می‌دونی، اگه گورم فرار نمی‌کرد، می‌تونستم ببرمش.
و هر دو طومارمون رو برد.
بیا، باید پیگزی رو نجات بدیم.
همون‌طور که گورم رو بگیریم.
میمون!
اوه!
یه کم بخور.
مایسلیا گفت این زندگیت رو نجات می‌ده.
- نه... - دیگه بهش غذا نده.
الانم کافیه سنگین باشه.
- اون ور. - چی؟
سر دیگه.
آه. آه!
منظورت اینه...
نه، نه، نه...
پاها رو به سمت زمین.
آه!
میمون!
ببخشید.
گفتم ببخشید.
- چرا چیزی نگفتی؟ - آه، وارونه بودم.
این مسیر قرار بود ما رو به طومار آفرینش برسونه.
تریپی‌تاکا، گیاه.
دیگه پژمرده نمی‌شه.
حالا اگه این مسیر رو بریم...
چیز باهوشی.
داریم راه رو بهمون نشون می‌ده.
بیا! سریع!
آروم! رهایش کن، کرم.
درگ‌لون، مثل آدم پرت می‌کنی. اینجوری، نوبت من.
عجیبه فکر کنی
ملکه تاریک هاکورو یه زمانی رو این تخت نشسته...
و همه نوع دیوها رو رهبری می‌کرده.
آیا اون بود که به این صندلی قدرت داد؟
یا قدرت اون از تخت می‌اومد؟
برو امتحان کن.
می‌دونی که می‌خوای.
می‌دونم، اگه کسی سزاوارش باشه...
آخرین باری که گورم رو دیدم، با پادشاه میمون می‌جنگید.
تا جایی که می‌دونیم، شاید الان مرده باشه.
از جلوم کنار برو!
آه!
نظرته؟ بهم میاد، فکر می‌کنم!
جرات کردی رو تخت ملکه هاکورو بشینی؟
- اشتباه از منه. - من یه تیکه می‌گیرم.
زنده‌ای.
ناامید شدی؟
بستگی داره. پادشاه میمون چی؟
ضعیفه.
چماقش رو دارم، گروهش پراکنده شده. و...
طومارای مقدسم رو دارم.
اینجا جاست که باید جلوی من زانو بزنی.
هوم.
آه!
هنوز کامل آماده نیست.
یه برگ دیگه.
داریم نزدیک‌تر می‌شیم.
صبر کن.
اون موسیقیه؟
استخوان.
استخوانای انسانی.
فکر کنم دنده‌ها.
ران‌ها توخالی‌تر به نظر می‌رن، و انگشت‌ها می‌تونن صدا بده.
نمی‌خوام بدونم چطور اینو می‌دونی.
احتمالاً بهترینه.
مرده رو بهمون بده.
مرده نیست.
بوئه مرده.
نه، این فقط پیگزیه. همیشه اینجوری بو می‌ده.
خب، فقط یه مدت طول می‌کشه. و هرکی اینجا بمیره، باهامون می‌مونه.
جنگیدن فایده‌ای نداره.
حالا تو دردسر افتادی.
آه!
کائدو.
چرا کشتش؟ فقط یه پسر بود.
ما نمی‌کشیم. فقط اموال مرده‌ها رو غارت می‌کنیم.
من مرده نیستم!
آه!
دستاتو بردار! مال منه.
بهم بده!
- ارتش من می‌تونه-- - خیلی چاق و غنی‌ان که زرهاشون بهشون بخوره.
سربازام آماده‌ان به خدمتت، ارباب گورم.
سربازای اجباری! و آدما هم که هستن.
برین بیرون، هر دوتون.
و بدون یه ارتش واقعی برنگردین.
ارباب گورم،
یه طومار آفرینش هست.
قدرتش اینه که از هیچ زندگی بسازه.
می‌تونیم باهاش یه ارتش درست کنیم،
مثل چیزی که این دنیا تا حالا ندیده.
چطوره کرم من
یه نقشه بهتر از بقیه‌تون طراحی کرده؟
آره.
می‌تونی باهاش یه ارتش درست کنی،
پادشاه میمون رو شکست بدی و بقیه آدما رو له کنی.
آره، همون چیزیه که گفتم.
- چی؟ - آره!
فقط یه مشکل هست، ارباب گورم.
طومار آفرینش رو نداریم.
- کجاست؟ - اگه اجازه بدین...
