شورش‌گرا سلاح نداشتن.
ولی بعدش طومار آفرینش رو گرفتن،
و یهو، با انبوهی از سلاحای جدید مسلح شدن.
چه قدرتی تو این طومار باید باشه.
تصور کن ارباب گورم بتونه چیکار کنه باهاش.
آره. گورم.
آروم، کرانیوس.
خب، طومارو برامون آوردی؟
نه، چیزی درباره طومار نگفتی.
فقط گفتی بیام اینجا.
چی؟ کی؟
عروسکت.
راهب، با سوزن تو گردنش. اون تو بودی، درسته؟
احمق! فریب خوردی!
حالا اونا رو این‌جا آوردی!
نمی‌شه بهت اعتماد کرد! هیچ‌کدومتون!
آیا باید هر موجود زنده تو این دنیا رو کنترل کنم؟
هی، اونو بذار پایین.
- دور بمون ازم، موجود کثیف. - باشه.
فقط یه چیز کوچیک فراموش کردی.
- و اون چیه؟ - من.
چطور می‌تونی بدوی و بخوری همزمان؟
چطور می‌تونی بدوی بدون غذا خوردن؟
- شیر؟ - آه، نه، مرسی.
اون اونجاست.
- معبد شکسته‌ست. - به نظر محکمه میاد.
- بیایم نزدیک‌تر. - بیا. حرف راهب رو شنیدی.
بالا و اونور!
اوه! آره. آه، قدرتای خدایی اینجا کار نمی‌کنه.
چی؟
قبل اینکه ملکه تاریک حکورو بکشم،
یه نفرین رو این معبد گذاشت، تا قدرتای خدایی... کار نکنه.
عالی! مرسی که گفتی.
- الان هشدار می‌دم. - آره، به همین خاطر ازت تشکر می‌کنم.
همه‌چیز خوبه، ولی فکر کنم دارم می‌میرم.
- نمی‌میری. فقط یه درد کوچیک گرفتی. - درد؟
اگه با شکم پر بدوی، این برای آدما اتفاق می‌افته.
- الان بکشتم. - خوب می‌شی.
سندی، بهت کمک می‌کنم رو دیوار بری.
- پیگزی، بهم کمک کن بالا برم. - چی؟ تو بهم کمک می‌کنی بالا برم؟
اوه، باشه، اونوقت می‌تونیم به هم کمک کنیم.
آه، باشه. آه... فکر نکنم اینجوری کار کنه.
- دست از شکست‌خوردگی بکش. بیا. - باشه.
سه، دو، یک!
مقدس...
- یه کاشف از جنگل برگشته. - کاشف؟
- دوازده کاشف فرستادم. - آره، فرستادی.
هیچ اثری از پادشاه میمون نیست.
پادشاه میمون دو دل شده. به من وفاداره...
به دختر متعهده.
بزرگ‌ترین سلاحمون تو جنگ پیش‌روئه.
دو روز تا انقلاب مونده.
میمون وقتی این دیو ماهی‌سان رو بکشه برمی‌گرده.
به حرفش بیش از حد اعتماد داری.
و تو به من کمتر از حد اعتماد داری.
گورم و ارتشش به گذرگاه خورشید جوان رسیدن.
تا غروب اینجان.
باید بری بیرون. باید بدوی!
ترس رو تو ردیفام پخش نکن.
برای دویدن زیادی پیر و ضعیف داریم.
اونوقت دیگه مردیم.
با خود مرگ روبه‌رو شدم.
به من اعتماد کن وقتی می‌گم چیزی برای ترسیدن نداری.
به من اعتماد کن وقتی می‌گم چیزی برای ترسیدن داری.
- پیگزی! - ساکت!
چی؟ ممکنه اون باشه.
کاملاً حرکت نمی‌کنن.
دیوا رو پاهاشون می‌خوابن؟
آه، می‌تونن، واقعاً. یه واقعیت ناشناخته درباره دیوا.
اوه.
می‌شنوی، کرانیوس؟ اونا از قبل تو دیوارا هستن.
متجاوزا رو پیدا کن! بیارون پیشم.
عالی بود، میمون.
- من می‌رم اونا رو بگیرم. - آه، بدون قدرتای خدایی؟
هنوز هزار سال آموزش سلاح دارم.
آره، ولی بدون قدرتای خدایی،
برای تمدیدش، چوبت فقط یه چوب کوچیک و ریزه‌ست.
