برو، برو! بگیرشون!
اون‌ها خدای به نام داواری رو کشتن.
و الان طومار جاودانگی رو دارن.
نذارید فرار کنن!
شلیک کن!
این همه کاری که بلدی؟
فکر می‌کردم وقتی طومار رو بگیریم، کار آروم بشه.
فکر می‌کردم برنده شدیم. مگه نه؟
کم حرف بزن، بیشتر بدو!
آره!
این راه. نزدیک من بمون.
اوه!
هی، سندی، مواظب باش!
-چرا این کار رو کردی؟ -تو گفتی مواظب باش.
خب، تو هم مواظب من باش، می‌تونی؟
اون طومار رو به من بده!
الان!
حالت خوبه؟
بهتره اینو من نگه دارم.
ای خدایان هم‌عهد، آزادید که برید.
برو کجا؟
خونه‌هامون نابود شده.
همه چیزهایی که دوست داشتیم به دست دیوها از دست رفت.
هر خدایی که پیدا کردید جمع کنید
و بهشون بگید تو کوه‌های غربی پناه بگیرن.
به همه‌ای که سر راهتونه بگید
که پادشاه میمون داواری رو شکست داد
و طومار مقدس جاودانگی رو پس گرفت.
بهشون بگید تا وقتی شش تای دیگه رو پیدا نکنم، استراحت نمی‌کنم.
الان به سمت آرشیو طومارهای بی‌نهایت می‌ریم.
-موفق باشی، لیور. -خوب برو، میمون.
تو آخرین امید مایی.
مطمئنی این ایده خوبی بود
که مأموریتمون رو به همه اعلام کنیم؟
این باعث می‌شه مردم بدونن که میمون برگشته و امیدوار بشن.
-دیوها هم می‌فهمن. -بذار بفهمن.
من و گروهم اونا رو به دود تبدیل می‌کنیم.
با چیزی که از استراتژی جنگ یادم مونده،
نباید به دشمن برنامه‌هاتو بگی.
خب، سعی کن یادت بیاد که من شکست‌ناپذیرم.
اینجا با هم ملاقات می‌کنیم.
-چی؟ چرا؟ -قدرت ابرام برگشته.
اگه همه با هم بمونیم، ایمن‌تر نیست؟
نه. ابر من نمی‌تونه پیگزی رو ببره.
چه برسه به ما سه نفر و پیگزی.
من همینجام.
اگه هیچ‌کس با ابر نره
و همه با هم با پامون سفر کنیم... چطوره؟
اگه ما رو اینجا تنها بذاری، بقیه در خطرن.
اوه، نگران نباش. پیگزی رو داری.
یه آقا بزرگه.
بوپ.
فقط یکی که نمی‌تونه بخونه رو فرستادیم
تا دنبال کتیبه‌های مقدس تو لابیرنت طومارها بگرده.
یه لابیرنت که نمی‌شه ازش فرار کرد.
فقط شایستگان می‌تونن وارد بشن.
-نمی‌دونی من کی‌ام؟ -نه.
ولی اون نگاه پررویی که داری
نشون می‌ده قراره خودتو معرفی کنی.
من پادشاه میمونم.
حافظ خدایان، حامل طومار،
قاتل دیو داواری، و حکیم بزرگ برابر با بهشت.
می‌تونی اینو برام هجی کنی؟
مون... کی... کینگ؟
یه حکیم بزرگ که نمی‌تونه هجی کنه؟
اینو هجی کن.
معذرت. ما پادشاه میمونی نداریم،
حافظ خدایان،
قاتل دیو داواری، حکیم بزرگ برابر با بهشت.
ولی یه پادشاه میمون می‌بینم.
خائن خدایان، دزد طومارها،
تبعید شده از بهشت.
لیست کوچولوت می‌گه که من دیوها رو برای تفریح می‌کشم؟
من دیو نیستم. من خدمتکار طومارم،
که با قدرت طومار
-برای نگهبانی ازش مأمور شدم-- -اوه، عالی.
جذاب.
خسته‌کننده. از جلوم کنار برو.
زندگیم رو وقف محافظت از چیزی کردم که تو این دیوارها هست.