میمون و زائراش دو طومار آخر رو پیدا کردن.
پس اگه میمون رو پیدا کنیم، می‌تونیم طومارت رو پیدا کنیم.
خب، منتظر چی هستید؟
خب، بیا.
آه.
خب، پر از شگفتی نیستی.
- سلام، عزیزای من. - تریپی‌تاکا.
مایسلیا.
باید عجله کنیم. وقت زیادی نیست.
داریم کجا می‌ریم باهاش؟
برای نجات جانش.
الان چی کار کنیم؟
استراحت کن. گیاها کارشون رو می‌کنن.
تو هم، عزیزم.
به مایسلیا بگو چی شده.
کائدو رو کشتم.
فقط یه پسر بود و با سم بهش آسیب زدم.
چماق میمون رو گم کردم.
طومارای دانش و جاودانگی...
...و حالا پیگزی قراره بمیره.
پیگزی قراره چی؟
تو خودت فقط یه بچه‌ای.
دیگه سعی نکن وزن دنیا رو بکشی.
آه! آه، سلام.
می‌تونی داستان شکست داواری رو بهمون بگی؟
لطفاً، میمون، لطفاً.
لطفاً؟
پس، وقتی جنگجوی دیو غول‌پیکر با غرش به سمت من اومد...
وای!
...تا اینکه به میلیون‌ها تکه جرقه درخشان منفجر شد.
- آره. - شگفت‌انگیزه.
- وای! - می‌تونم امضات رو بگیرم؟
آره، حتماً. آره، قطعاً.
اوه، هی. موهات رو دوست دارم.
آه، مرسی.
پس تازه به شهر اومدی؟
اوه، فقط یه سر زدم، مدت زیادی نمی‌مونم.
همه اینو می‌گن.
پیگزی.
همین‌جا هستی، عزیزم.
بهم دست بده.
کجام؟
گورستان خدایان. یادته؟
آه، آره.
چرا؟
یه انتخاب داری.
اینجا با بقیه خدایا دراز بکش و بخشی از جنگل شو.
یا برگرد به مأموریتت.
- بار همه رو بکشی. - باشه، پیگزی.
- نگهبانی بده. - همیشه اینجوری بو می‌ده.
فرماناشون رو اجرا کن.
دیوها رو بکش.
فقط این دو تا گزینه؟
مرگ یا مأموریت انتخابیت.
خب، واقعاً مأموریت رو انتخاب نکردم.
ولی فکر کنم همیشه اینجوری بوده.
دیگران برام انتخاب کردن.
"آه، پیگزی، پسر بزرگه. بذار تو ارتش بره."
"پیگزی جنگجوی خوبیه. آه، بذار ژنرال شه."
"پیگزی با داس خوب کار می‌کنه."
قبل از اینکه بفهمم، دارم تو کوه جید با دیوها می‌جنگم.
۱۵۰۰ سال زنده‌ام
و هیچ‌وقت کسی ازم نپرسیده می‌خوام چی کار کنم.
صبح بخیر، عزیزم.
به اولین روز زندگیت خوش اومدی.
تنها بودن خوبه، نه؟
تنها نیستم. تو اینجایی.
عجیب‌ترین آدمی هستی که دیدم.
چی شده؟
هیچی.
و این منو خیلی مضطرب می‌کنه.
- دنبال چی می‌گردی؟ - نمی‌دونم.
آه، این خیلی خسته‌کننده‌ست.
چرا یه شعر ننویسیم یا آهنگی بسازیم. یه کار خلاقانه کنیم؟
آره، خلاقانه...
یه قلم و کاغذ می‌گیرم.
یا شاید... طومار.
حتی امضاش رو کرده.
آه، خدای من، عاشقته.
قطعاً قراره ازدواج کنی.
آره
تریپی‌تاکا...
- هی! - داریم مأموریتمون رو فراموش می‌کنیم.
آه، مأموریت؟
این چیه، مثل یه بازی کارت یا چیزی؟
باید بریم.
نمی‌ره. وقتی میمون بهمون علاقه داره، نه.
آره. تگَن و میمون قطعاً قراره ازدواج کنن.
چی، حسودی می‌کنی؟
خودتو جمع کن، راهبه. باید کارمون رو تموم کنیم.
آه، اسم "کشتی"تون چی می‌شه؟
تگَن و میمون...
تونکی؟
اسمش چی بود؟
پسر که با سم فانگکریسش زهرش کردی؟
کائدو.