- آه، ولی چطور ازش استفاده می‌کنی مهمه. - این درست؟
نگا کن.
دارن تو الگو راه می‌رن.
الان!
ایست! متوقفش کن!
- گیرشون انداختم، متجاوزا! - کی اینو گفت؟
صبر کن.
می‌کشمت!
امشب، ارتش گورم از جنگل رد می‌شه.
خشک خواهد بود، خیلی خشک.
ما اون جنگل رو با هزار تیر سوزاننده آتیش می‌زنیم.
نیزه‌هامون مطمئن می‌شن که هیچ‌کس فرار نکنه.
اینجا چی داره می‌گذره؟
تو دعا بودی. نخواستم مزاحم بشم.
همه بیرون.
بیرون برید.
یه نقشه خوبه، و مهمه که متحد به نظر بیایم.
زیر دست من.
من باید این مردمو رهبری کنم، نه تو.
برای یه دلیلی برگشتم.
آره، چون من پیدات کردم، کشتت رو کشیدم به جای امن،
و دو ماه کامل پرستاریت کردم.
چون سرنوشت بود! ابزار تقدیر الهی بودی.
اگه اینجا بمونیم، می‌میریم.
پادشاه میمون برمی‌گرده.
پادشاه میمون قبلاً دنیا رو به دیوا خیانت کرده
- و دوباره این کارو می‌کنه. - ایمان داشته باش!
دارم. ولی نه برای منتظر موندن بی‌دفاع برای برگشت خدایا.
با آتش کمین دیوا می‌زنیم.
اینکه تو ما رو هدایت کنی، به تو بستگی داره.
فکر نکنم از اینجا بتونیم به ماهی‌سان برسیم.
باید به اون جعبه‌ها برسیم. می‌تونم طومارا ببینم.
به نظر نقشه خوبی میاد.
ماهی‌سان!
میمون...
خب، خب، خب...
به چه افتخاری، پادشاه میمون؟
یه چیز از من داری.
دارم؟ چی؟ چی دارم؟
طومارای مقدس من؟ ازشون شنیدی؟
- بده بهم. وگرنه... - وگرنه چی؟
اینجا تو معبد شکسته قدرتی نداری.
اوه، این فقط یه چیز کوچике
که دیوا به خودشون می‌گن تا شب خوابیدن.
- داری بلوف می‌زنی. - می‌خوای امتحان کنی؟
چرا باید طومارا بهت بدم؟
نمی‌دی. ولی ممکنه بخوای عوضشون کنی...
با طومار آفرینش.
چطور مطمئن شم همینیه که می‌گی؟
چرا نمیای و یه نگاه بندازی.
به مردام بده. اونا برام می‌ارن.
فکر نکنم. اول طومارام.
کرانیوس...
اون مغز معروف ممکنه گند باشه، ولی اگه کافی اذیتم کنی، و...
هوم. آره. به نظر کافی میاد.
یه طومار با کلمه روشه. حالا بده بهم.
منی رو دیدی. حالا توام نشون بده.
چرا نمیای و نگاه کنی؟ اینجا قدرتی ندارم، پس...
خب. درگ‌لون، ارتقا گرفتی.
حالا...
بذار ببینم.
حالت خوبه؟
طومارو یه کم بالا ببر.
هی!
- چی کار می‌کنی؟ - هیچی.
- موافقم با شرطات. - باشه، اونوقت.
حالا، طومارامو بذار تو دست چپم،
و من طومارم رو تو دست چپت همزمان می‌ذارم.
خب.
خب، خب، خب...
به نظر میاد بالاخره پادشاه میمون رو تو دستم دارم.
برو رقص، میمون! رقص!
طومارا، تو جعبه.
می‌تونم بهشون برسم، ولی به یه حواس‌پرتی نیاز دارم.
و تو، راهب جعلی، همیشه خیلی تحت فشار بودی.
- این وحشتناک بود. - ساکت شو!
- آخ! - معذرت.
هی، ماهی‌سان.
آه... چی داری می‌کنی؟
اوه، واقعاً هیچی. فقط یه موجود کثیف و عجیبم.
خب، این به نظر خیلی بی‌مزه میاد.
خب، من بی‌مزه‌ترین آدمم.
و نفسام بوی سگ خیس می‌ده.
اوه، خب، می‌تونی همیشه دندوناتو تمیز کنی.