و چیزی که تو این دیوارها هست چیه؟
دانشی که اگه به دست نادرست بیفته، می‌تونه خیلی شرارت به بار بیاره.
خوشبختانه من دست‌های درسته‌ام.
هوم.
باید ببینیم.
زمانشه بهت یه درس بدم.
بوقلمون کبابی با آتش چوب، با سه نوع شلغم،
با گل‌های وحشی تفت داده شده تو سس رازیانه،
با یه طرف انار
و ریشه نیلوفر...
جدی می‌گی؟
دو ساعت و نیم طول کشید اینو درست کنم.
بواش عالیه. نمی‌تونم صبر کنم امتحانش کنم.
طومارها رو آوردی؟
طومارها... آره، خب، من...
فکر کردم بهتره با هم بریم.
دلتنگتون شدم.
خیلی دلتنگت شدم، پیگزی.
جنگ رو باختي، نه؟
من هیچ‌وقت جنگ رو نمی‌بازم.
پس چرا دستات...
نداری؟
اوه...
ای ارباب دیوها، جاتون رو سر میز بگیرین.
۵۰۰ سال هست
که ارباب دیوها آخرین بار دور هم جمع شدن.
پادشاه میمون برگشته.
یه همچین پادشاه میمونی وجود نداره.
فقط یه داستان برای ترسوندن ماست.
تو جوونی، فقط یه بچه‌ای...
من ۲۵۰ سالمه.
پس چیزی از این زمان‌های پررونق نمی‌دونی.
همیشه اینجوری نبود.
قبل از اینکه میمون تو زندان کوهش زندانی بشه،
ارباب دیوها از اسمشم می‌ترسیدن.
درست می‌گم، ژنرال خان؟ نیازی به جواب نیست.
کیمورا چشم یک‌چشم. گزارش بده چی دیدی.
پادشاه میمون واقعیه.
با طومار مقدس جاودانگی فرار کرد.
بهمون بگو چی از طومار مقدس می‌دونی.
فقط اینکه پادشاه میمون می‌خواستش.
می‌تونست منو بکشه. ولی به جای اون طومار رو برداشت.
ولی تو و دیوهای داواری بهش اجازه فرار دادی.
۸ فوت قد داشت.
مشت‌های رعدآسا داشت،
و یه چوب که با ذهنش کنترلش می‌کرد.
ولی تو هنوز اینجای که داستانت رو تعریف می‌کنی.
بی‌اراده.
پادشاه میمون باید بمیره.
جلوی من زانو بزن، تا قبل از غروب سرشو برات بیارم.
-جلوی هیچ‌کس زانو نمی‌زنم. -از رو جنازه‌م رد شو.
دیوها از زمان ملکه تاریک هاکورو
تحت رهبری یک نفر متحد نشدن، و به‌خاطر یه دلیل خوب.
هفت سر قطع کردنش سخت‌تر از یکیه.
پس همه‌تون محکومید!
ساکت، کرم.
تو اینجا حق حرف زدن نداری.
-آره! -سرشو بکن!
پیام رو به هر دیو، دزد، و شکارچی جایزه برسون.
پادشاه میمون رو پیدا کنین.
میمون، فکر می‌کنی یه روز ابر جادویی پیدا کنم؟
نه، پیگزی. ولی شاید یه خوک جادویی پیدا کنی.
می‌تونی با خوک رو زمین بچرخی، پیگزی.
پادشاه میمون کجاست?
دشمن تاریکی رو پناه می‌دی?
هر کس اطلاعاتی از مکان میمون بده، جایزه می‌گیره!
بابا!
مثل اینکه گفتم، جایزه بزرگی هست اگه بتونی بگی کجاست!
جایزه بزرگ!
استفاده از طومار جاودانگی برای برگردوندن دستای میمون
می‌تونه خطرناک باشه.
نمی‌تونم تصور کنم بدون دست
تو جنگ تن‌به‌تن چقدر کمک کنه.
اوه، هنوزم ذهنم رو دارم.
میمون، خوشحال می‌شم تو هر مشت‌زنی کنارم باشی،
ولی ذهنت فقط برای رشد موئه.
-موهای قشنگ. -آه، مرسی.