پسر که کشتی.
- سندی؟ - تریپی‌تاکا.
همین‌جایی.
بیا.
یه داستان دیگه بهمون بگو.
شاید بعداً.
به این کوچولوی قشنگ نگاه کن.
- می‌تونی بچه‌م رو ببوسی؟ - آره، حتماً.
مواه.
میمون، منم، تریپی‌تاکا.
نگاه، بچه، با کلی هوادار ملاقات می‌کنم، باشه؟ پس...
- بعدی. - میمون، باید باهامون بیای.
اوه، مشکلی نیست؟
دارم با دوستام اینجام.
منم تریپی‌تاکا هستم. باید یادت بیاد!
اوه، ببخشید، امنیت. دستش رو پام گذاشت.
- چی؟ - بیا.
- منم تریپی‌تاکا-- - باشه، خداحافظ.
تو از زندان کوه آزادت کردم، یادته؟
هی، هی. صبر کن، صبر کن، صبر کن.
داواری رو کشتیم، طومار دانش رو پیدا کردیم.
همه می‌خوان یه تیکه از من داشته باشن، می‌دونی؟
بیا بریم.
دستاتو از راهبم بردار.
می‌خوای برای ضیافتت سبزیجات انتخاب کنی؟
هر چی دوست داری.
این گوجه‌ها عالی‌ان. و ریحون کجاست؟ آه.
آره، و-- آه! نخودای کوچولو!
کاهو پیچ‌پیچ، گاو پیچ‌پیچ. یه باغ پیچ‌پیچه.
تو واقعاً استعداد داری، پیگزی.
همه‌چیز تو فصلش، همه‌چیز تو رسیده‌ترین حالت.
هر طعمی مکمله.
- باید بکوبی. باید بکوبی. - بهت نگاه کن...
- باید اون برگ رو کبود کنی. - ...خوشحال مثل خوک تو گل.
♪ ریواس برای پیگزی ♪
آه، آره. مmm.
پیگزی، این باغ یه توهمه، یه طعمه.
برام خیلی واقعیه.
مایسلیا بهمون می‌ده چیزی که بیشتر از همه می‌خوایم
تا دیگه دنبال چیزی که واقعاً نیاز داریم نگردیم.
و اون چیه؟
- باراتو بکشم؟ - طومار آفرینش.
آره، نه.
پیگزی...
مم.
وقتی رد شدی، بیا پیشم.
پیگزی، بهت نیاز داریم.
آه.
اینو با ریحون دنبالش می‌کنم.
مم.
اینجا.
- طومار. - اونجا چی داری، عزیزم؟
من تریپی‌تاکا هستم، انتخاب‌شده توسط عالم
برای آوردن طومارای مقدسه به مقاومت خدایان
تو کوهای غربی.
برای طومار آفرینش اومدم.
جالبه.
می‌گفتم تو یه دختر کوچولو گم‌شده‌ای
که به یه کم گوشت تو استخوناش نیاز داره.
پیگزی داره یه ضیافت عالی آماده می‌کنه.
باید بخوری.
پیشگویی شده که کسایی که
اسم مقدسه تریپی‌تاکا رو می‌شنون باید تو مأموریتم کمکم کنن.
اگه این درست باشه، هر تقلبی می‌تونست قرن‌ها پیش بهم دروغ بگه
و طومارم رو بگیره!
طوماری نداری.
راهبه نیستی.
حتی پسر هم نیستی.
طومار رو بهم بده!
سبزیجاتت رو بخور.
مادر من نیستی!
خب، این کافیه، عزیزم.
بچه‌هامو ببین.
کیک میوه ارگانیک با مو می‌گیرم.
و من... نخودای بچه‌پوش رو می‌گیرم.
با پیگزی چی کردی؟
الان تو بهشته.
میمون، اینا آدمای قارچی‌ان.
پس دارم...
قارچ‌کش می‌کنم.
باشه.
نمی‌تونم بهش برسم.
طومار رو آزاد کن.
بشنو، طومار آفرینش.
آزادش کن!
خودتو آزاد کن.
گرفتمش!
طومار من!
مم...
تریپی‌تاکا، دستت.
اوه، باید اینو از باغ مایسلیا بیرون ببریم.
نمی‌تونیم پیگزی رو ول کنیم.
بیا. فقط برو. برو، برو، برو.
پیگزی، حالت خوبه؟
بهتر بودم.