فکر می‌کنی بهداشت دهان و دندان
کمترین دغدغه‌م باشه.
رها کن! از موهام بیرون برو! از...
چی شد؟
تلاش کردی از دیوار رد شی،
هرچند گفتیم قدرتای خدایی‌ات اینجا کار نمی‌کنه.
تبدیل شدن به مه یه قدرت خداییه؟ فکر کردم همه می‌تونن این کارو بکنن.
نه، سندی، فقط تو می‌تونی به مه تبدیل شی.
من خاصم، نه؟
آره، خاص هستی، درست.
چرا می‌خندی؟ کل نقشه رو خراب کردی.
چرا نمی‌تونی یه بار بهم اعتماد کنی؟
هی!
این تو بودی یا ماهی‌سان؟
نگا، ایده نابود بود، باشه؟
ما طومار جعلی رو به ماهی‌سان می‌دیم در ازای دو تا دیگه،
و بعد برمی‌گردیم شورش رو نجات بدیم.
حالا چطور می‌خوای نجاتشون بدی؟
وقتی آتش کنیم، موقعیتمونو می‌فهمن.
پس، باید تو سه تیراندازی اونا رو نابود کنیم.
کماندارا، آماده!
برکت‌یافته به دست خدایا و مسلح با این سلاحا که طومار ساختشون،
نور حقیقت تیرای مقدسمونو روشن کنه.
آتش آماده باشه!
ستاره‌ها پروازشونو هدایت کنن.
هدف بگیر!
و هجوم دیوا رو به دنیای سایه و دود برگردون!
شل کن!
- تیرا، دارن برمی‌گردن! - پناه بگیر!
پناه بگیر!
نیزه‌ها، شمشیرا آماده باشن!
دیوا دارن میان! خودتونو آماده کنید.
- آخ! سلاح! - شمشم!
نمی‌تونم ازم جدا کنم! بردارش ازم!
دختر درست گفته بود. طومار فاسده.
باید بدوی.
قبل از اینکه دیر شه، به طومار آفرینش برس.
حالا تنها شانس مایی.
بدو، پسر احمق!
- حالا تو رو دارم، شورشی. - رهبرت کجاست؟
رهبر تو کجاست؟
آخ! لثه‌هام!
آه، آره.
پادشاه میمون...
خیلی چیز ازت گرفتم،
طومارات، شورشت.
ولی فکر کنم به یه کم بیشتر نیاز دارم.
یه آراستن می‌خوای؟
نه، نه، نه، صبر کن. نه، نه، نه.
هر چی جز مو، لطفاً.
- فقط به یه تکه نیاز دارم. - لطفاً، نه، نه، نه!
هی!
طرف دیگه رو صاف کن.
البته که آره.
من هیولا نیستم.
- اینجاست. - مرسی.
بی‌نظیر و خوش‌تیپ...
تا وقتی که هست، لذت ببر.
اوه، نمی‌تونم صبر کنم تا همه اینو ببینن.
واقعاً اینو دوست ندارم. آه!
آه! چرا؟
هر چقدر عروسک‌باز ماهری شدم،
هرگز نتونستم یه خدایی عروسک کنم.
چیزی که برای خوبی ساخته شده نمی‌تونه برای بدی استفاده شه.
ولی... همیشه یه راه فراره.
فقط باید جزئيات رو بخونی.
مونیکا!
خب، خب، خب... نگا ببین گربه چی کشیده.
پیروزی مال توئه.
سوزنا! سوزنا رو بگیر!
نه! از عروسکم دور شو، ای انسان نفرت‌انگیز!
برو بالا، گورم! حرکت کن!
ایست! چی کار می‌کنی؟
می‌تونی، مونیکا، عجله کن! آخرین رو بگیر.
نه!
این خیلی نزدیک بود.
ماهی‌سان!
تو!
می‌خوام یه کتک بهت بدم که ازش لذت نبری.
تو رو یادم میاد، ای انگل کوچک.
تو کرم ملکه حکورو بودی.
پنج قرن، تو اون جعبه حبسم نگه داشتی.
حالا، هر استخون شکنجت رو می‌شکنم.
فکر نکنم.
بیا، بریم.
اون کیه؟
یه آقا از بشکه؟ نمی‌دونم. بیا.
بیا، بریم از اینجا بیرون!
برو!
کرانیوس...
میمون، بیا. بیا!