اینجا نوشته برای بازسازی گوشت و استخون،
باید گل پپر باد پیدا کنیم.
مثل باتون‌ورته ولی بدون تاج نارنجی.
باشه، همه. بیا پراکنده شیم.
پیگزی، نگهبانی بده.
چرا همیشه باید نگهبانی بدم?
چون بزرگ‌ترینی، برای همینه.
می‌دونی که پیدا کردن گیاه یه سرگرمیه برام
که تو وقت آزادم انجام می‌دم.
اوه.
خب، پس یه سرگرمی جدید پیدا کن... مثل نگهبانی.
برویم.
اوه، و مواظب دیوها باش.
سندی? تو هستی?
تریپی‌تاکا?
میمون?
سلام، سندی.
ببخشید.
میمون?
سندی، کجایی?
سلام، عزیزم.
اینجا چی کار می‌کنی?
فقط یه کم باغبانی، عشقم.
این جنگل گیاهای خاصی داره
که تو هیچ جای دیگه پیدا نمی‌شه.
این مه رو می‌بینی?
انرژی روحی خدایان مرده.
اون نمادهایی که از درختا آویزونن...
اونی که تو جنگ با ارتش دیوها مردن
وقتی توسط پادشاه میمون فریب خوردن.
گورستان خدایان.
ایست!
-کیه اونجا? -منم.
و گلت رو پیدا کردم.
اوه، اشتباه شد.
نباید گل پپر باد رو بکنی،
باید کل گیاه رو با ریشه بکشی.
بینی‌ت رو بگیر، عزیزم.
بخور.
اینجا رو، پیگزی.
با دوستام چی کردی?
اوه، اینه گیاه که ما رو بی‌هوش کرد.
آه، پپر باد هم سمیه هم دارویی.
بستگی داره چی باهاش بکنی.
اگه بی‌گدار به آب بزنی و به قدرتشم احترام نذاری،
بله، عواقبی داره.
یه کم مثل طوماری که داری.
تو شجاعی.
یه انسان که از طومار مقدس استفاده می‌کنه.
تو از طومارهای مقدس چی می‌دونی، مایسلیا?
می‌دونم که همه چیز قیمتی داره، عزیزم،
و دنیای ما همیشه راهی برای حفظ تعادلش پیدا می‌کنه.
حالا فقط باید هفت ساعت ثابت بمونی
تا دستات برگرده.
-آره، موفق باشی با این. -ساده‌ست.
فقط مدیتیشن می‌کنم.
من بهترین مدیتیتورم.
هفت ساعت گذشته?
نه.
چی می‌نویسی?
یه گزارش از سفرمون،
تا به خدایان مقاومت نشون بدیم چطور داواری رو شکست دادیم و طومار رو پیدا کردیم
-طومار مقدس جاودانگی. -هوم.
فکر کردم.
فکر کردم اسمم رو شناختم.
میمون، چندتا از زبان باستانی رو یاد گرفتی?
خب، اون...
اون کلمه.
اون... نه، نه، نه. اون مثلثی.
مثل اینه که... "میمون" باشه.
اینو بیشتر نوشتی.
این "میمون" نیست، این "و" است.
"بعد از شکست داواری،
میمون، و پیگزی، و سندی، و--"
این باعث می‌شه انگار همه‌تون داواری رو شکست دادین.
-این مهم نیست. -بیشتر میمون بود.
هر کلمه با یه نماد نشون داده می‌شه.
و چندتا دیو کشتی، ها?
فقط داریم به کلمه‌ها نگاه می‌کنیم.
یه کلمه احمقانه‌ست. بیا "و"ها رو حذف کنیم.
اون "و"، و اون...
و می‌دونی چی؟ اینو بده به من.
میمون، دستات.
باید هیچ‌وقت از این حرف نزنیم.
برای شکوفا شدن و رسیدن به پتانسیل کامل،
یه گیاه به خاک خوب،
گرمای آفتاب،
تغذیه آب، شاید یه دست هدایتگر نیاز داره.
پیگزی، گیاهی که از این دانه می‌روی
یه روز زندگیت رو نجات می‌ده.
-عالی، فقط یه کم اطلاعات بیشتر درباره اون... -سندی.
