫ولی حالا که می‌دونی روبی قاتل نبوده
‫باز هم رفتار آدمیزادی ازت ندیدم.
‫خسته شدم این‌قدر دست روی دست گذاشتم.
‫دیگه داره مورمورم می‌شه.
‫عجب.
‫زنی که با قاتل‌ها خوابیده
‫و داستان‌هاش تن مَردهای گُنده رو ‫به لرزه می‌ندازه، ترسیده.
‫جالبـه. ‫- دارم جدی می‌گم، بلِیک!
‫نزدیک بود بمیریم.
‫شنیدم که کوایِن و اَندی اومدن بیرون
‫و باهاش درگیر شدن.
‫فهمیدم طرف بافومه‌ست.
‫ولی... ولی کنار پنجره خشکم زد.
‫جرئت نکردم نگاه کنم.
‫فقط... تصور می‌کردم داره چی می‌شه.
‫اِشکال نداره.
‫نتونستم داد بزنم و بگم «بسـه!».
‫چاقو رو برنداشتم که برم کمک.
‫فقط...
‫درجا خشکم زد.
‫تا حالا این‌قدر احساس ‫بی‌عرضگی نکرده بودم.
‫ترسیده بودی دیگه.
‫درکت می‌کنم.
‫تازه از پشت دیوار ترسیدم.
‫اگه روبه‌روم ظاهر بشه...
‫باز خشکم می‌زنه؟
‫زنده می‌مونم؟
‫تا پیش نیاد، نمی‌فهمیم.
‫ولی
‫تبریک می‌گم.
‫بابت چی؟
‫مثل یه آدم معمولی
‫به این موقعیت واکنش نشون دادی.
‫آها. آره.
‫آره.
‫جدی می‌گم. ‫قدم بزرگی برداشتی.
‫می‌شه یه‌کم اینجا بمونم؟
‫یعنی... حالا که...
‫حالا که مثل یه آدم ‫معمولی شدم، می‌شه؟
‫باشه. مشکلی نیست.
‫می‌خوام حواسم رو با یه چیزی پرت کنم.
‫چیزه... من می‌رم...
‫می‌رم ببینم پاسور ‫یا چیزی پیدا می‌کنم یا نه.
‫قرار نیست پوکر لختی بازی کنیم.
‫من نگفتم... ‫باشه.
‫- آره. ‫- برو بابا. من چیزی نگفتم!
‫یه‌کم خوراکی هم می‌آرم.
‫بیسکوییت و این‌ها.
‫آره، خوبـه.
‫مراقب باش.
‫گوسفندهامون برگشتن به آغل‌شون.
‫ولی معلوم نیست تا کِی می‌مونن.
‫باید کم‌کم ذبحشون کنیم.
‫موافقـم.
‫با هنرمندمون حرف زدی؟
‫فقط لب و دهنـه
‫و هیچی بارش نیست.
‫یه گوسفند مثل بقیه‌شونـه.
‫واقعاً ناامیدم کرد.
‫پس شروع کنیم؟
‫تو من رو خوشبختِ عالم کردی.
‫مثل این‌که توی دردسر افتادم.
‫قبلش هم با دادوفریادم ‫همه رو ناراحت کردم.
‫نکنه به مَردونگیِ ناچیزت برخورده؟
‫دیگه به کار ما نمی‌آی.
‫عجب.
‫ما رو دور ننداز، داداش.
‫من یه پیرمرد بی‌عرضه نیستم
‫که دربه‌در دنبال جلب توجه دیگرانـه.
‫تو نمی‌دونی من کی‌ام.
‫اتفاقاً خوب می‌دونم.
‫از همون اول تنت می‌خارید.
‫امروز می‌خوام برات بخارونمش.
‫برو پی کارِت، پیرمرد.
‫هیــس.
‫این قسمت کار رو دوست دارم.
‫بهش گفته بودم ‫من هم یه روی تاریک دارم.
‫[ ۳۰ سال قبل ]
‫اینجا عالیـه.
‫بالاخره رسیدیم
‫به محل تلاقی خطوط باستانی.
‫همین‌جاست.
‫آماده‌ای؟
‫بریم بافومه رو ‫توی دریای خون احضار کنیم.
‫بیا.
‫بیا دیگه.
‫شرمنده، فکرش رو نمی‌کردم ‫که پیداکردن کارت‌ها
‫این‌قدر طول بِکشه.
‫اون بیرون بَدجور ساکتـه
‫و همه‌ش فکر می‌کردم ‫طرف الان می‌پره جلوم.
‫وضعیت خیلی داغونـه.
‫آره، هیچی بَدتر از تنهایی نیست.
‫انگار همه به فکر خودشونـن.
‫من هم بلاگر نشدم
‫که بخوام با همه‌چی ‫ارتباط مستقیم داشته باشم.
‫کاش می‌شد با حرف‌زدن، ‫قاتل‌ها رو دور کرد.
‫خب، هشت دیوانه یا جین رامی؟ ‫بازیِ دیگه‌ای بلد نیستم.
‫بده من.
‫معلومـه که هشت دیوانه. ‫(کنایه از هشت شخصیت اصلی مسافرخونه.)
‫بچه که بودم، ‫مامانم تا دیروقت کار می‌کرد.
‫من رو می‌فرستاد خونه‌ی مامان‌بزرگم ‫و اونجا پاسوربازی می‌کردیم.
‫این تنها بازی بچگانه‌ای بود ‫که روی اعصاب مامان‌بزرگم نمی‌رفت.
‫نمی‌تونم بچگی تو رو تصور کنم.
‫من همیشه کوچیک‌ترین ‫بچه‌ی کلاس بودم.
‫شوخی می‌کنی؟
‫از دید من، تو دختری بودی که
‫مجبور شده زود بزرگ بشه.
‫مادرش تا دیروقت کار می‌کرده
‫و احتمالاً باباش هم
‫دیربه‌دیر سر می‌زده؟ ‫- نه، اتفاقاً بابام بود
‫ولی هیچی از بچه‌داری سر در نمی‌آورد.
‫یادمـه چهار سالم بود
‫که ازم خواست پُف‌فیل درست کنم.
‫آره، از یه بچه این رو خواست.
‫طبیعتاً پاکت پُف‌فیل آتیش گرفت
‫و با همون سن کمَم فهمیدم ‫که باید یه کاری بکنم
‫در نتیجه
‫پاکت رو برداشتم
‫و پرتش کردم توی حیاط.
‫پشمام. تو بچه بودی. ‫دستت نسوخت؟
‫چرا، یه‌کم سوخت. ‫ولی چیزی نبود.
‫نمُردم که.
‫وا. ‫داستان غم‌انگیز که بهت نگفتم!
‫همین‌طوری یاد گرفتم ‫که روی پای خودم وایستم.
‫هم می‌تونم سریع ‫خودم رو از معرکه خلاص کنم
‫و هم سریع وارد معرکه بشم.
‫مثل وقتی که روبی رو...
‫خیلی ترسیده بودم...
‫خدا می‌دونه وقتی بهش حمله کردیم
‫چه حسی داشته.
‫کار بَدی کردیم.
‫آره.
دانلود رایگان فیلم و سریال بدون سانسور با دوبله فارسی-زیرنویس چسبیده در نیکی مووی