اینو به تو می‌سپارم.
چی؟ چرا؟
-به مغز مه‌آلود می‌دی؟ -هی!
مغزم فقط از مه نیست.
بیشتر وقتا از آبه.
تو عمرت هیچ‌چیز رو پروردی.
برای همین به تو می‌سپارمش.
مرسی...
که به من اعتماد کردی، غریبه گل‌فروش.
می‌رم بمیرم، نه؟
عالی. از زندگی کردن خسته شده بودم.
اوه!
دستام خیلی نرم و صاف شده!
نمی‌تونم صبر کنم سر کسی رو خرد کنم.
-سلام، همه. -شما همه دیوها هستین.
خب، ما دیو نیستیم.
-ما خداییم. -برین دور!
من میمونم، و گروه شادم
-جهان رو نجات می‌دن. -بیرون برین!
خواهش می‌کنم.
این یه تعقیب بی‌حاصلِ.
صحبت از این شد،
می‌تونی از این به بعد ما رو "گروه شاد" خطاب نکنی?
خیلی تحقیرآمیزه.
نه تنها این، بلکه درست هم نیست. من شاد نیستم.
باید حرکت کنیم.
می‌خوام قبل از غروب به آرشیو بی‌نهایت برسم.
برین دور!
اوه، هی، آقای نردبرگر.
کنار برو. داریم میایم تو.
آخرین بار درس نگرفتی، آقای میمون?
اوه، گرفتم. برای همین دوستامو آوردم باهام.
چی داره می‌شه?
می‌خوام این نرد رو له کنم، این داره می‌شه.
بسیار خب. اگه به اندامات احترام نمی‌ذاری،
می‌ترسم باید پاهاتو هم ازت بگیرم.
"چاقوها". منظورش از "چاقوها" چیه?
می‌دونستم! هر چی تو زبان خدایی بنویسه
-همین برات میاد. -چرا بهمون نگفتی?
فکر نمی‌کردم مهم باشه.
-گیاه رو بهم بده. -نه.
مایسلیا به من داد.
"تیزها"!
بیا تو.
"چکش"!
سندی. بهم بده.
-نه، پیگزی! -جدی، سندی.
گیاه destinyه که زندگی منو نجات بده.
"سنگ‌ها"!
بهم بده. بهم بده.
"باد"!
خب، ببین کجامون.
باز همونجا که شروع کردیم.
هیچ‌وقت یاد نمی‌گیری?
آره! تورو گرفتم!
الان کی باهوشه، نرد?
لطفاً. صبر کن.
مرا شگفت‌زده کردی، پادشاه میمون.
شاید بیشتر از چیزی باشی که تو کتاب‌های تاریخ گفته شده.
می‌تونم?
می‌تونی وارد شی.
انجامش دادی، میمون.
اوه، این "و" بود.
اون نماد "و" رو نوشت،
پس فهمیدم یه حمله دیگه میاد.
بهم فرصت داد که حمله کنم.
و اولین کلمت رو یاد گرفتی.
باشه. نوبت منه.
نه، پیگزی.
این بار من باید ببرمش.
خب، برای من کمتر بار خواهد بود،
بیشتر یه امتیاز، واقعاً.
با این حال، دوست دارم اینو تموم کنم.
دوست دارم بدونم که می‌تونم
یه چیز کوچیک رو زنده نگه دارم.
بیا، رفقا. آروم باشین.
قسمت سخت تموم شد. از این به بعد فقط آسون‌تر می‌شه.
نمی‌دونم، میمون.
درباره سفرها خوندم.
معمولاً آسون‌تر نمی‌شن.
یعنی، همه کاری که باید بکنیم
اینه که از اون درا رد شیم و طومار بعدی رو بگیریم.
بیا، بریم.
آه، مثل همون که گفتم، یه کتابخونه‌ست.
این خیلی آسون می‌شه.
این از اون چیزی که فکر می‌کردم بزرگ‌تره.
آره، این واقعاً یه نسیمه.
تصور کن اینجا چندتا "و" هست.
"و"...
"و" و "و".
-آ... -و گم شدیم.
در کجاست?
این... رفته. آه...
سلام!